Επικοινωνία

Για συνεισφορά μεταφράσεων, επιμέλειας-διορθώσεων και/ή πρωτότυπου υλικού προς δημοσίευση, όπως ενημερώσεις από το δρόμο, ανταποκρίσεις από δράσεις, αναλήψεις ευθύνης, κείμενα φυλακισμένων ή διωκόμενων συντρόφων, καλέσματα, μπροσούρες, άρθρα γνώμης, κ.ά.: contrainfo(at)espiv.net

Γαλλία/Ισπανία: Αναρχικές δράσεις ενάντια στο σύστημα εγκλεισμού, καπιταλισμού και πατριαρχίας

Διάφορες αναρχικές ομάδες αναλαμβάνουμε την ευθύνη για μια σειρά ενεργειών με στόχο την επίθεση στο Κεφάλαιο, στο κράτος και σε όλα όσα αντιπροσωπεύει. Ανάμεσα στα ξημερώματα της 19ης και 21ης Ιούλη 2014 πραγματοποιήθηκαν οι ακόλουθες αλληλέγγυες δράσεις:

-Επίθεση στην πόλη Εντάια (γαλλική χώρα των βάσκων) σε καμιόνι της Loomis (εταιρεία ασφαλείας που απολαμβάνει υπέρογκα κέρδη έχοντας το μονοπώλιο των χρηματαποστολών που προορίζονται για τα κυλικεία και τα πόστα παραγγελίας ειδών πρώτης ανάγκης σε διάφορες φυλακές) και απαλλοτρίωση 22.000 ευρώ.

-Επιθέσεις σε διάφορα τραπεζικά υποκαταστήματα, θεωρώντας τα υπεύθυνα για την ανθρώπινη εκμετάλλευση.

-Σαμποτάζ σε οχήματα ασφαλείας της φυλακής του Μαρτουτένε, στην πόλη της Γκιπούσκοα (ισπανική χώρα των βάσκων).

-Επίθεση στην πρόσοψη της φυλακής ανηλίκων της Ταρραγόνα.

-Διαδικτυακή επίθεση σε διάφορες ιστοσελίδες των συνδικάτων UGT, CGT και CCOO, επειδή περιλαμβάνουν στις τάξεις τους δεσμοφύλακες και υπερασπίζονται τα κατασταλτικά σώματα.

Όλες οι παραπάνω ενέργειες είχαν ως στόχο να χτυπήσουν οποιαδήποτε εστία εξουσίας. Τα χρήματα που μαζεύτηκαν απ’ την απαλλοτρίωση θα χρησιμοποιηθούν για να συνεχίσουμε να εφορμούμε ενάντια στην εξουσία, αφού πρώτα καλυφθούν τα έξοδα που προέκυψαν από τις συγκεκριμένες δράσεις.

Στον αγώνα για την απελευθέρωση ζώων και ανθρώπων.

Δύναμη και αναρχία.

Σαντιάγο, Χιλή: Ανάληψη ευθύνης και αποσαφήνιση για τις πρόσφατες εμπρηστικές/εκρηκτικές επιθέσεις

21 Ιούλη 2014

Επαναστατικός Πυρήνας Φελίτσε Ορσίνι
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

είναι σημαντικό να τονίσουμε πως η εντατικοποίηση της αυτόνομης βίαιης δράσης των αντάρτικων μειοψηφιών προωθείται με σκοπό τη διάχυση των συνειδητών εξεγερτικών καταστάσεων κι όχι για τη σταδιακή απομόνωση των αναρχικών ανταρτών πόλης στο όνομα της επαναστατικής καθαρότητας και μιας άσκησης επιβεβαίωσης
-Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς Το νέο αναρχικό αντάρτικο πόλης»]

Ο Τύπος, η εκάστοτε κυβέρνηση, οι εισαγγελείς, οι μπάτσοι και οι μιντιακές περσόνες, όλοι τους ανένηψαν από τη βουβαμάρα προκειμένου να βγουν στις κάμερες και να κάνουν απειλητικές δηλώσεις. Όλοι μαζί ρίχνουν τα σκάρτα βελάκια τους, βεβαιώνοντας δημοσίως πως κάποιοι παράφρονες τοποθέτησαν έναν αυτοσχέδιο μηχανισμό κάπου ανάμεσα σε δυο νηπιαγωγεία ή έξω απ’ την οικία ενός μέλους της CEPAL (Οικονομικής Επιτροπής για τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, που υπάγεται στον ΟΗΕ), σ’ ένα ασήμαντο πεζοδρόμιο.

Αναλαμβάνουμε πλήρως την πολιτική ευθύνη για την τοποθέτηση του μηχανισμού στις πόρτες της εκκλησίας Σάντα Άνα, όπως επίσης αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την κατασκευή του μηχανισμού που εντοπίστηκε στην οδό Αλμιράντε Ουρτάδο, αλλά αρνούμαστε κατηγορηματικά πως τοποθετήθηκε προμελετημένα κι εσκεμμένα στο εν λόγω σημείο. Ο μηχανισμός τοποθετήθηκε σε απόσταση μεγαλύτερη των πέντε οικοδομικών τετραγώνων, μπροστά στις πύλες άλλου εξέχοντος συμβόλου της Αρχής, αλλά δυστυχώς λόγω προβλημάτων στο ωρολογιακό σύστημα πυροδότησης δεν εξερράγη, και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος ηλίθιος περίεργος μετέφερε την τσάντα με το μηχανισμό μέχρι το σημείο όπου απενεργοποιήθηκε.

Παραμένουμε πιστοί στις αξίες μας από πεποίθηση. Αξίες που αναγνωρίζουν έναν εχθρό οπλισμένο, προγυμνασμένο και έτοιμο να εφορμήσει, έναν εχθρό που δεν εμφανίζεται στο διάβα μας τυχαία ή από το πουθενά, αλλά παρουσιάζεται για να προασπιστεί αυτήν την τάξη, τους πλουσίους, τους εκμεταλλευτές, τα σύμβολά τους, τους θεσμούς και τα θεάματά τους. Είναι ένας εχθρός που αποφασίζουμε να του επιτεθούμε, να τον ξεφτιλίσουμε και να τον αφήσουμε κόκαλο απέναντι στην αποφασιστικότητα να συνεχίσουμε μια μάχη που ιστορικά μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο όταν η ριζοσπαστικοποίηση των ενεργειών μας κάνει κόσκινο την υπεροψία του και ξεγλιστράει από τα χέρια του. Σύμφωνα με τις αξίες μας ποτέ δε θα σχεδιάζαμε να επιτεθούμε σε αμάχους, ούτε και να τραυματίσουμε ή να προκαλέσουμε ζημιά σε πολίτες. Οι αξίες μας δεν είναι η τρομοκρατία. Αυτοί που εξυψώνουν την τρομοκρατία είναι το κράτος και το Κεφάλαιο μέσω των ένοπλων βραχιόνων τους.

Ως Επαναστατικός Πυρήνας το ’χουμε ξεκάθαρο ποιος είναι ο εχθρός, ποιοι τον διαμορφώνουν και τον αβαντάρουν στις προελάσεις του. Ο εχθρός αντιλαμβάνεται τις χειρονομίες πολέμου. Επελαύνει, προεκτείνεται και σημαδεύει τα κεφάλια μας. Απέναντι στις απειλές του εχθρού, οι απαντήσεις μας δεν μπορούν να περιμένουν.

Υπουργοί και εισαγγελείς διαλαλούν προς όλες τις κατευθύνσεις την αναγκαιότητα να θωρακίσουν την ασφάλεια, τις περιπολίες και τη συνεργασία ανάμεσα στους καραμπινιέρους, την αστυνομία ερευνών και την εθνική υπηρεσία πληροφοριών… Αυτήν τη στιγμή το αστυνομικό κράτος γρασάρει τα τακτικά του τυφέκια, προετοιμάζοντας μπούκες, διώξεις και παρακολουθήσεις… οι ανθρωποφύλακες ήδη ετοιμάζουν τα κελιά που θα αιχμαλωτίσουν τους όποιους ανυπότακτους.

Ως εξεγερσιακοί μαχητές και με μια ειλικρινή δέσμευση στην αναρχική μνήμη οφείλουμε να στεκόμαστε πάντα στο ύψος των περιστάσεων, χωρίς να κάνουμε ούτε βήμα πίσω στον αγώνα ενάντια στην εξουσία. Καταστρώνοντας τα σχέδιά μας και σημαδεύοντας πολεμοχαρώς με τα όπλα μας, καθιστώντας σαφές ότι οι εχθροπραξίες είναι μέχρι θανάτου.

Τα κίνητρα της δράσης έγιναν σαφή στην ώρα τους. Η ενέργεια αυτή είναι η δική μας αλληλέγγυα χειρονομία στα συντρόφια Φρανσίσκο Σολάρ και Μόνικα Καμπαγέρο, που ’χουν απαχθεί από το ισπανικό κράτος. Νιώθουμε ακόμη την κατεπείγουσα ανάγκη να στείλουμε τη δύναμή μας στο σύντροφο Νίκο Μαζιώτη, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από την ελληνική αστυνομία, έχοντας περάσει δυο χρόνια στην παρανομία μαζί με τη μαχήτρια και συντρόφισσα Πόλα Ρούπα. Ξέρουμε πως ο σύντροφος μέσα στη φυλακή θα κρατήσει μια ανυποχώρητη στάση αγώνα και μάχης – Είτε έξω είτε μέσα από τις φυλακές ο αγώνας για εμάς είναι ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας, θα συνεχιστεί. [Νίκος Μαζιώτης, Ιούλιος του 2010]

Κανείς και τίποτα δε θα φρενάρει την ώθηση του κοινωνικού πολέμου.

Η βίαιη και ιλιγγιώδης ώθηση του κοινωνικού πολέμου δε μασάει ούτε με απειλές ούτε με την κατασταλτική πρακτική του κράτους-Κεφαλαίου. Οι πράξεις μας ανοίγουν τον εξεγερσιακό δρόμο προς τη συνολική απελευθέρωση.

Μέχρι να καταστρέψουμε και το τελευταίο προπύργιο της κοινωνίας του εγκλεισμού!

Χιλή: Αν ρισκάρουμε τις ζωές μας είναι γιατί ξέρουμε πως μονάχα έτσι θα μπορέσουμε να τις κάνουμε δικές μας

Κατά τη διάρκεια των πρώτων δυο εβδομάδων του Μάη 2014 τοποθετήθηκαν, σύμφωνα με τον Τύπο, δέκα εκρηκτικοί και εμπρηστικοί μηχανισμοί.

Γράφουμε το παρόν για ν’ αναλάβουμε την ευθύνη για έναν απ’ αυτούς τους μηχανισμούς. Για λόγους ασφαλείας δε θα υποδείξουμε ποιος απ’ όλους ήταν, αλλά μας φαντάζει αναγκαίο, δύο μήνες μετά τη ματαιωμένη ενέργειά μας, να υπογραμμίσουμε την ύπαρξη διαφόρων ομάδων με τη διάθεση και δέσμευση να επιτεθούν.

Πιστεύουμε πως αν δεν επικοινωνήσουμε χάνεται η ευκαιρία να μοιραστούμε ιδέες και εμπειρίες που μπορεί να τεθούν υπό συζήτηση και με τη σειρά τους να χρησιμεύσουν σε άλλες ομάδες και συντρόφια.

Λέγοντας το παραπάνω δεν παριστάνουμε πως αυτή είναι η σωστή γραμμή, αλλά μάλλον πως καταλήγει απαραίτητο να αναλύουμε και να καλλιεργούμε την αμοιβαία ανταλλαγή απόψεων που συνεισφέρει στο ακόνισμα των δράσεων.

Αν το θέμα ήταν να γράφουμε μόνο για ν’ αναλάβουμε επιτυχημένα χτυπήματα, θα έπρεπε να ’χουμε αποκρύψει κι άλλες ενέργειες που απέτυχαν, με αποτέλεσμα να απαξιώνουμε το θάρρος και την απόφαση ατόμων έτοιμων για επίθεση.

Η δικιά μας η δράση δεν υπήρξε κάνας θρίαμβος, αλλά ούτε και νιώθουμε ηττημένοι – όλο δαύτο μας παρακινεί να ψάξουμε για βελτιώσεις που θα μας οδηγήσουν στην πραγμάτωση των στόχων μας.

Μέσα απ’ το κείμενο αυτό θέλουμε να συνεισφέρουμε στο διάλογο σχετικά με την αναγκαιότητα του να πετυχαίνει κανείς μια ισορροπία ανάμεσα στη διαθεσιμότητα για επίθεση και στην αποτελεσματικότητα της επίθεσής μας – πάει να πει, ανάμεσα στην υλικότητα της δράσης και στις ιδέες που τη στηρίζουνε.

Η χρήση οπλισμού και/ή βίαιες ενέργειες δεν έχουν από μόνες τους πολιτικό περιεχόμενο, οι ιδέες στις οποίες βασίζονται είναι αυτές που τους δίνουν τέτοιο χαρακτήρα.

Αναγνωρίζουμε τη σημασία της δικαίωσης της μνήμης και της μαχητικής αλληλεγγύης, νιώθοντας πολύ κοντά στη δράση του συντρόφου Μαουρίσιο Mοράλες και στους συντρόφους της υπόθεσης σεκιούριτι, και ποτέ δεν πρόκειται να μείνουμε ατάραχοι μπροστά στις καταδίκες που επιβάλλει η κοινωνία στ’ αδέρφια μας.

Μέχρι την επόμενη φορά
Ομάδα Δράσης Νίκος Ρωμανός

[Ιταλία] Σύνθημα σε τοίχο του Μπέργκαμο

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ (Α)

Μεταγωγή του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη στις φυλακές Διαβατών

26 Ιουλίου 2014

Σήμερα το πρωί ο Νίκος Μαζιώτης μεταφέρθηκε στις φυλακές Διαβατών.

Η μεταφορά του συντρόφου, και μάλιστα ενώ εκκρεμούν ιατρικές εξετάσεις και επεμβάσεις, αποτελεί μια ξεκάθαρα εκδικητική πρακτική του κράτους.

Κάτω τα χέρια από τον αναρχικό Νίκο Μαζιώτη,
μέλος του Επαναστατικού Αγώνα.

Ισπανικές φυλακές: Ενημέρωση για την κατάσταση των Μόνικα Καμπαγέρο και Φρανσίσκο Σολάρ (26 Ιούλη 2014)

Όπως ήδη πολλοί γνωρίζετε, στις 4 Ιούλη τα δύο συντρόφια ενημερώθηκαν μέσω ενός εντάλματος από το δικαστή Βελάσκο, ο οποίος εισηγείται του παραπεμπτικού βουλεύματος στο θεσμό της Εθνικής Ακρόασης (ανώτατο δικαστικό όργανο), πως τελικά τους βαραίνουν κατηγορίες για τρομοκρατία.

Παράλληλα ενημερώθηκαν πως την επόμενη βδομάδα, συγκεκριμένα την Παρασκευή, 11 Ιούλη, θα έπρεπε να καταθέσουν στην Εθνική Ακρόαση στη Μαδρίτη, κι έτσι από τις αρχές της εβδομάδας μετήχθησαν στη Μαδρίτη – η Μόνικα στη φυλακή του Σότο ντε Ρεάλ κι ο Φρανσίσκο στο Ναβαλκαρνέρο. Απ’ ό,τι φαίνεται, η κατάθεση δεν ήταν παρά μια τυπικούρα, μιας και αντί για το δικαστή Βελάσκο, που τρέχει τη δίωξη, παρών ήταν ένας δικαστικός γραμματέας.

Μέχρι σήμερα, Σάββατο, 26 Ιούλη, η Μόνικα συνεχίζει να βρίσκεται στη Μαδρίτη αναμένοντας να μεταχθεί πίσω στη φυλακή της Μπριέβα (στην πόλη Άβιλα), όπου βρίσκεται έγκλειστη εδώ και κάποιους μήνες. Ο Φρανσίσκο έφτασε την Πέμπτη στη φυλακή Βιγιαμπόνα στις Αστούριας, αφού πρώτα πέρασε απ’ τη Δευτέρα από τρεις διαφορετικές φυλακές (Βαλδεμόρο στη Μαδρίτη, το σωφρονιστικό κατάστημα του Λεόν, και τη φυλακή του Τεϊσέιρο στη Γαλικία).

Γνωρίζουμε πως τις ενστάσεις που κατέθεσαν οι συνήγοροι ενάντια στο παραπεμπτικό βούλευμα δεν τις έλαβε υπόψη ο δικαστής Βελάσκο, και αυτήν τη στιγμή βρίσκονται σε στάδιο έφεσης.

Αν κάποιος/-α ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για την κατάσταση των συντρόφων, μπορεί να επικοινωνήσει στο: solidaridadylucha@riseup.net

Δραττόμαστε της ευκαιρίας για να προπαγανδίσουμε κι εμείς το διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης που τρέχουν ποικίλες συλλογικότητες στήριξης αναρχικών αιχμαλώτων ανά τον κόσμο. Πρόκειται για βδομάδα αλληλεγγύης από τις 23 έως τις 30 Αυγούστου (η εναρκτήρια ημερομηνία είναι στη μνήμη των αναρχικών Νικόλα Σάκκο και Μπαρτολομέο Βαντσέττι απ’ την Ιταλία, οι οποίοι εκτελέστηκαν στις ΗΠΑ στις 23 Αυγούστου 1927):

«Δεδομένης της φύσης και ποικιλομορφίας των αναρχικών ομάδων ανά την υφήλιο, προτείνουμε μια εβδομάδα κοινής δράσης (αντί για μια μονοθεματική καμπάνια σε μία συγκεκριμένη μέρα), ώστε να είναι πιο εύκολο για τις ομάδες να οργανώσουν μια δραστηριότητα ή εκδήλωση εντός ενός μεγαλύτερου χρονικού εύρους.

Σας καλούμε λοιπόν να διαδώσετε το διεθνές κάλεσμα για την Εβδομάδα Αναρχικών Αιχμαλώτων σε άλλες ομάδες και κοινότητες, και να σκεφτείτε την πιθανότητα διοργάνωσης εκδηλώσεων στην πόλη όπου ζείτε. Οι δραστηριότητες μπορούν να ποικίλλουν από βραδιές ενημέρωσης, προβολές, συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης κι αλληλεγγύης μέχρι άμεσες δράσεις. Αφήστε τη φαντασία σας αχαλίνωτη.

Ώσπου να λευτερωθούν όλες κι όλοι

Mónica Andrea Caballero Sepúlveda*
Ávila-Prisión Provincial
Ctra. de Vicolozano s/n Apdo. 206
05194 Brieva (Ávila), Ισπανία

Francisco Javier Solar Domínguez
C.P. de Villabona Finca Tabladiello
33480 Villabona-Llanera (Asturias), Ισπανία

* Πιστεύουμε πως τις επόμενες μέρες η Μόνικα θα μεταχθεί εκ νέου στη φυλακή της Μπριέβα, ωστόσο τη στιγμή της δημοσίευσης αυτής της ενημέρωσης βρίσκεται ακόμη στη Μαδρίτη.

Ιταλία: Παλιότερο γράμμα του αναρχικού κρατουμένου Ματτία Τζανόττι για τη μεταγωγή του απ’ το Τορίνο στην Αλεσσάντρια

“12 Φλεβάρη 2014

[...] Όπως ήταν αναμενόμενο, η μεταγωγή ήρθε σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα (μόνο που ’τανε λιγότερο ευπρόσδεκτη). Ήταν γύρω στις πεντέμισι τα χαράματα, κι εγώ έκανα πολύ ελαφρύ ύπνο επειδή γνώριζα πως εκείνη τη μέρα είχα ακρόαση στο Μιλάνο, αλλά δεν ήξερα αν θα με μεταφέρουνε στο δικαστήριο ή όχι, έτσι ξύπνησα αμέσως με το που άκουσα το ρουφιάνο στην πόρτα του κελιού ν’ ανοίγει.

Ένας φύλακας κοιτάει μέσα και μου λέει: «Τζανόττι, ετοιμάσου, σε μισή ώρα φεύγεις».

Πεπεισμένος ότι επρόκειτο για τη μεταφορά που περίμενα, για την ακρόαση στο δικαστήριο, πήδησα με χαρά απ’ το κρεβάτι. Θα ’βλεπα τόσους φίλους που δεν είχα δει για καιρό και θα ’κανα μια γύρα έξω απ’ τη φυλακή. Προσέχοντας να μην ξυπνήσω το συγκελίτη μου (ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν ξυπνάει ούτε με κανόνια), έριξα ένα πλύσιμο, ντύθηκα και μετά κάθισα να βάλω μια μπουκιά στο στόμα μου για πρωινό. Ήμουν σχεδόν ενθουσιασμένος, έτοιμος να μπω στην κλούβα για το πρώτο μου ταξίδι – αυτήν τη φορά δε θα ’τανε μονάχα η σύντομη διαδρομή φυλακή Βαλλέττε-δικαστήριο του Τορίνο.

Ανοίγει ξανά το ματάκι, και ένας άλλος δεσμοφύλακας με ρωτάει αν ετοιμάστηκα. Απαντάω πως ναι και ρωτάω αν μπορώ να πάρω μαζί τα μπισκότα μου στην κλούβα. Ο φύλακας με κοιτάει σαστισμένος και λέει: «Δεν κατάλαβες καλά. Είσαι να παίρνεις τα πάντα όλα, παίρνεις δρόμο».

«Παίρνεις δρόμο», στ’ άκουσμα αυτής της κουβέντας, μου ανοίγεται ένας ολόκληρος κόσμος. Μου ’ρχονται θύμησες από αναγνώσματα και αφηγήσεις, μια κουβέντα που άκουγα φευγαλέα κι ίσως ποτέ δεν εσωτερίκευα, μου ’ναι τόσο καθαρή, ξάστερη, αδιαμφισβήτητη τούτη τη στιγμή. «Παίρνεις δρόμο»: την κάνεις από κάπου (χωρίς να ξέρεις προς τα πού πηγαίνεις, να προσθέσω εγώ).

Σ’ ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, μου ’ρχονται ένα κάρο πράγματα στο νου. Η πρώτη και κύρια σκέψη: ξυπνήσανε εμένα κι όχι τους συντρόφους μου στο διπλανό κελί, άρα μας χωρίζουν. Συμβαίνει αυτό που φοβόμασταν.

Λέω του φύλακα ότι δεν έχω μαζέψει τα πράγματά μου γιατί νόμισα πως θα μεταχθώ στο δικαστήριο, και όχι σ’ άλλη φυλακή. Μου απαντά πως πάει να το τσεκάρει λίγο με το συνάδελφό του.

Το πρώτο πράγμα που κάνω με το που μένω μόνος είναι να χτυπήσω τον τοίχο για να ξυπνήσω τους δίπλα. Μου απαντάει η φωνή του Κλάουντιο απ’ το παράθυρο.

«Με παίρνουν από ’δώ». Σιωπή, και μετά ο Κλάουντιο μου λέει κάτι, αλλά δεν το πιάνω, του ζητάω να το ξαναπεί, και πάλι δεν το πιάνω, μια απ’ τα ίδια για τρίτη φορά. Λίγο η φωνή του που ’ναι άτονη, βραχνή, σπασμένη απ’ τον ύπνο, λίγο η δική μου ταραχή, κλείνω το παράθυρο.

Έχω μόλις λίγα λεπτά για να ετοιμαστώ. Φτιάχνω μπαγκάζια. Τα ρούχα είναι ήδη μέσα στους σάκους. Γεμίζω άλλη μια τσάντα με τα βιβλία και την αλληλογραφία, και στα καπάκια αρπάζω όσα τρόφιμα βρω μπροστά μου, το ηλεκτρικό μάτι, οδοντόβουρτσα, οδοντόπαστα…

Επιστρέφει ο φύλακας: «Τζανόττι, πρώτα είσαι για δικαστήριο, κι ύστερα για μεταγωγή».

Ακούγεται ένας γδούπος στον τοίχο, είναι απ’ τους δίπλα. Πηγαίνω στο παράθυρο, κι οι γείτονες μου λένε πως θα τους μεταφέρουνε κι αυτούς. Τους λέω τα μαντάτα τα δικά μου:
«Μ’ έχουνε για δικαστήριο πρώτα, κι ύστερα μεταγωγή».
«Τότε, παίζει να μας πάνε κάπου μαζί».

Κλείνω το παράθυρο με κάποια ελπίδα. Ξυπνάω το συγκελίτη μου ταρακουνώντας τον με δύναμη πάνω στο κρεβάτι. Γκρινιάζοντας, γυρνάει πλευρό, τον ταρακουνάω πάλι, ξαναγυρνάει πλευρό. «Αλέσσιο! Αλέσσιο! Αλέσσιο!» Ανοίγει τα μάτια τρομαγμένος.
«Αλέσσιο, με παίρνουν από ’δώ!»
«Δεν τ’ ονειρεύτηκα δηλαδή!»
«Όχι, Αλέσσιο, δε βλέπεις όνειρο».

Συνεχίζω εγώ να γεμίζω τις τσάντες όσο ο Αλέσσιο σηκώνεται. Με παρατηρεί που γεμίζω τις τσάντες, πιάνει τον αχώριστό του καπνό, στρίβει δυο τσιγάρα. «Ας κάνουμε το τελευταίο τσιγάρο μαζί», λέει.

Δεν έχουμε χρόνο. Οι δεσμοφύλακες έρχονται να με πάρουν. Αγκαλιαζόμαστε. Παίρνει ένα παντελόνι απ’ το ντουλάπι του και μου το δίνει.
«Τσίμπα το», μου λέει, «από μένα».
«Όχι, ρε Αλέσσιο. Κράτα το, δεν έχεις και πολλά ρούχα».
«Επιμένω», μου λέει.

Το παίρνω, και δεν έχω την ετοιμότητα να σκάψω μες στα ρούχα μου και ν’ ανταποδώσω. Οι φύλακες ξεκλειδώνουν τη θωρακισμένη πόρτα, μετά ανοίγουν το κελί. Αγκαλιαζόμαστε ξανά, αποχαιρετιόμαστε μια τελευταία φορά.

Άμα το σκεφτώ, ένα απ’ τα πράγματα που με τσατίζουν περισσότερο είναι ότι δεν του ανταπέδωσα τη χειρονομία. Νιώθω ηλίθιος. Προφανώς κι ήμουνα τσιτωμένος, πιεσμένος κι ό,τι άλλο θες, αλλά για δυο μήνες μοιραστήκαμε αυτά τα δέκα τετραγωνικά μέτρα με γέλια, με μαλώματα, με κλάματα ώρες ώρες. Κι έπειτα σε αποχωρίζουν έτσι, σου αφήνουν χρόνο ίσα ίσα για μια αγκαλιά με τα μάτια ακόμα θολά απ’ την υπνηλία κι ένα δεσμοφύλακα να σε τρέχει. Περισσότερα »

Οχάιο, ΗΠΑ: Οι αναρχικοί του καναπέ είναι για κλάματα

Λόγια του Σων Σουέιν σε απάντηση μερικών τρολς στο anarchistnews.org.
4 Ιούλη 2013.

Η ειρωνεία των ειρωνειών – κάποιος φιλελεύθερος κρατολάτρης κονδυλοφόρος μ’ εγκέφαλο κιμά πόσταρε ένα άρθρο στο διαδίκτυο που κράζει εμένα σαν «αλούμπαρδο» επειδή, σαν όλους τους πραγματικούς αναρχικούς, θέλω να καταλύσω το κράτος… και ποιοι πήγανε και συμφώνησαν μ’ αυτόν τον κρατολάτρη κονδυλοφόρο; Άλλοι υποτιθέμενοι αναρχικοί.

Γαμημένα απίστευτο.

Έβαλα υποψηφιότητα για κυβερνήτης του Οχάιο –από τη φυλακή– με την υπόσχεση ότι, αν εκλεγόμουν, θα έβαζα μπρος μια σειρά από ριζοσπαστικά μέτρα που προβλεπόταν να προκαλέσουν την κατακλυσμική κατάρρευση της πολιτειακής κυβέρνησης. Δε μ’ εκπλήσσει το γεγονός ότι ο εν λόγω κρατολάτρης κονδυλοφόρος, με το μυαλό του κακοχυμένο και παστωμένο σ’ εταιρική γλίτσα, δεν μπόρεσε να κατανοήσει γιατί η καμπάνια μου είχε πλάκα. Ούτε μ’ εκπλήσσει το γεγονός ότι ο ίδιος δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί η καμπάνια μου ήταν επίσης εν δυνάμει επικίνδυνη. Εξ ου και μ’ άδειασε.

Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν πίστευα ότι θα έπρεπε να εξηγηθώ σε αναρχικούς. Να όμως που το κάνω. Υποτιθέμενοι αναρχικοί με στήνουν τώρα στον τοίχο και συνεχίζουν τη βρομοδουλειά ενός ρεφόρμα, κρατολάτρη κονδυλοφόρου, αναγκάζοντάς με να εξηγηθώ και να δικαιολογήσω τις ενέργειές μου σε αναρχικούς του καναπέ, των οποίων η μοναδική «δράση» περιλαμβάνει ένα βάζο φιστικοβούτυρο και το σκύλο της οικογένειας. Άντε να δούμε λοιπόν…

Λόγοι για τους οποίους η καμπάνια μου είχε πλάκα:
1. Έβαλα υποψηφιότητα για κυβερνήτης από τη φυλακή. Από τη φυλακή.
2. Έβαλα υποψηφιότητα για κυβερνήτης στο Οχάιο, μια συντηρητική, ρεπουμπλικανική, βοθρώδη σκατότρυπα, μια πραγματική αποκάλυψη των ζόμπι που εξέλεξαν και επανεξέλεξαν τον Τζωρτζ Ντάμπυα (Μπους τον νεότερο), που αναμφισβήτητα είναι ο πιο επικίνδυνος ψυχοπαθής που ανήλθε στην προεδρία, και τον Μπομπ Ταφτ, που αναμφισβήτητα είναι ο πιο επικίνδυνος καριόλης στην ιστορία της καριολίας που θήτευσε ως κυβερνήτης.
3. Πρότεινα να καταστραφεί ολότελα το καταπιεστικό κρατίδιο που αυτός ο πληθυσμός τρωκτικών εξιδανικεύει ολότελα, και υποσχόμουν ότι θα καεί ολοσχερώς το λατρευτό τους καπιταλιστικό σύστημα μ’ ένα μπιτόνι βενζίνης κι ένα κουτάκι σπίρτα.

Εν ολίγοις, έλεγα ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν ώστε να μην εκλεγώ. Μα η καμπάνια ήταν επίσης εν δυνάμει επικίνδυνη, διότι:
1. Ήταν αστεία και παρωδούσε το εκλογικό και πολιτικό σύστημα – και τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο για την «αρχή» και το «γόητρο» από το γέλιο.
2. Το όλο κόλπο έλαβε δημοσιότητα σε μίντια περιφερειακής αλλά ακόμα κι εθνικής εμβέλειας, παρέχοντας σε κόσμο την ευκαιρία να διαβάσει τα γραπτά μου κι ίσως και να αρχίσει όντως ν’ αμφισβητεί τη νομιμότητα του κράτους.
3. Έκανε τα φασισταριά της φυλακής να πάθουν ντουβρουτζά.

Άλλοι κρατούμενοι ξέρανε γιατί είχε πλάκα. Το πράγμα μ’ έκανε μίνι διασημότητα. Ενώ πριν απ’ την καμπάνια μου ήμουνα «κείνος ο αναρχικός τυπάς», και κανείς δεν πολυκαταλάβαινε τι πάει να πει αναρχία, η εκστρατεία μου άναψε την περιέργεια κάποιων κρατουμένων, και δεν άργησε να ’ρθει η στιγμή όπου νέοι μαύροι κρατούμενοι απ’ τα γκέτο και με καταβολές από αντίπαλες συμμορίες βάλθηκαν να διαβάζουν Μπέρκμαν, Κροπότκιν, Προυντόν, Στίρνερ, Γκόλντμαν, Μπακούνιν, Πάρσονς και Ντε Κλερ. Κάνανε επαναστατική βιβλιοθήκη ίσαμε μια φυλακή. Μερικοί απ’ αυτούς έβαλαν μπρος μια συλλογικότητα συγγραφής ονόματι Η Φάμπρικα των Συνθηκών (εμπνευσμένοι από ένα παράθεμα του Τζωρτζ Τζάκσον, «όπου οι συνθήκες για την επανάσταση δεν υπάρχουν, θα πρέπει να κατασκευαστούν»). Κανένας απ’ αυτούς τους κρατουμένους δεν έχει ξαναπέσει σε νάρκη. Κανένας τους δεν ξανακάθισε στ’ αυγά του.

Να με λοιπόν, χρόνια μετά, ακόμα σ’ άμεση σύγκρουση με τους φασίστες καριόληδες. Έχω τις ουλές για να τ’ αποδείξω. Ρίχνω κλοτσιές και γροθιές και παίρνω αίμα – αγωνίζομαι για την απελευθέρωση τη δική σας και τη δική μου, παλεύω τόσο γαμημένα πολύ καιρό, που παλεύω γιατί δε θυμάμαι πώς να κάνω οτιδήποτε άλλο. Μου φορέσανε τη στάμπα του δημιουργού του Στρατού των 12 Πιθήκων επειδή, από 50.000 κρατουμένους σ’ όλο το Οχάιο, οι φασίστες καριόληδες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως εγώ είμαι ο μόνος που θα μπορούσε να τους κάνει τέτοιο χουνέρι.

Δε σας λέω ότι είμαι ο πιο επικίνδυνος επαναστάτης που βρίσκεται έγκλειστος στην πολιτεία του Οχάιο…

Η πολιτεία του Οχάιο είναι η επικίνδυνη.

Οπότε, παίζει καμιά ενοποιημένη αναρχική στρατιά που σπεύδει να με υπερασπίσει, που οργανώνεται σε αλληλεγγύη στο πρόσωπό μου, που υψώνει ανάστημα για ν’ αψηφήσει το μηχάνευμα ενός σκατωμένου νου; Όχι. Με γαζώνουν αποκαλούμενοι αναρχικοί που τους κάνει κέφι να συνδράμουν έναν ιεράρχη προπαγανδιστή στην προσπάθειά του να με ρίξει στο πυρ το εξώτερο γιατί έτσι του γουστάρει… και το κάνουνε τώρα, που έχω περισσότερο από ποτέ ανάγκη την αλληλεγγύη πραγματικών αναρχικών.

Θα πρέπει ν’ αφήσω το γράμμα στη μέση – γιατί εδώ, στην πρώην πτέρυγα των θανατοποινιτών, έχουν ανοίξει οι κάνουλες, και τα νερά της τουαλέτας ρίχνουνε σοβάδες απ’ τα κελιά που βρίσκονται από πάνω μας. Ο συγκελίτης μου, ο Μπλάκτζακ, δένει στο μπράτσο του έναν πλαστικό δίσκο φαγητού μ’ ένα σεντόνι για να τον χρησιμοποιήσει σαν ασπίδα. Είναι δύσκολο να δει κανείς μέσα απ’ την ομίχλη των δακρυγόνων. Έχουμε και να οχυρώσουμε την πόρτα, μιας και οι φασίστες με τα κράνη και τις ασπίδες και τα όπλα τους ετοιμάζονται να εισβάλουν στην ειδική μονάδα διαχείρισης, και το μόνο που έχουμε για ν’ αντεπιτεθούμε είναι πλάκες σαπουνιού μέσα σε κάλτσες και τα γυμνά μας χέρια. Μπορώ ν’ ακούσω μια τριανταριά μαινόμενες γροθιές να χτυπάνε τις ατσάλινες πόρτες εν αναμονή της συμπλοκής, με τα νερά της τουαλέτας να φτάνουν τ’ άρβυλα των καταδρομέων ήδη ως τον αστράγαλο.

Καλή 4η Ιουλίου να ’χετε.

Χωρίς να ’χω τη διάθεση να προσβάλω κανέναν – σ’ όλους τους αναρχικούς του καναπέ εκεί έξω που δεν επιβιώνουν με σταθερή δίαιτα δακρυγόνων και αίματος: γιατί δε σταματάτε να πληκτρολογείτε κείνη την πνευματώδη τελειωτική ατάκα, γιατί δε σκουπίζετε το φιστικοβούτυρο από τ’ αχαμνά σας, γιατί δε σπρώχνετε το σκυλί στο πλάι, για να κάνετε κάτι… απλά μια ιδέα. Αν επιζήσω απ’ αυτό, θα γράψω περισσότερα αργότερα. Το κράτος θα έχει κουραστεί να μας σκοτώνει πριν εμείς προλάβουμε να κουραστούμε να πεθαίνουμε.

Ελευθερία ή Θάνατος,
Σων Σουέιν
Αναρχικός αιχμάλωτος πολέμου

SMU/Ειδική μονάδα διαχείρισης
Διαφθορικό ίδρυμα του Μάνσφηλντ

[Ελλάδα] Η φωτιά θα συνεχίσει να καίει

Στο πρώτο κείμενο που δημοσιεύσαμε δεχτήκαμε κριτική που την αξιολογήσαμε ως πολύ χρήσιμη και εποικοδομητική. Συνήθως έτσι ξεκινάει και ένας διάλογος που μπορεί να μας ωφελήσει γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο κάνουμε την αυτοκριτική μας και φτάνουμε σε πιο ξεκάθαρα συμπεράσματα όσον αφορά τη διαδρομή μας.

Η προσδοκία που είχαμε ότι μπροστά στην εντατικοποίηση της καταστολής από το κράτος ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος μπορεί να συσπειρωθεί και να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις της εξουσίας με περισσότερο σθένος, μάλλον φαίνεται όνειρο θερινής νυκτός.

Και αυτό δεν το καταλάβαμε μόνο από την απάντηση που μας δόθηκε από το κείμενο του Le Misanthrope, αλλά από συζητήσεις που είχαμε με συντρόφους, κυρίως όμως από τη στάση που κρατάνε ομάδες, συλλογικότητες και ατομικότητες, στις δράσεις και τους αγώνες που διεξάγονται το τελευταίο καιρό. Και θα αναφερθούμε κάπως ενδεικτικά.

Υπάρχουν αναρχικοί που αναγνωρίζουν σε κάποιους το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, μόνο που εμείς νομίζαμε ότι οι αναρχικοί είναι ενάντια στην ιδιοκτησία. Αναρχικοί που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμμετάσχει σ’ ένα ευρύτερο κίνημα, ξεχνώντας ότι στο πολύ κοντινό μέλλον η καθεστωτική αριστερά μπορεί να κυβερνήσει και να δίνει πλέον αυτή εντολές στους μηχανισμούς καταστολής. Αναρχικοί που τα γυρίσανε και είναι τώρα κομμουνιστές και συνεργάζονται με συνιστώσες του συγκεκριμένου κόμματος, αντιεξουσιαστές που καλούνε το λαό να πάρει την εξουσία στα χέρια του (ω τι αντίφαση) και αντιεξουσιαστές που συνεργάζονται με την τοπική αυτοδιοίκηση.

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά (σε αρκετούς είναι γνωστά) που θα μπορούσαμε να τα σχολιάσουμε λεπτομερειακά απλώς πιστεύουμε ότι δεν έχει νόημα να το κάνουμε γνωρίζοντας ότι στο παρελθόν έχουν μπει κάποιοι σε αναλύσεις και σε ένα είδος αντιπαράθεσης με χαμένες στο τέλος και τις δυο πλευρές και κερδισμένο μόνο το κράτος.

Παρόλο που αρχικά τρέφαμε την ελπίδα ότι μπορούμε να σταθούμε όλοι μαζί μπροστά στον εχθρό η πραγματικότητα μας διαψεύδει. Γιατί κάποιοι έχουν επιλέξει εδώ και χρόνια να αποχωρήσουν από το πεδίο της σύγκρουσης και να συνεργαστούν με αριστερές ρεφορμιστικές δυνάμεις διεκδικώντας μέσα στο σύστημα μια μερική ελευθερία έχοντας διαγράψει ολότελα τα προτάγματα περί εξέγερσης και επανάστασης για την αναρχική αταξική και ελεύθερη κοινωνία και γιατί η άμεση δημοκρατία είναι πολύ της μόδας, φοριέται από πολλούς και συμφέρει.

Δεν πτοούμαστε όμως, ούτε μιζεριάζουμε. Και καλά θα κάνουν οι εξουσιαστές να μην εφησυχάζουν και να ανησυχούν γιατί υπάρχουν ακόμα ορισμένοι που έχουν διαλέξει το δύσκολο δρόμο της σύγκρουσης κηρύσσοντας πόλεμο στην εξουσία, με τα όποια ρίσκα εμπεριέχονται σ’ αυτόν.

Επειδή απεχθανόμαστε το ρόλο του ειδικού και του καθοδηγητή δεν θα υποδείξουμε εμείς τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν γι’ αυτή την επίθεση. Αυτή άλλωστε είναι ευθύνη και επιλογή της κάθε ομάδας ή ατομικότητας. Θα προπαγανδίσουμε όμως, θα στηρίξουμε και θα σταθούμε έμπρακτα αλληλέγγυα σε όσους/-ες με τις ενέργειές τους απλώσουν τη φωτιά της εξέγερσης παντού. Θα είμαστε εκεί όταν η εξουσία έντρομη θα διαπιστώνει για ακόμη μια φορά ότι αρκετοί θα συνεχίσουν να μην υποτάσσονται και να συμβιβάζονται, με μοναδική διάθεση να καταστρέψουν το κράτος, το κεφάλαιο και το φασισμό.

Γιατί ο εξεγερτικός αγώνας όποια μορφή και να έχει δεν σταματάει ποτέ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΤΑΜΑΡΑ ΣΟΛ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ.

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΟΥΦΑΛΕΣ!!!

Αναρχικός Πυρήνας LOCO ANARQUISTA

Βολταιρίν ντε Κλερ, «Είμαι»

Είμαι! Οι αιώνες κυλάνε επί αιώνες:
κι αυτό που είμαι, ήμουν και θα είμαι:
να γιομίζω ανώτερο γραφτό με όγκο σιγανό,
και να τείνω, ολοένα, στο φαρδύτερο σκοπό.

Ο λίθος είμαι που κοιμήθηκε· ο παλιός, παλιός εκείνος ύπνος
άφησε το πολυκαιρισμένο χνάρι του πολύ βαθιά εντός μου·
το φυτό είμαι που ονειρεύτηκε· και ιδού! ακόμα τη θωρεί
να κατοικεί επί τ’ ανθρώπινου προσώπου κείνη την ονειρο-ζωή.

Κοιμήθηκα, ονειρεύτηκα, και ξύπνησα: άνθρωπος είμαι!
Το καλύβι φυτρώνει ανάκτορα· τα βάθη θρέφουνε φως·
ακόμα επί! περνούν μορφές· αλλά μορφή βαστάει δύναμη
πιο βασιλοπρεπή!

Ο αοιδός, πεθαίνοντας στ’ αρχίνημα του τραγουδιού του,
ακόμα ζει εντός μου· και γι’ άλλη μια φορά μέλλει
να ξεσφραγίσει χείλια ωραιότερων ωδών·
γιατί είν’ οι χίλιες γλώσσες της αθανασίας μιλιές μου.

Γενάρης 1892

[Γερμανία] Vive l’anarchie! Κρατούμενος ψυχιατρείου συμμετέχει στην απεργία πείνας αλληλεγγύης στους κρατουμένους στην Ελλάδα

Πληροφορηθήκαμε πως ο Ρ. μετέχει επίσης στην απεργία πείνας αλληλεγγύης στους κρατουμένους που αγωνίζονται στην Ελλάδα. Βρίσκεται έγκλειστος σε δικαστικό ψυχιατρείο, και παρά τη γενική έντονη σωματική του δυσφορία αρνείται τη σίτιση από 18 έως και 20 Ιούλη.

Σε χαιρετισμό αλληλεγγύης στους αιχμάλωτους αναρχικούς απ’ την Ελλάδα, ο ίδιος γράφει: «Ο αγώνας κατά της τυραννίας στη φυλακή υπερβαίνει τις θάλασσες, και τα σύνορα, και τις επικράτειες [...] Αρνούμαι κι εγώ τη σίτιση μέχρι τις 21 Ιούλη 2014, βλέποντάς αυτήν τη χειρονομία ως συνεισφορά μου στον αγώνα των επαναστατημένων και αντιστεκόμενων κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές. Πάρτε κουράγιο για ν’ αγωνιστείτε – πάρτε κουράγιο για να νικήσετε – ζήτω η αναρχία».

Ο Ρ. κρατείται όμηρος στα μπουντρούμια (πολλών φυλακών και ψυχιατρείων) αυτής της κοινωνίας για περισσότερα από 28 χρόνια. Εμείς, όντας «απ’ έξω», αυτό που μπορούμε να πούμε είναι πως το μακρύ χρονικό διάστημα της φυλάκισής του χαρακτηρίζεται όχι μονάχα από κράτηση σε απομόνωση, εξαναγκασμό λήψης φαρμάκων, επιδρομές σε κελιά, καταδρομικές μπάτσων, συνεχή φθορά, συμβούλια αξιολόγησης… αλλά και από την αταλάντευτη θέλησή του να ταχθεί ενάντια στο σύστημα του εγκλεισμού ή ακόμα και να του αντεπιτεθεί. Έτσι, ο ίδιος έχει προσπαθήσει ξανά και ξανά ν’ αγωνιστεί για τη λευτεριά του και κατά της εξευτελιστικής, εξουσιαστικής και καταστρεπτικής «θεραπείας» που του επιφυλάσσουν, με απεργίες πείνας, απόπειρες απόδρασης, άρνηση φαρμακευτικής αγωγής, αντίσταση κατά των κομάντο που εισβάλλουν στα κελιά, και πού και πού τσακίζοντας το προσωπικό (νοσηλευτές, μπάτσους…). Γράφει και διαβάζει πολύ· για/με μας, συμμετέχει σε διάφορες συζητήσεις γύρω απ’ την αλληλεγγύη, την οργάνωση και την αναρχική πράξη.

Έχει μονίμως στις σκέψεις του άλλους φυλακισμένους και στέκεται αλληλέγγυος σε διάφορους κρατουμένους στον αγώνα, όπως ο Μάρκο Καμένις και ο Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα. Ο Ρ. στέλνει τους χαιρετισμούς του στους/-ις αναρχικούς/-ές ορισμένων εγχειρημάτων που μάχονται κατά των φυλακών, και πάντοτε ενθαρρύνει αντεξουσιαστικούς αγώνες.

Δύναμη και κουράγιο σε όλους τους κρατουμένους που εξεγείρονται είτε στη φυλακή είτε στο ψυχιατρείο ή σε οποιαδήποτε άλλη από τις μυριάδες μορφές εγκλεισμού!

Λευτεριά στον Ρ.! Λευτεριά σε όλους!

* Για μηνύματα αλληλεγγύη ή επικοινωνία: soliwerkstatt@riseup.net

Πηγή: Solidaritätswerkstatt

Σαντιάγο: Δράση αλληλεγγύης στον Νίκο Μαζιώτη έξω από το Χιλιανο-Ελληνικό Ινστιτούτο

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ…
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ!


Πέμπτη, 17 Ιούλη 2014, Σαντιάγο

Ο αναρχικός Νίκος Μαζιώτης βρισκόταν στην παρανομία εδώ και 2 χρόνια, από τη στιγμή που δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο που επρόκειτο να τον καταδικάσει για ενέργειες ένοπλου αγώνα ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, οργάνωση του αναρχικού αντάρτικου πόλης, στην οποία περήφανα ανέλαβε τη συμμετοχή του. Από συγγενικά εγχειρήματα αντιπληροφόρησης μάθαμε πως ο Νίκος Μαζιώτης τραυματίστηκε σοβαρά την 16η Ιούλη μετά από ένοπλη συμπλοκή με την αστυνομία στο Μοναστηράκι, στο κέντρο της Αθήνας. Ο σύντροφος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, απ’ όπου μετήχθη το Σάββατο, 19 Ιούλη, στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού.

Μόλις λοιπόν πληροφορηθήκαμε τα καθέκαστα, τα ξημερώματα της Πέμπτης, 17 Ιούλη, κρεμάσαμε ένα πανό αλληλεγγύης στο σύντροφο, πετάξαμε διάφορα τρικάκια και πατήσαμε μερικά συνθήματα έξω από το Χιλιανο-Ελληνικό Ινστιτούτο, επί της οδού Ρεπούμπλικα, στο κέντρο του Σαντιάγο.

Από μακριά στέλνουμε μιαν αδελφική αγκαλιά στους συντρόφους που βρίσκονται έγκλειστοι για τη συμμετοχή τους στο αναρχικό αντάρτικο πόλης του Επαναστατικού Αγώνα, όπως και στη συντρόφισσα που βρίσκεται ακόμη στην παρανομία. Έχουμε επίγνωση όλου του σθένους που διαθέτουν, πως το ηθικό τους δεν πρόκειται να σπάσει, και της αξιοπρέπειας με την οποία αντιπαλεύουν την εξουσία και τις διώξεις της.

Αγάπη και αλληλεγγύη από μακριά!
Δεν αναγνωρίζουμε κανένα σύνορο!

Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας (CLR)
lucharevolucionaria@riseup.net

Μαδρίτη: Πανό αλληλεγγύης στον Νίκο Μαζιώτη

Λευτεριά στον αναρχικό Νίκο Μαζιώτη, συλληφθέντα στην Αθήνα

Πανό που τοποθετήθηκε την Κυριακή, 20 Ιούλη 2014, στο κέντρο της Μαδρίτης σε αλληλεγγύη στο συλληφθέντα σύντροφο. Μια μικρή χειρονομία για να ξέρουν πως δεν ξεχνάμε τους συντρόφους που πέφτουν στα χέρια της καταστολής.

Αθήνα: Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό αιχμάλωτο Νίκο Μαζιώτη, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Σάββατο, 19 Ιούλη 2014, στις 12 το μεσημέρι
στο Πάρκο Ευαγγελισμού, Αθήνα

pdf για τύπωμα και αφισοκόλληση κι εδώ

Οντάριο, Καναδάς: Επίθεση με βουτυρικό οξύ σε οργανισμό που προωθεί τη ζωοτομία

Στις 14 Ιούλη 2014, στο Τορόντο, το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Ζώων ενέχυσε βουτυρικό οξύ στα γραφεία του Καναδικού Συνδέσμου για την Επιστήμη των Ζώων Εργαστηρίου/CALAS. Πρόκειται για έναν οργανισμό απαρτιζόμενο από ζωοτόμους που προωθεί την έρευνα πάνω σε ζώα. Το βουτυρικό οξύ θα ποτίσει τη μοκέτα και το ξύλινο δάπεδο των γραφείων τους, και θα χρειαστούν σημαντικές επισκευές προκειμένου ν’ απαλλαγούν από την μπόχα. Οποιοιδήποτε διαχειριστές κτηρίων σκέφτεστε να πάρετε νοικάρη τον CALAS θα πρέπει να γνωρίζετε ότι, άμα δε θέλετε να συμβεί κάτι παρόμοιο στα γραφεία σας, τότε να το ξανασκεφτείτε πριν κάνετε μπίζνες μ’ αυτούς τους δολοφόνους. –ALF

Σαντιάγο, Χιλή: Οδομαχίες και συλλήψεις συντρόφων στις 9 Ιούλη

Συγκρούσεις έξω από το λύκειο Μανουέλ Μπάρρος Μποργόνιο σε αλληλεγγύη στη Σολ Βεργάρα και στους προσφάτως καταδικασθέντες Χουάν, Φρέντυ και Μαρσέλο.

Στις 9 Ιούλη 2014 μια ομάδα κουκουλωμένων αποφάσισε να μπλοκάρει το δρόμο έξω από το λύκειο Μανουέλ Μπάρρος Μποργόνιο, στήνοντας οδοφράγματα, και να συγκρουστεί με την μπατσαρία εκτοξεύοντας πέτρες, μπογιές και μολότοφ.

Η δράση και η οδομαχία εντασσόταν στο πλαίσιο άμεσης αλληλεγγύης προς τους συντρόφους Χουάν, Φρέντυ και Μαρσέλο, που καταδικάστηκαν πρόσφατα για διάφορες απαλλοτριώσεις τραπεζών και το θάνατο ενός μπάτσου.

Τα μπάχαλα έγιναν επίσης σ’ ένδειξη αλληλεγγύης στη συντρόφισσα Σολ Βεργάρα, η οποία βρίσκεται σε καθεστώς προφυλάκισης, κατηγορούμενη για πυροβολισμούς σε σεκιουριτά τράπεζας.

Μετά τις συγκρούσεις οι μπάτσοι κατόρθωσαν να συλλάβουν 10 συντρόφους, σε 3 απ’ τους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για κατοχή μολότοφ και τέθηκαν σε ολοήμερο κατ’ οίκον περιορισμό.

Η ενημέρωση στα ισπανικά στάλθηκε από “Noticias de la Guerra Social”.
Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από “Fotografía Insurrecta”.

[Μεξικό] «Συνέντευξη με τις Ατομικότητες που Τείνουν προς το Άγριο»

Κάντε κλικ στην εικόνα για το pdf…

Τα κείμενα του εντύπου μεταφράστηκαν από τ’ αγγλικά.
Πηγή: War On Society (1, 2)

Επίθεση στην Coca-Cola Hellenic στην έδρα της, στην Ελβετία

Σήμερα, 13 Ιούλη 2014, επιτεθήκαμε μ’ ένα πυροτεχνικό φορτίο στην έδρα της Coca-Cola Ελληνική Εταιρεία Εμφιαλώσεως (HBC) επί της Τουρμστράσσε 30 στο Τσουγκ (6300). Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των φυλακισμένων στην Ελλάδα ενάντια σ’ ένα «μνημόνιο για τους κρατούμενους» (βλ. επιστολή του Κώστα Γουρνά –Επαναστατικός Αγώνας– και του Δημήτρη Κουφοντίνα – 17 Νοέμβρη). Το μνημόνιο των φυλακών συγκαταλέγεται στα διάφορα στάδια της πλήρους αναδιάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας στη διάρκεια της καπιταλιστικής διαχείρισης της κρίσης, περίπου από το 2008. Με το γνώμονα αυτόν, οι απαιτήσεις της τρόικας (ΔΝΤ, ΕΚΤ και Ευρωπαϊκή Επιτροπή), οι οποίες συνδέονται με τα δάνεια προς την Ελλάδα, δε σταματούν μπροστά σε τίποτα. Υγειονομική περίθαλψη, κοινωνική μέριμνα, δημόσιες υποδομές – τα πάντα πετσοκόβονται καταπώς τους αρέσει, ό,τι υπόσχεται κέρδη ιδιωτικοποιείται σε μεγάλο βαθμό ή πωλείται σε άλλες χώρες (εκπρόσωποι της κινεζικής κυβέρνησης βρεθήκαν πρόσφατα στην Ελλάδα σε ταξίδι για ψώνια, και μεταξύ άλλων τους πλασάρανε αεροδρόμια και λιμάνια), θέσεις εργασίας καταργούνται, κι ό,τι δεν είναι και τόσο κερδοφόρο πετιέται μια και καλή με συνοπτικές διαδικασίες στα σκουπίδια.

Έτσι ανοικοδομεί την ελληνική κοινωνία η τρόικα, μαζί με την ελληνική μπουρζουαζία, και προσπαθεί να κουμαντάρει τη χώρα ώστε να μπορεί να επανεισαχθεί εκθαμβωτική στην καπιταλιστική διαδικασία παραγωγής. Τώρα αυτή η αναδιάρθρωση της κοινωνίας επεκτείνεται επίσης στις φυλακές· ακόμη κι εδώ πρέπει να επιτευχθεί μια προσαρμογή στα ευρωπαϊκά πρότυπα – που πάει να πει περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης των κρατουμένων. Υπό την πίεση της κυβέρνησης των ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και προ των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, η ελληνική κυβέρνηση γύρευε να επιδείξει την πυγμή της στον τομέα της καταστολής, κι εκεί που είχε να το λέει πως εξάρθρωσε τον Επαναστατικό Αγώνα, να που βλέπει πάλι τον ενδιάμεσο απολογισμό της σε κακά χάλια: Ο ένοπλος αγώνας συνεχίστηκε (απ’ τον Επαναστατικό Αγώνα, αλλά κι από άλλες ομάδες), και αγωνιστές που δικάστηκαν ή φυλακίστηκαν πέρασαν στην παρανομία, απ’ όπου κοινοποίησαν την ανάληψη νέων δράσεων.

Έτσι, η ελληνική κυβέρνηση (πιθανότατα κάτω από διεθνή πίεση και πάλι) ξαναβάζει μπρος ένα έργο που πριν από 12 χρόνια είχε ανακοπεί απ’ την τότε αντίσταση: τη μεταρρύθμιση του σωφρονιστικού συστήματος σε ευθυγράμμιση με τα ευρωπαϊκά «στάνταρ». Κορυφαία επιδίωξη: η απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων καθώς και όσων αντεπιτίθενται στα δεινά του εγκλεισμού, η κατάργηση προσωρινών αδειών αλλά και επισκεπτηρίων, η ανάθεση αρμοδιοτήτων σε διευθυντές φυλακών πάνω σε ζητήματα σαν τη χορήγηση υφ’ όρον απόλυσης κ.λπ., η εξουσιοδότηση στην αστυνομία για εγκατάσταση ειδικών μονάδων σε χώρους φυλακών… Υπάρχει μια πλούσια απαρίθμηση των επιπτώσεων της μεταρρύθμισης αυτής σε σχετικές ιστοσελίδες.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/-ες στον αγώνα των φυλακισμένων στην Ελλάδα κατά της μεταρρύθμισης αυτής. Περισσότεροι από 4.000 κρατούμενοι ξεκίνησαν έναν κύκλο μαχητικών κινητοποιήσεων, αρχής γενομένης απ’ την προσωρινή αποχή τους από το συσσίτιο, και απεύθυναν κάλεσμα στήριξής τους με πολλά και διάφορα μέσα. Εμείς επιλέξαμε να εφορμήσουμε κατά της Coca-Cola HBC, μια και αντιπροσωπεύει τη δολιότητα τμημάτων της ελληνικής αστικής τάξης (εδώ πρόκειται για την οικογένεια Λεβέντη), που σκιάχτηκε μήπως της επιβληθούν αυξημένοι φόροι (στην πορεία των μεταρρυθμίσεων υπό την πίεση της τρόικας) και την έκανε μ’ ελαφρά στη φορολογική όαση του Τσουγκ (άλλες ιστορίες ελληνικής διαφυγής κεφαλαίων αφορούν επίσης τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ από την Ελλάδα σε ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς ή τη φυγή της ΦΑΓΕ –μια απ’ τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στον κλάδο της ελληνικής γαλακτοβιομηχανίας– στο Λουξεμβούργο). Πρόσφατα λοιπόν η αρχικά μεγαλύτερη φίρμα στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών εγκαταστάθηκε στο Τσουγκ. Μα το θράσος της δεν έχει τελειωμό: ως ένδειξη εναντίωσης στην αναθεώρηση του νόμου περί καρτέλ στην Ελβετία, η Coca-Cola HBC συζητά να αναστείλει την παραγωγή στη μονάδα του Μπρύττιζελλεν (στο καντόνι της Ζυρίχης) – 900 θέσεις εργασίας πρόκειται να παυτούν άμα συμβεί αυτό.

Είχαμε αρκετούς λόγους λοιπόν για να τους ρίξουμε μια επισκεψούλα και να τους θυμίσουμε πως ούτε εδώ υπάρχει ήσυχη ενδοχώρα για δαύτους. Η καλύτερη μορφή επαναστατικής διεθνούς αλληλεγγύης είναι να χτυπάει καθένας τον κοινό εχθρό, το διεθνές Κεφάλαιο, στον τόπο του.

Για μια επαναστατική προοπτική

Σαντιάγο, Χιλή: Δράση έξω απ’ την ελληνική πρεσβεία στη μνήμη του Λάμπρου Φούντα και σε αλληλεγγύη στον Κώστα Γουρνά

Πανό και τρικάκια στην ελληνική πρεσβεία
Πέμπτη, 10 Ιούλη 2014, Σαντιάγο

Οι χαλεποί καιροί θα πάρουνε φωτιά…

Στις 10 Ιούλη 2014 κρεμάσαμε ένα πανό έξω απ’ την ελληνική πρεσβεία, συνοδευόμενο από μια βροχή από τρικάκια, που έκαναν εντύπωση στους πάντοτε καθαρούς και περιποιημένους δρόμους (της Δημοκρατίας) στη συνοικία Λας Κόντες.

Διαλέξαμε αυτή την ημερομηνία προς τιμήν του συντρόφου Λάμπρου Φούντα, πεσόντα στις 10 Μάρτη 2010 κατά τη διάρκεια συμπλοκής με την αστυνομία. Εμείς δεν ξεχνάμε, η μνήμη μας παραμένει άθικτη, όπως κι οι πεποιθήσεις μας.

Από την άλλη, διαλέξαμε επίσης αυτή την ημερομηνία για να υπενθυμίσουμε πως πριν από 3 μήνες, στις 10 Απρίλη 2014, ενεργοποιήθηκε ξανά το αναρχικό αντάρτικο πόλης του Επαναστατικού Αγώνα, με την έκρηξη ενός αυτοκινήτου-βόμβα έξω από τη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας ως απάντηση στην κρίση και στη μνήμη του συντρόφου Λάμπρου Φούντα.

Αφιερώνουμε αυτήν τη μικρή αλληλέγγυα χειρονομία στο σύντροφο Κώστα Γουρνά, ο οποίος βρίσκεται έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού στην Ελλάδα για τη συμμετοχή του στην ομάδα αναρχικού αντάρτικου πόλης Επαναστατικός Αγώνας, και παρ’ όλες τις απόπειρες να σιγάσουν τις ιδέες και τις πρακτικές του, δεν τα έχουν καταφέρει, μιας και συνεχίζει να μάχεται με στιβαρή αποφασιστικότητα κόντρα στην εξουσία, στο κράτος και στο Κεφάλαιο.

Την αφιερώνουμε επίσης σε όσους βρίσκονται στην παρανομία από το 2012· χαιρετίζουμε και στηρίζουμε τη δύσκολη αλλά αμετανόητη απόφασή τους. Ελπίζουμε τα λόγια μας να διασχίσουν τον παγωμένο ωκεανό και να φτάσουνε σε σας· από την άλλη άκρη, σας στέλνουμε μια σφιχτή αγκαλιά κι όλη τη δύναμη που χρειάζεστε για να συνεχίσετε τον αγώνα, πάντα μακριά από τα δόκανα όσων βαστάζων της εξουσίας διώκουν, βασανίζουν και φυλακίζουν, δίχως όμως να κατορθώνουν να κάμψουν αυτόν τον πόλεμο.

Οι χαλεποί καιροί θα πάρουνε φωτιά!
Λάμπρος Φούντας παρών!
Λευτεριά στον Κώστα Γουρνά!

Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας (CLR)
lucharevolucionaria@riseup.net

Χιλιανές φυλακές: Αντίποινα δεσμοφυλάκων εναντίον της αγαπημένης συντρόφισσας Σολ

Καλοί μας φίλοι και σύντροφοι, καλές μας φίλες και συντρόφισσες:

Είμαστε η οικογένεια της Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα. Όπως θα γνωρίζετε ήδη, η Ταμάρα βρίσκεται αιχμάλωτη στη φυλακή του Σαν Μιγκέλ από τις 22 Γενάρη 2014. Κατά τη διάρκεια του επισκεπτηρίου της Δευτέρας, 16 Ιούνη, που ήταν μονάχα για την οικογένεια, αντιμετωπίσαμε σοβαρά προβλήματα με τη δεσμοφυλακή και την εκδικητική συμπεριφορά που υπεστήκαμε. Η δεσμοφύλακας που έλεγξε τη γιαγιά της Ταμάρα, την εβδομηνταπεντάχρονη Λουίζα, την υποχρέωσε να γδυθεί και να κάνει καθίσματα, ισχυριζόμενη πως φορούσε πολλά ρούχα. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι το μέρος όπου οι κρατούμενες υποδέχονται τις οικογένειές τους είναι ένα γυμναστήριο που ναι μεν έχει σκεπή, αλλά είναι ανοιχτό και από τις δυο πλαϊνές πλευρές, με αποτέλεσμα να μπαίνει μέσα ο αγέρας και η βροχή, μουσκεύοντας όλο το πάτωμα και προκαλώντας μια ακραία παγερή και υγρή ατμόσφαιρα [στη Χιλή είναι χειμώνας]. Στη συνέχεια, η ίδια ανθρωποφύλακας άρχισε να ουρλιάζει στη συγγενή άλλης κρατουμένης γιατί το μερικών μηνών μωρό της ήταν χεσμένο κατά τη διάρκεια της έρευνας. Φώναζε πως αυτό ήταν ανεπίτρεπτο και ότι έπρεπε να έχει αλλάξει τη μικρή προτού μπει για επίσκεψη! Αυτή η μάνα έφτασε τελικά στο γυμναστήριο που προορίζεται για τις επισκέψεις έχοντας βάλει τα κλάματα. Η Άνα Λουίζα, η μαμά της Ταμάρα, υπέστη πιο βίαιο τραμπουκισμό υποχρεούμενη σε έλεγχο και γύμνωμα μαζί με άλλο άτομο, ενώ η δεσμοφύλακας την υποχρέωσε επίσης να πετάξει τη ζώνη από λινό που φορούσε, απειλώντας την ότι αν δεν το έκανε θα την απομάκρυναν απ’ τους χώρους της φυλακής, όλο δαύτο υψώνοντας τον τόνο της φωνής της και χειρονομώντας με το δάχτυλό της αλαζονικά.

Απέναντι στην τόσο προκλητική συμπεριφορά της ανθρωποφύλακα, η Άνα πέταξε βίαια τη ζώνη της στα σκουπίδια και υπογράμμισε στην υπάλληλο ότι μονάχα εκεί μέσα μπορούσε να καταχράται αυτή την εξουσία, κι ότι έξω στο δρόμο δεν είναι παρά ένα μηδενικό. Η οργή της Άνα ξέσπασε επειδή δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο, μα θεωρήθηκε ως «σοβαρότατη έλλειψη σεβασμού έναντι της Αρχής», κι έτσι της αρνήθηκαν τη δυνατότητα να περάσει τον έλεγχο ώστε να δει την κόρη της. Η γιαγιά κι ο παππούς της Ταμάρα, Λουίζα και Μανουέλ, είχαν ήδη μπει για να δούνε την εγγονή τους, αλλά με το που κατάλαβαν τι συνέβη συμφώνησαν από κοινού να βγουν απ’ το επισκεπτήριο για να στριμώξουν τη δεσμοφύλακα εξαιτίας της ηλίθιας αλαζονικής συμπεριφοράς που επιδείκνυε απέναντι στους επισκέπτες των κρατουμένων και της αρρωστημένης ανάγκης της ν’ αναγνωριστεί ως «Αρχή», κάνοντάς της σαφές πως ούτε αυτή ούτε κανένας ένστολος δεν έχει εξουσία πάνω μας. Παππούς και γιαγιά απειληθήκαμε με τις ποινές της κολάσεως και πως θα μας τραβάγανε στο «αρχιφυλακείο» των δεσμοφυλάκων για να τιμωρηθούμε καταλλήλως.

Η Ταμάρα, με το που ενημερώθηκε για την ντροπιαστική μας μεταχείριση και την κατάχρηση εξουσίας από πλευράς της δεσμοφυλακής προς την οικογένειά της, πραγματοποίησε μια τολμηρή ενέργεια αξιοπρέπειας, που ταιριάζει στο μεγαλείο της ως ανθρώπινου πλάσματος, βάζοντας στ’ αλήθεια μπροστά την αξιοπρέπειά της και υπερασπιζόμενη τη δικιά μας. Ζήτησε να δει τη διευθύντρια των φυλακών και της τα ’χωσε για την κακοποίηση των συγγενών της, κάνοντας σαφές πως δεν ανέχεται να απειλούν και να εξευτελίζουν διαρκώς τη φαμίλια της οι δεσμοφύλακες που καβατζώνονται πίσω από τη στολή και τα πρωτόκολλα ελέγχου για το επισκεπτήριο, σφραγίζοντας την καταγγελία της μ’ ένα φτύσιμο στα μούτρα της διευθύντριας των φυλακών και στα μούτρα του υπασπιστή της, κατεβάζοντας στη συνέχεια το παντελόνι της και δείχνοντάς τους τον πισινό της (πράξη γνωστή κι ως «χλωμό πρόσωπο») για να καταδείξει τον εξευτελισμό που σημαίνει για τους επισκέπτες η υποχρέωση να ξεγυμνωθούν μπροστά στο προσωπικό της φυλακής, να σκύψουνε και να δείξουνε τ’ απόκρυφά τους ολόγυμνα κάνοντας καθίσματα, παρά το γεγονός ότι οι φυλακές διαθέτουν σύγχρονα μηχανήματα ανίχνευσης μετάλλων (αψίδες εντοπισμού μεταλλικών αντικειμένων στις εισόδους, καθίσματα-σαρωτές όπου πρέπει να καθόμαστε, και φορητούς ανιχνευτές).

Η Ταμάρα τιμωρήθηκε με απαγόρευση επισκεπτηρίου για 7 μέρες. Από την άλλη, η μητέρα της, Άνα, τιμωρήθηκε με απαγόρευση επισκεπτηρίου για 3 μήνες, με τους ένστολους να ισχυρίζονται πως τάχα «απείλησε με θάνατο την υπάλληλο», κάτι που είναι απολύτως ψευδές. Αυτήν τη στιγμή τρέχουμε καταγγελία, μέσω του Εθνικού Ινστιτούτου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και προς τον ίδιο το θεσμό της δεσμοφυλακής, για την αναίρεση αυτών των καταχρηστικών πειθαρχικών μέτρων. Ένα άλλο πράγμα το οποίο θα θέλαμε να κάνουμε γνωστό είναι ότι η Ταμάρα χτυπήθηκε πριν από ένα μήνα από δύο άλλες κρατούμενες, δεν τα κατάφερε να αμυνθεί, ωστόσο τιμωρήθηκε με απαγόρευση επισκεπτηρίου για 2 βδομάδες. Σ’ εκείνη την περίπτωση αιτηθήκαμε τη μεταφορά της Ταμάρα σε άλλη πτέρυγα, αλλά τελικά αυτές που μετήχθησαν σε άλλη φυλακή ήταν οι επιτιθέμενες. Αυτήν τη φορά όμως δε θα επιτρέψουμε να περάσει τούτη η άδικη κατάσταση γιατί, μπροστά στη δεσποτική συμπεριφορά του προσωπικού της δεσμοφυλακής, πιστεύουμε πως έχουμε φτάσει σε επικίνδυνο όριο να χάσουμε την αξιοπρέπειά μας.

Ως οικογένεια Βεργάρα Τολέδο, καταγγέλλουμε δημοσίως τη διαρκή παρενόχληση και κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους των δεσμοφυλάκων, όχι μόνο απέναντι στην οικογένειά μας αλλά και προς όλα τα επισκεπτήρια των γυναικών που κρατούνται στις φυλακές του Σαν Μιγκέλ. Αντιλαμβανόμαστε πως τόσο οι κρατούμενες όσο και οι συγγενείς τους δεν τολμούν να καταγγείλουν τους τραμπουκισμούς των ανθρωποφυλάκων διότι οι συνέπειες είναι προφανείς. Η δεσμοφύλακας που προκάλεσε όλη αυτή την κατάσταση τελεί υπό την προστασία του θεσμού της, απ’ όπου αρνούνται να παραδώσουν τα στοιχεία ταυτότητάς της στη δημοσιότητα, ακριβώς όπως προστατεύονται οι υπαίτιοι του γεγονότος ότι 81 έγκλειστοι κάηκαν ζωντανοί μέσα στο ίδιο αυτό κέντρο εξόντωσης. Δολοφονήθηκαν 81 άτομα στα χέρια του χιλιανού κράτους και της δεσμοφυλακής, και δεν υπάρχουν υπεύθυνοι! Απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε όλους τους συγγενείς όλων των φυλακισμένων ανδρών και γυναικών να καταγγείλουν κάθε καταχρηστική ενέργεια που διαπράττει η δεσμοφυλακή.

Παρά τις κυρώσεις και τους κινδύνους που συνεπάγεται η αντιπαράθεση με το σύστημα του εγκλεισμού, ιδίως όταν έχει κανείς εκεί μέσα ένα αγαπημένο του πρόσωπο σε κατάσταση ομηρίας, πιστεύουμε ότι είναι αναγκαίο να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας, και να μην υποκύψουμε στον εκφοβισμό και στην αλαζονεία εκείνων που έχουν ανάγκη να αισθάνονται πως είναι «Αρχή», και το μοναδικό νόημα στη ζωή τους είναι το «επιτηρείν και τιμωρείν».

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τη λατρεμένη μας Ταμάρα Σολ για τη μεγάλη της πράξη θάρρους και αξιοπρέπειας όντας έγκλειστη εκεί. Μέσα απ’ την αδάμαστη σιωπή της, μας μαθαίνει πως οι δράσεις δε χρειάζονται πολλά λόγια, μονάχα την απόφαση να τις πραγματώσει κανείς και τη σαφήνεια πως μ’ αυτές γινόμαστε πιο αξιοπρεπείς και λεύτεροι άνθρωποι.

ΤΑΜΑΡΑ ΣΟΛ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ!
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΟΥ!

Λουίζα Τολέδο Σεπούλβεδα
Μανουέλ Βεργάρα Μέσα
Άνα Λουίζα Βεργάρα Τολέδο

Σαντιάγο, 21 Ιούνη 2014

πηγή: hommodolars

Ιταλία: Νέες συλλήψεις συντρόφων για δράση ενάντια στην υπερταχεία TAV

Σύμφωνα με σύντομη ενημέρωση αλληλέγγυων από το Μιλάνο, το πρωί της 11ης Ιούλη συνελήφθησαν οι σύντροφοι Λούτσιο Αλμπέρτι, Φραντσέσκο Σάλα και Γκρατσιάνο Ματσαρέλλι. Οι τρεις συλληφθέντες κατηγορούνται για συμμετοχή με ποικίλους τρόπους στην επίθεση εναντίον του εργοταξίου της υπερταχείας TAV στο Κιομόντε (Βαλ ντι Σούζα) τη νύχτα της 13ης προς 14η Μάη 2013. Πρόκειται για την ίδια υπόθεση δίωξης εναντίον της Κιάρα Τζενόμπι, του Κλάουντιο Αλμπέρτο, του Ματτία Τζανόττι και του Νικκολό Μπλάζι. Επίσης, ένας ακόμη σύντροφος, ο Αντρέα, υποβλήθηκε σε έρευνα στο πλαίσιο της πρόσφατης αυτής κατασταλτικής επιχείρησης, ως άτομο φερόμενο να έχει γνώση των γεγονότων.

Οι ακριβείς κατηγορίες εις βάρος τους δεν είναι ακόμα γνωστές, ωστόσο την επομένη (12 Ιούλη) υπήρξε ενημέρωση σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση των 3 συντρόφων. Ο Λούτσιο και ο Φραντσέσκο είναι έγκλειστοι στη φυλακή Σαν Βιττόρε, στο Μιλάνο, και μπόρεσαν να δουν τους δικηγόρους τους, οι οποίοι ενημερώνουν πως οι δυο σύντροφοι είναι καλά και με ακμαίο το ηθικό. Ο Γκρατσιάνο, από την άλλη, βρίσκεται έγκλειστος στο Λέτσε και μέχρι στιγμής είχε μονάχα τηλεφωνική επικοινωνία με δικηγόρο. Και ο ίδιος είναι σε καλή κατάσταση.

Οι διευθύνσεις των συντρόφων είναι:

Graziano Mazzarelli
Casa Circondariale, Via Paolo Perrone 4
Borgo S.Nicola, 73100 Lecce, Italia (Ιταλία)

Lucio Alberti – Francesco Sala
Casa Circondariale San Vittore, Piazza Filangeri 2
20123 Milano, Italia (Ιταλία)

Γένοβα: Δευτερόδικη επικύρωση των ποινών κατά των αναρχικών Αλφρέντο Κόσπιτο και Νικόλα Γκάι

11 Ιούλη 2014 – Το εφετείο της Γένοβας επικύρωσε στο ακέραιο τις καταδίκες που είχαν επιβληθεί πρωτόδικα με το πέρας της συντομευμένης διαδικασίας για την υπόθεση του τραυματισμού του Ρομπέρτο Αντινόλφι, διευθύνοντα συμβούλου της Ansaldo Nucleare: 10 χρόνια και 8 μήνες για τον Αλφρέντο, και 9 χρόνια και 4 μήνες για τον Νικόλα. Σε πρώτο βαθμό (τρεις είναι οι βαθμοί εκδίκασης), οι σύντροφοι ανέλαβαν στην αίθουσα του δικαστηρίου την ενέργεια ως οι μοναδικοί μετέχοντες στον Πυρήνα Όλγα της FAI/FRI. Αυτήν τη φορά, αρνήθηκαν να παρευρεθούν στη διαδικασία του εφετείου μέσω της γελοιότητας της τηλεεικονοδιάσκεψης.

Γερμανία/Ελβετία: Απεργία πείνας κρατουμένων από 18 έως 20 Ιούλη σ’ ένδειξη αλληλεγγύης στους φυλακισμένους στην Ελλάδα

η αλληλεγγύη παρατείνει τις ζωές μας

9 Ιούλη 2014 – Ενημέρωση σχετικά με την απεργία πείνας κρατουμένων στη Γερμανία και στην Ελβετία, σε αλληλεγγύη στους κρατουμένους στην Ελλάδα, κατόπιν μιας πρώτης ανακοίνωσης (εδώ σε γερμανικά/αγγλικά):

Στις 8 Ιούλη το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, ωστόσο η αντίσταση κατά του νέου συστήματος εγκλεισμού, και ιδίως ενάντια στις φυλακές τύπου Γ, δεν έχει τελειώσει… Οι φυλακές αυτές έχουν ομοιότητα με τις φυλακές τύπου F στην Τουρκία ή τις φυλακές μεγίστης ασφαλείας στη Γερμανία. Ύστερα από τη μαζικότατη απεργία πείνας κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές, μια τοποθέτηση υπέρ μιας απεργίας πείνας σ’ ένδειξη διεθνούς αλληλεγγύης προς την κινητοποίηση αυτήν έχει σταλεί σε διαφορετικές φυλακές στη Γερμανία, όμως η επικοινωνία μεταξύ των κρατουμένων, όπως και των αλληλέγγυων μαζί τους, παίρνει πολύ χρόνο.

Στις γερμανικές φυλακές, οι συμμετέχοντες στην απεργία πείνας αλληλεγγύης είναι μέχρι στιγμής ο Όλιβερ Ραστ στη φυλακή Τέγκελ του Βερολίνου, ο Αχμέτ Ντουζγκούν Γιουκσέλ (ο οποίος εκδόθηκε απ’ την Ελλάδα στη Γερμανία τον Μάη του 2014), καθώς και ο Αντρέας Κρεμπς.

Ο Αντρέας, που έχει πλέον σαρανταρίσει, βρίσκεται στη φυλακή πάνω από 16 χρόνια. Είναι στασιαστής κρατούμενος, και συμμετείχε σε πολλές απεργίες πείνας κι επίσης αποπειράθηκε δυο φορές να αποδράσει. Χάρη σε δική του πρωτοβουλία, στη φυλακή του Ασάφενμπουργκ της Βαυαρίας τουλάχιστον 20 κρατούμενοι δήλωσαν αλληλέγγυοι στην επικείμενη απεργία. Ο ίδιος επίσης έχει γράψει σε κρατουμένους δύο άλλων φυλακών για το ζήτημα.

Ο σύντροφος Τόμας Μάγερ-Φαλκ, που είναι έγκλειστος από το 1996 και τώρα πια υπό κράτηση ασφαλείας στο Φράιμπουργκ, έχει συντάξει ένα μήνυμα αλληλεγγύης για την απεργία πείνας, η οποία αναμένεται να διεξαχθεί από 18 έως 20 Ιούλη 2014.

Ο αναρχικός Μάρκο Καμένις, στα κελιά πάνω από εικοσαετία και πλέον στη φυλακή Μποστάντελ της Ελβετίας, θα συμμετάσχει κι αυτός στην απεργία πείνας.

Lapsus memoriae

Θυμάμαι τη δεύτερη και τελευταία φορά που πέρασα τις πύλες του στρατοπέδου. Από τα μεγάφωνα, μέσα στην καλοκαιρινή κάψα, βάραγε ο “Αγώνας για χαρά” του Βιμ Μέρτενς. Νοτιοελλαδίτικος σουρεαλισμός και άγρια δύση. Ιδρωμένοι νεοσύλλεκτοι στην αλάνα, έξω από το στρατολογικό γραφείο υποδοχής, ασθμαίνοντας την κακή τους τύχη. Στο δρόμο του γυρισμού οι δικοί μου νομίσανε ότι πήγα να φουντάρω όταν αποπειράθηκα να κατεβάσω ένα πατριωτικό πανό σε μια από τις πρεζογέφυρες που ανοίγουν τις πύλες της νεκρόπολης.

Θυμάμαι την κροτίδα που έσκασε στο μάγουλό μου, ήμουν δεν ήμουν πέντε χρόνων. Τις σφαλιάρες που έφαγα πάνω στο μάθημα ποδηλασίας γιατί πετάλιζα τ’ ανάποδα.

Θυμάμαι τα τέλη εκείνου του Ιούλη που ξύπνησα με αίματα στις γροθιές και σπασμένα γυαλιά στα παλιοπάπουτσά μου. Θυμάμαι την προηγούμενη νύχτα, το ασφαλίτικο και τα ποδάρια μου που σπάγανε μια τζαμαρία δημόσιας ωφελείας.

Τώρα πάω στα χαζά. Μπαίνω και βγαίνω απ’ το μετρό, μπαίνω και βγαίνω από το τραμ και πάλι πίσω. Κάθε τόσο ψάχνω για κάνα ρολόι να προσανατολιστώ στο χώρο και χρόνο που μου ’λαχε να ζω.

Λάπσους μεμόριε πάει να πει κενό μνήμης. Είναι ασθένεια αλκοολική. Με τη σειρά του και το αλκοόλ είναι ασθένεια κοινωνική. Κι η κοινωνία είναι ασθένεια αγιάτρευτη, και πάει λέγοντας. Ατέλειωτος ο αχταρμάς.

Σαντιάγο: Έκρηξη στο κεντρικό πολυκατάστημα του Coopercarab, συνεταιρισμού καταναλωτών καραμπινιέρων Χιλής, την 1η Ιούλη

Ενάντια στα όσα ψευδώς διασπείρουν τα μέσα παραπληροφόρησης, πως τάχα ο μηχανισμός ήταν μια βόμβα θορύβου, ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ότι το «δωράκι» που τοποθετήσαμε ήταν μια εμπρηστική βόμβα, ένας συνδυασμός εύφλεκτου υλικού μ’ ένα χημικό πυροκροτητή που θα προκαλούσε την πολυπόθητη φωτιά.

Όταν επιλέγουμε να επιτεθούμε στην καταραμένη/αποκρουστική μπατσαρία έχουμε κατά νου στάνταρ πράγματα, να χτυπήσουμε διάνα στο στόχο, κι αν δεν καταφέραμε αυτό που προσδοκούσαμε, δηλαδή μια καταστροφική φωτιά, την ολοκληρωτική αποτέφρωση αυτού του κέντρου κατανάλωσης για καραμπινιέρους, ξέρουμε ωστόσο πως τους υπενθυμίσαμε για άλλη μια φορά ότι δε θα τους αφήσουμε σε ησυχία, πως θ’ αποτελούν πάντοτε στόχο επίθεσης όσων αποφασίσαμε να ανακτήσουμε τη ζωή μας μέσα απ’ τον αγώνα.

Την μπατσαρία τη ΜΙΣΟΥΜΕ από πάντα, κι είμαστε βαθιά πεπεισμένοι πως άλλος δρόμος από την επίθεση και την άμεση δράση δεν υπάρχει, ένας δρόμος δίχως επιστροφή στον οποίο είμαστε ταγμένοι και θα πορευτούμε χίλιες φόρες και άλλες τόσες.

Θέλουμε να εντάξουμε αυτή την ενέργεια στο πλαίσιο αλληλεγγύης και στήριξης στους συντρόφους Χουάν, Μαρσέλο και Φρέντυ, μετά την ανακοίνωση των εξοντωτικών ποινών που τους επέβαλε αυτή η γαμημένη κοινωνία. Δε σας πιστεύουμε! Δε θέλουμε να ’μαστε μέρος του θεάματός σας! ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΩΝΙΑ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ! Μπορείτε να ρίχνετε τις ποινές και καταδίκες της κολάσεως, αλλά να ξέρετε ότι θα επιστρέφουμε από το πυρ το εξώτερο και θα κατορθώνουμε όσα δε βάζει ο νους σας!

Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το αγαπημένο μας συντροφάκι, τη Σολ, που συνεχίζει να μας δείχνει πως όπου και να βρίσκεται είναι ικανή να παραμένει μια αδάμαστη εξεγερμένη λάτρης της λευτεριάς· μια δυνατή αγκαλιά γι’ αυτήν και την ανυποχώρητη οικογένειά της, πολύ κουράγιο, πολλή δύναμη.

Ποτέ δεν περιττεύει να στείλουμε επίσης πολλή δύναμη στα συντρόφια στο δρόμο, να επιτεθούμε στους εχθρούς χωρίς φόβο, γιατί είμαστε ικανοί για όλα!

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ, Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΟΣ!

Αδέρφια Άνγκρυ, πάνκη Μάουρι, ζείτε σε κάθε βήμα ανταρσίας. Στέλνουμε ακόμη χαιρετισμούς στον Ντιέγο Ρίος, που συνεχίζει να ξεφτιλίζει την εξουσία. Αλληλεγγύη στα φυγόδικα συντρόφια!

στα ισπανικά