Επικοινωνία

Για συνεισφορά μεταφράσεων, επιμέλειας-διορθώσεων και/ή πρωτότυπου υλικού προς δημοσίευση, όπως ενημερώσεις από το δρόμο, ανταποκρίσεις από δράσεις, αναλήψεις ευθύνης, κείμενα φυλακισμένων ή διωκόμενων συντρόφων, καλέσματα, μπροσούρες, άρθρα γνώμης, κ.ά.: contrainfo(at)espiv.net

Ισπανία: Αποφυλακίζονται οι συλληφθέντες/-είσες της επιχείρησης Πανδώρα

Επείγουσα έκκληση για τη συγκέντρωση του ποσού της εγγύησης!

Τα 7 συντρόφια που προφυλακίστηκαν μετά την επιχείρηση Πανδώρα στην Ισπανία αναμένεται να αποφυλακιστούν με καταβολή εγγύησης σήμερα το απόγευμα, 30 Γενάρη 2015. Ο δικαστής αποφάνθηκε πως καθένας και καθεμιά τους θα πρέπει να πληρώσει χρηματική εγγύηση 3.000 ευρώ προκειμένου να αποφυλακιστούν με όρους. Υπάρχει κατεπείγουσα ανάγκη για τη συγκέντρωση των χρημάτων ώστε να πληρωθούν οι εγγυήσεις (σύνολο 21.000 ευρώ). Παρακαλείστε όπως διακινήσετε την είδηση.

Ο τραπεζικός λογαριασμός στον οποίο μπορείτε να συνδράμετε:

ES68 3025 0001 19 1433523907 (Caixa d’Enginyers)

Για περισσότερες πληροφορίες: efecto pandora

Σαντιάγο: Καταδικαστική απόφαση για την Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα

Λευτεριά στην Ταμάρα Σολ και σε όλες/όλους τους εχθρούς της κυριαρχίας απαχθέντες από το κράτος σε Μεξικό, Ελλάδα, Ιταλία, Χιλή, ΗΠΑ…

Σήμερα, 30 Γενάρη 2015, βγήκε η ετυμηγορία στη συντομευμένη δίκη εις βάρος της συντρόφισσας Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα, κατηγορούμενης ότι πυροβόλησε εναντίον ενός φρουρού ασφαλείας σε υποκατάστημα της τράπεζας Banco Estado στο Σαντιάγο της Χιλής.

Η έδρα του δικαστηρίου αποφάνθηκε πως η Ταμάρα Σολ είναι ένοχη για απόπειρα ανθρωποκτονίας και κλοπή (ως προς την αρπαγή του όπλου του σεκιουριτά).

Η ανακοίνωση της ποινής αναμένεται να λάβει χώρα στις 12 η ώρα της 4ης Φλεβάρη 2015, ωστόσο αν λάβουμε υπόψη τον τρόπο που έχει ενεργήσει το δικαστικό σύστημα σε αντίστοιχες περιπτώσεις, είναι πιθανό την τελευταία στιγμή να αλλάξει η ημερομηνία και η ώρα.

Η τελευταία αυτή πράξη της δίκης είναι σημαντική, διότι θα μάθουμε ποια ποινή πρόκειται να επιβληθεί στη συντρόφισσα και αν θα μπορέσει να βγει από τη φυλακή με το «προνόμιο» της «επιτηρούμενης ελευθερίας». Υπενθυμίζουμε πως η εισαγγελία έχει ζητήσει 7 χρόνια φυλάκισης, ενώ η υπεράσπιση προσδοκά την αποφυλάκιση υπό καθεστώς «επιτηρούμενης ελευθερίας», δεδομένου του ελαφρυντικού του «πρότερου έντιμου βίου» και του γεγονότος πως η κατηγορούμενη έχει αναλάβει την ευθύνη των πράξεων για τις οποίες διώκεται.

Λευτεριά στην Ταμάρα Σολ!

πηγή: refractario

«Αίμα πράσινο»

Γεννήθηκα σε μια εποχή ανθρωποκεντρική.
Όπου η φύση θεωρείται δεινό, κάτι άγριο που πρέπει να δαμαστεί.
Η ανθρωπότητα σήμερα είναι μια πανούκλα, ένας καρκίνος για το οικοσύστημα.
Πρέπει να σταματήσουμε τη μηχανή, την Κοινωνία, προτού φτάσουμε στην ολοκληρωτική εξόντωση.

Αίμα πράσινο.

Οικοτάζ ως αυτοάμυνα.
Η φύση είναι το σπίτι μας και πρέπει να την υπερασπιστούμε.
Άνθρωπος και γη είναι ένα και ταυτό.
Αυτή είναι η τελική αλήθεια για την παγκόσμια σωτηρία.
Κι αυτό είναι ένα κάλεσμα στα όπλα για όσους βάζουν τη φύση πάνω από τον εαυτό τους.

Τεσσεράμισι μιλένια Γης, κι όμως βρίσκεται στο χείλος της εξαφάνισης.

Πράσινο αίμα.

Κατάστρεψε το δηλητήριο της τεχνολογίας που σκοτώνει τη γη.
Αυτό είναι ένα τελεσίγραφο, και στο αίτημά μας καλύτερα να δώσετε προσοχή.

R.

[Ηνωμένο Βασίλειο] «Αδερφοί μου ανθρωπιστές…»

Αδερφοί μου ανθρωπιστές, εμείς είμαστε γνωστικοί
δεν είμαστε σαν εκείνους τους αλόγιαστους
ζυγιάζουμε τις σκέψεις και τις δράσεις μας
λογαριάζουμε λαό, κοινωνίες, όλους τους ανθρώπους.

Κάναμε εμείς λόγο για μαζικές κοινωνίες; Όχι δα!
έχουμε παραδεχτεί την ατομικότητα
πρόκειται για υπηρέτρια της αξίας του ανθρώπου
γι’ αυτό και συνεχίζουμε την υπηρεσία μας εντός κοινωνίας.

Ο καπιταλισμός είναι το μαύρο φίδι που δηλητηριάζει τους ανθρώπους
οι τακτικές αυτές ακολουθούνται κι απ’ αυτούς τους απερίσκεπτους,
τη νέμεσή μας
εμείς όμως είμαστε αναρχιστές με αξίες κι ιδανικά
οι κοινωνίες μας θα αγκαλιάσουνε ανθρωποσύνη, ζώα και γη.

Πιστεύουμε πως μπορούμε εμείς να ’μαστε δημιουργοί…
αυτή είν’ η ομορφιά μας, αντί του θεού, τώρα πια ο άνθρωπος
κι έπειτα μιλάμε και για δικαιώματα των ζώων κι ανακύκλωση
επ’ ουδενί δε σχετιζόμαστε με ανθρωποκεντρισμό. Όχι δα!

Τι κι αν θα έχουμε ένα άλλο σύστημα;
Φτάνει να μην είναι καπιταλισμός!
το σύστημά μας θα βασίζεται σε ισότητα κι αγάπη
κι άμα συμβεί και ξεστρατίσουμε απ’ το μονοπάτι
έχουμε το πολιτικό το σκεπτικό, θα καθυποτάξουμε τα λαθεμένα συναισθήματα,
έχουμε άμεση δημοκρατία.

Archegonos, ‘Ωδή στη λιμνάζουσα τάφρο του κοινωνικού αναρχισμού’

Από το αγγλικό περιοδικό Actualising Collapse (‘Πραγματωνόμενη Κατάρρευση’), μια συλλογή από εικονοκλαστικά κείμενα, εξεγερμένες σκέψεις, προτάσεις για τον πόλεμο άνευ συνόρων ενάντια στο τεχνο-βιομηχανικό σύστημα, γραπτά φυλακισμένων ανταρτών πόλης, κείμενα απολίτιστων σαμποτέρ, ανακοινωθέντα από τις πρώτες γραμμές της μαύρης διεθνούς των αναρχικών της πράξης, άρθρα αναφορικά με τον ιλεγκαλισμό και τον ατομικισμό, τακτική ανάλυση, κάποιες μεγαληγορίες και ποιήματα.

Ηνωμένο Βασίλειο: Σαμποτάζ ενάντια στα χρηστά ήθη του ανθρωποκεντρισμού

Σκωτία 25/12/2014

Την παραμονή των Χριστουγέννων, αφού η μάζα είχε αποτίσει τα σέβη της στο βωμό του καταναλωτισμού, σκέφτηκα να γιορτάσω αυτήν τη φάρσα του πολιτισμού με άλλον τρόπο, βγαίνοντας στη νύχτα για να σαμποτάρω τις κλειδαριές καταστημάτων που επιδίδονται σε εμπόριο θανάτου· του συστηματοποιημένου θανάτου στ’ όνομα του πολιτισμού κάτω από το μανδύα των χρηστών ηθών του ανθρωποκεντρισμού.

Μπλόκαρα τις κλειδαριές έξι καταστημάτων στο κέντρο της πόλης, βάζοντας απλά πολύ ισχυρή κόλλα στο εσωτερικό των κλειδαριών, κι έτσι κατέστρεψα εντελώς το σύστημα κλειδώματος. Δυο από τα καταστήματα πλασάρουν κάθε μέρα ένα καινούργιο νεκρό σώμα προς κατανάλωση σε κάθε σκλάβο της κοινωνίας. Κάθε μέρα τεμαχίζεται κι άλλο ολόκληρο γουρούνι σε κομμάτια κι εκτίθεται σε μια μεγάλη βιτρίνα. Ένας αρλεκίνος μετά τη θανάτωση για την εξυπηρέτηση του πολιτισμένου ανθρωποκεντριστή ανθρώπου. Από την πτέρυγα θανατοποινιτών στον τελικό προορισμό. Τα άλλα μαγαζιά πουλάνε κασμίρι, οπότε προφανώς μπαίνουν στο στόχαστρο κι αυτά.

Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2014, δυο ξέχωρες ενέργειες βανδαλισμού είχανε γίνει σ’ ένα εμπορικό κέντρο μες στην πόλη ως απάντηση σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, με τους επισκέπτες τους να είναι λάτρεις της σκλαβιάς που ονομάζεται ιερακοτροφία. Αιχμαλωτίζουν ή αναπαράγουν σε συνθήκες αιχμαλωσίας άγρια πτηνά όπως γεράκια, κουκουβάγιες, αετούς, προκειμένου να τα έχουνε σαν αρλεκίνους για μόστρα, αλλά κυρίως για το είδος του κυνηγιού που λέγεται ιερακοθηρία, στην οποία το σκλαβωμένο πουλί υπό την εκπαίδευση και τις εντολές του αφέντη του θηρεύει άλλα μη ανθρώπινα ζώα εν είδει αθλήματος, με σκοπό την «ψυχαγώγηση» των σκουπιδιών της μάζας που αποσκοπεί στην ικανοποίηση των κάλπικων αναγκών τους για φαντάσματα σαν την εθνική κληρονομιά. Οι κάμερες παρακολούθησης βάφτηκαν με σπρέι όπως και οι μπροστινές πύλες, και κολλήθηκαν αφίσες ως δήλωση αυτής της δράσης.

Για μένα, το υλικό σαμποτάζ και ο βανδαλισμός είναι σαφώς επιθετικές πράξεις. Κι η όλη ανάλυσή μου πίσω από τέτοιες ενέργειες είναι εχθρική προς την κοινωνία και τον πολιτισμό. Στοχεύω στα πάντα. Είτε σ’ ένα οικονομικό πλήγμα που θα ενοχλήσει τον εχθρό είτε σε μια διακοπή της κανονικής λειτουργίας αυτής της σάπιας μηχανικής καθημερινής ρουτίνας. Οι χαοτικές δράσεις έχουνε προσωπική σημασία. Αυτές οι ενέργειες έγιναν ξεκάθαρα για την ικανοποίησή μου. Σ’ έναν τόπο που ζει μέσα στο βάλτο της λήθης της νομιμότητας, μερικά ουρλιάσματα αρχίζουν ν’ αντηχούν από μακριά κι η συνείδησή τους κραυγάζει για τους συντρόφους τους που χάθηκαν στ’ όνομα του πολιτισμού.

Πυρήνας συνείδησης «Γεράκι του Χάους»

Ισπανία: Σαμποτάζ ΑΤΜ στη Μαδρίτη

Δράση αλληλεγγύης στη Μόνικα, στον Φρανσίσκο και στις(στους) κρατούμενες(-ους) της «επιχείρησης Πανδώρα». Τη νύχτα της 16ης Γενάρη 2015, σε απάντηση στο κάλεσμα αλληλεγγύης σε όσες κι όσους χτυπήθηκαν από την «επιχείρηση Πανδώρα», σαμποτάραμε 16 ΑΤΜ τραπεζών.

Λευτεριά σε όλες κι όλους!
Να γυρίσουν σπίτι τώρα!

Η αλληλεγγύη είναι το καλύτερό μας όπλο.

οι αλληλέγγυες πανδώρες

Γαλλία: Βανδαλισμός γραφείων της Air France στην Τουλούζη

Στις 6 Γενάρη 2015 βανδαλίστηκαν τα γραφεία της Air France στην πόλη της Τουλούζης. Πατήθηκαν συνθήματα και σπάστηκαν οι τζαμαρίες.

Η Air France-KLM είναι η τελευταία αεροπορική εταιρεία που συνεχίζει να μεταφέρει ζώα τα οποία θανατώνονται σε εργαστήρια ζωοτομίας.

Η Air France-KLM δολοφονεί!

πηγή: bite back

Αθήνα: Χειρονομία αλληλεγγύης στην Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα

Το απόγευμα της Τετάρτης 28 Γενάρη 2015 αναρτήσαμε στο Πολυτεχνείο επί της Πατησίων ένα πανό αλληλεγγύης στην Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα, αναρχική κρατούμενη στη Χιλή. Η συντρόφισσα βρίσκεται σε προφυλάκιση από τον Γενάρη 2014 κατηγορούμενη για τους πυροβολισμούς εναντίον ενός σεκιουριτά υποκαταστήματος του Banco Estado στο Σαντιάγο.

Με τη μικρή αυτή χειρονομία στέλνουμε τη δύναμή μας στη συντρόφισσα, η δίκη της οποίας ξεκίνησε την Παρασκευή 23/1/2015. Επαναστατικούς χαιρετισμούς επίσης στους Μαρσέλο Βιγιαρροέλ, Χουάν Αλίστε, Φρέντυ Φουεντεβίγια, Κάρλος Κιδουλέο, Χανς Νιεμέγερ, Χουάν Φλόρες, Νάταλυ Καζανόβα και κάθε αγωνιζόμενο/-η κρατούμενο/-η στα χιλιανά κάτεργα. Να πολλαπλασιάσουμε τις δράσεις προς υπεράσπιση των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου, όπου κι αν αυτοί βρίσκονται.

Aformal Kaótikx

Βέρνη: Ανακαινισούλα υποκαταστήματος του τραπεζικού ομίλου Credit Suisse

Τη νύχτα μεταξύ 21ης και 22ας Ιανουαρίου 2015 επιτεθήκαμε με μπογιά σε υποκατάστημα του Credit Suisse στην κωμόπολη του Καίνιτς, στο καντόνι της Βέρνης.

Ο όμιλος Credit Suisse είναι για άλλη μια φορά, όπως και κάθε χρονιά, στρατηγικός εταίρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) στο Νταβός. Στην ελβετική πόλη του Νταβός συναντιούνται και πάλι τούτη τη χρονιά οι πλούσιοι και οι ισχυροί αυτού του κόσμου προκειμένου να συζητήσουν από κοινού για το μέλλον των επιχειρήσεών τους. Ακριβώς όπως οι πλούσιοι και οι ισχυροί οργανώνονται στο Νταβός, προωθώντας την καθημερινή εκμετάλλευση ανθρώπων, ζώων και φύσης, έτσι κι εμείς οργανώνουμε την αντίστασή μας ενάντια στη διάσκεψή τους.

Ούτε στο Νταβός, στη Βασιλεία, στη Ζυρίχη ή στη Βέρνη, ούτε και στα μετόπισθεν: καμιά ειρήνη με τις συνόδους κορυφής.

Τσάκισμα στο WEF!

Σαντιάγο: Δράση αλληλεγγύης στην αιχμάλωτη συντρόφισσα Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα

Λίγες ώρες πριν τη δίκη εναντίον της συντρόφισσας Ταμάρα Φαρίας // Η απάντησή μας είναι η αλληλεγγύη // Αλληλεγγύη και δράση για τη συντρόφισσα Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα // Ενεργή και μαχητική αλληλεγγύη στην Ταμάρα Φαρίας Βεργάρα // Κάθε πράξη πολέμου φέρει μαζί της μια εκδίκηση – Λευτεριά στην Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα, απαχθείσα από το χιλιάνικο κράτος

Παρασκευή, 23 Γενάρη 2015, Σαντιάγο.

Σήμερα (23/1/2015) ξεκίνησε η δίκη εναντίον της αναρχικής συντρόφισσας Ταμάρα Φαρίας, η οποία είναι έγκλειστη σε καθεστώς προφυλάκισης πάνω από ένα χρόνο στη φυλακή του Σαν Μιγκέλ, κατηγορούμενη ότι άνοιξε πυρ κατά ενός σεκιουριτά υποκαταστήματος της Banco Estado στις 21 Γενάρη 2014.

Εντός του δεδομένου πλαισίου, η αλληλεγγύη και η αγκιτάτσια παίζουν ένα θεμελιώδη ρόλο στις δύσκολες αυτές στιγμές που αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια η συντρόφισσα, γι’ αυτό και προχωράμε στην υλοποίηση των ελάχιστων και άμεσων ενεργειών στήριξης, όπως έχουμε κάνει και σ’ άλλες περιστάσεις, προκειμένου να κάνουμε αισθητή τη συντροφικότητά μας και να δηλώσουμε παρόντες/παρούσες.

Εκτιμάμε κάθε συντρόφι που αντιστέκεται με αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια στη φυλακή, κι εν προκειμένω γνωρίζουμε πως η Σολ έχει έρθει σε σφοδρή ρήξη με τον εχθρό, έχοντας διαύγεια στις πρακτικές και στις ιδέες της, αναλαμβάνοντας κάθε συνέπεια ή πιθανό απότοκο αυτού του κηρυγμένου πολέμου. Κατανοούμε λοιπόν πως, έχοντας αναλάβει τη συμμετοχή μας σε αυτήν τη σύγκρουση, φέρουμε και την πολιτική ευθύνη να ενεργοποιούμε την επαναστατική αλληλεγγύη προς εκείνους με τους οποίους αδερφωνόμαστε από άποψη ιδεών/πρακτικών, παράγοντας δεσμούς κι αποτελώντας μια διαρκή πίεση που σπάει την απομόνωση κι επιτρέπει τη διαρκή ανατροφοδότηση που στοχεύει πάντοτε στην όξυνση του κοινωνικού πολέμου.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης μέρας της δίκης, η εισαγγελία ενορχήστρωσε ένα θέαμα που άγγιξε τα όρια του ντελίριου, με τους μπάσταρδους να απαιτούν η συντρόφισσα Σολ να κρατηθεί εντός της αίθουσας φορώντας χειροπέδες, επικαλούμενοι λόγους «ασφαλείας» λόγω του προπαγανδιστικού υλικού που βρέθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής έξω από το υποκατάστημα της Banco Estado όπου πυροβολήθηκε ο σεκιουριτάς.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το προπαγανδιστικό υλικό που τοιχοκολλήθηκε έξω από την Banco Estado ως χειρονομία αλληλεγγύης εν όψει της δίκης που επρόκειτο να ξεκινήσει μερικές ώρες αργότερα, γεγονός που προκάλεσε αντίκτυπο σε αυτή την πρώτη συνεδρίαση, αποδεικνύοντάς μας για άλλη μια φορά πως η εξουσία καταφέρνει να τρομοκρατηθεί με μικρές ενέργειες. Κάνουμε ξεκάθαρο πως η πρόθεση ήταν και πάντα θα ’ναι να σταθούμε σε αλληλεγγύη και φυσικά να δείξουμε πως δεν παραμένουμε αδρανείς απέναντι στην κατάσταση την οποία βιώνουν τα έγκλειστα συντρόφια, κι εν προκειμένω η συντρόφισσα Σολ.

Το να σκεφτεί κανείς πως τέτοιες χειρονομίες είναι λαθεμένες και πως μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο κάποιο έγκλειστο συντρόφι σημαίνει πως αρνείται μια ολόκληρη γκάμα ενεργειών/χειρονομιών που ανθούν για τ’ αδέρφια μας από τη θέρμη της ανατροπής, είτε πρόκειται για δράσεις προπαγάνδας, εκδηλώσεις, σαμποτάζ ή οδοφράγματα. Πρόθεσή μας είναι να δούμε πάλι τα συντρόφια μας στο δρόμο, όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Γι’ αυτόν το λόγο, κι ως κατακλείδα, εμείς από την μπάντα μας θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε την αγκιτάτσια, την προπαγάνδα και τη διάχυση για τα αιχμάλωτα συντρόφια μας, και τώρα περισσότερο από ποτέ για τη Σολ, δεδομένου πως την ερχόμενη βδομάδα συνεχίζεται η δίκη με την οποία επιδιώκουν να εξακολουθήσουν να την κρατάνε πίσω από τα σίδερα. Εμείς δεν ξεχνάμε όσες κι όσους συγκρούονται με την εξουσία, γι’ αυτό και θα τη συντροφέψουμε με κάθε δυνατό τρόπο: τόσο στις συνεδριάσεις του δικαστηρίου, όσο και μέσω ποικίλων μορφών δράσης στο δρόμο, στοχεύοντας πάντοτε στη σύγκρουση με κάθε Αρχή.

Ποτέ μετανιωμένοι, ποτέ ηττημένοι!
Ενεργή και μαχητική αλληλεγγύη στην Ταμάρα Φαρίας!

Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας
lucharevolucionaria@riseup.net

Σαντιάγο: Χρονολόγιο δράσεων της Συλλογικότητας Επαναστατικός Αγώνας

«Ενεργή και μαχητική αλληλεγγύη στη Μόνικα, στον Φρανσίσκο και στους αιχμαλώτους της “επιχείρησης Πανδώρα” – Λευτεριά σε όλες κι όλους!»

«Επαναστατική αλληλεγγύη στον Νίκο Ρωμανό και σ’ όλους τους έγκλειστους αναρχικούς»

«Είμαστε παντοτινοί εχθροί του κράτους, της αστυνομίας και της οποιασδήποτε Αρχής – Καμία καταδίκη, κανένα δικαστήριο δεν ανακόπτει την αλληλεγγύη. Λευτεριά στους Φρέντυ, Μαρσέλο, Χουάν και Κάρλος!»

Υπάρχουν πολλές μορφές αγκιτάτσιας, προπαγάνδας και διάχυσης των ακρατικών ιδεών/πρακτικών κι ανάμεσά τους είναι και η επιμονή στην επαναστατική αλληλεγγύη σε όσους έκαναν πράξη ένα πρόταγμα επαναστατικό· πολλά είναι τα συντρόφια που υλοποίησαν την επίθεση ενάντια στην εξουσία έχοντας επίγνωση των συνεπειών που μπορεί να επιφέρει κάτι τέτοιο: ο θάνατος κι ο εγκλεισμός είναι πιθανά ρίσκα που παίρνει κάθε σύντροφος/συντρόφισσα σε οποιονδήποτε τόπο ανθούν τα όνειρα της συνολικής απελευθέρωσης.

Για τους αναρχικούς/αντεξουσιαστές η επαναστατική αλληλεγγύη δεν πρέπει να είναι λόγια κενά περιεχομένου, αλλά πρέπει να γίνεται πράξη διαρκώς με στόχο να λυγίσει τα κάγκελα πίσω από τα οποία βρίσκονται τα συντρόφια μας. Τόσο οι συμβολικές όσο και οι υλικές ενέργειες πρέπει να φέρουν στιβαρά προτάγματα που αποζητούν την καταστροφή του κράτους/φυλακής/Κεφαλαίου.

Η περίσταση των «Εβδομάδων αγκιτάτσιας και αλληλεγγύης ενάντια στις φυλακές» που προτάθηκε από συντρόφους είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορεί να γίνει πράξη η επαναστατική αλληλεγγύη με τρόπο ενεργό και μαχητικό, μέσω ποικίλων δράσεων/χειρονομιών και με τον σαφή προσανατολισμό της όξυνσης της σύγκρουσης με την εξουσία. Έτσι, συμμετείχαμε με χαρά σε αυτή την πρωτοβουλία ενάντια στον εγκλεισμό, πραγματοποιώντας διάφορες ενέργειες/χειρονομίες κατά τη διάρκεια των καλεσμένων ημερομηνιών αλλά και μερικές ακόμα στις αρχές του 2015.

Χρονολόγιο δράσεων/χειρονομιών για τον Δεκέμβρη του 2014:

2/12/2014: Πανό και φυλλάδια στο πανεπιστήμιο UTEM/TS σε αλληλεγγύη στον Χουάν Φλόρες. (Το πανό έγραφε: «Κόντρα στην αδράνεια: Αλληλεγγύη και δράση. Χουάν Φλόρες στο δρόμο».)

3/12/2014: Πανό και φυλλάδια στο πανεπιστήμιο Arcis σε αλληλεγγύη στον Αλμπέρτο Ολιβάρες. (Το πανό έγραφε: «Κόντρα σε κράτος/φυλακή/Κεφάλαιο: κοινωνικό πόλεμο! Αλμπέρτο Ολιβάρες λεύτερος στο δρόμο».)

4/12/2014: Πανό και φυλλάδια στο πανεπιστήμιο UAH σε αλληλεγγύη στον Χανς Νιεμέγερ. (Το πανό έγραφε: «Σε όσα χρόνια και αν μας καταδικάσετε, κι όσους νόμους και αν θεσπίσετε…, η αναρχία μας θα δραπετεύει ξανά και ξανά! Χανς Νιεμέγερ λεύτερος στο δρόμο».)

5/12/2014: Αφισέτα και φυλλάδια στο Χιλιανο-Ελληνικό Ινστιτούτο σε αλληλεγγύη στους Νίκο Μαζιώτη, Κώστα Γουρνά και Αντώνη Σταμπούλο. (Το αφισέτο έγραφε: «Αλληλεγγύη στους αναρχικούς αιχμαλώτους στην Ελλάδα: Κώστα Γουρνά και Νίκο Μαζιώτη, μέλη της οργάνωσης αντάρτικου πόλης Επαναστατικός Αγώνας. Κι επίσης στον αναρχικό Αντώνη Σταμπούλο, συνδεόμενο με την οργάνωση. Ελευθερία – Ζήτω η αναρχία!»)

10/12/2014: Μέρα αλληλογραφίας με τους μέσα, στον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο και Αυτόνομη Βιβλιοθήκη Σάντε Iερόνιμο Καζέριο. Βλ. σχετικό βίντεο/ κείμενο εδώ. (Η σχετική αφίσα αναγράφει: «Μέρα αλληλογραφίας με συντρόφια αιχμάλωτα του κοινωνικού πολέμου, στο πλαίσιο των “Εβδομάδων αγκιτάτσιας και αλληλεγγύης ενάντια στις φυλακές” από τις 24 Νοέμβρη έως τις 14 Δεκέμβρη 2014 – “Γιατί την αναρχία που έχουμε μέσα στα κεφάλια μας δεν θα καταφέρετε να την δικάσετε ποτέ, όσο τσιμέντο και να ρίξετε για να μας θάψετε, όσες φυλακές και να χτίσετε για να μας στοιβάξετε, όσα χρόνια και αν μας καταδικάσετε, όσους αντιτρομοκρατικούς νόμους και αν θεσπίσετε για να είστε πιο αυστηροί στις θεατρικές σας παραστάσεις. Η αναρχία μας θα δραπετεύει ξανά και ξανά”».)

Χρονολόγιο δράσεων/χειρονομιών για τον Γενάρη του 2015:

Φτιάχτηκαν δυο κινούμενα πανό διεθνιστικής αλληλεγγύης, ένα για τη Μόνικα Καμπαγέρο, τον Φρανσίσκο Σολάρ και τους συλληφθέντες της «επιχείρησης Πανδώρα» στην Ισπανία, κι ένα για τον Νίκο Ρωμανό κι όλους τους αναρχικούς/αντεξουσιαστές αιχμαλώτους στην Ελλάδα.

13/1/2015: Παρέμβαση με τρικάκια έξω από το συγκρότημα κατοικιών για μπάτσους στη συνοικία Σιουδάδ Σατέλιτε, όπου ζει η οικογένεια του μπάτσου Λουίς Μογιάνο, που εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης τράπεζας (υπόθεση σεκιούριτι). Η δράση έγινε σε αλληλεγγύη στους Φρέντυ Φουεντεβίγια, Μαρσέλο Βιγιαρροέλ, Χουάν Αλίστε και Κάρλος Γκουτιέρρες.

Αν και δεν είμαστε 100% σίγουροι για την πηγή μας, ελπίζουμε να μένει πράγματι στο συγκεκριμένο συγκρότημα («Μαγκαγιάνες») η οικογένεια του πεθαμένου μπάτσου Λουίς Μογιάνο. Ελπίζουμε να τους κατέστη σαφές πως εμείς δεν ξεχνάμε τους κρατουμένους μας κι ότι ως εχθροί της μπατσαρίας δεν πρόκειται να τους αφήσουμε ποτέ σε ησυχία.

14/1/2015: Τρικάκια και ιπτάμενα φαναράκια έξω από τη φυλακή του Σαν Μιγκέλ σε αλληλεγγύη στην Ταμάρα Σολ και στη Νάταλυ Καζανόβα. Χαιρετίζουμε τους/τις συνενόχους/συνένοχες που μας συντρόφεψαν σε αυτήν τη δράση/χειρονομία έξω από τη φυλακή· είναι υπερπολύτιμο και απαραίτητο να συναντιόμαστε με συντρόφια που κάνουν την αλληλεγγύη όπλο και δεν μένουν στα λόγια – αδερφικούς χαιρετισμούς.

Η επαναστατική αλληλεγγύη αποτελεί πυλώνα του αγώνα ενάντια σε κράτος/φυλακή/Κεφάλαιο όταν γίνεται πράξη καθημερινά· έτσι μπορούν να οικοδομηθούν γέφυρες για την ανατροφοδότηση των ιδεών και πάνω απ’ όλα των πρακτικών που είναι χρήσιμες στον κοινωνικό πόλεμο. Για όσους τρέχουν τον αγώνα ενάντια στην εξουσία με αποφασιστικότητα, χωρίς δικαιολογίες ή μετάνοιες, είτε πρόκειται γι’ αυτούς που είναι στους δρόμους είτε γι’ αυτούς που βγάζουν φυλακή με μαχητικό τρόπο, αυτή η ανατροφοδότηση είναι χρήσιμη για να ανοίγουν συζητήσεις από τις οποίες μπορεί κανείς να τραφεί. Εμείς θεωρούμε πως αυτή η συλλογική εξάσκηση πρέπει να στοχεύει πάντοτε στη σύγκρουση· η ανάγνωση και η κριτική πρέπει να στοχεύουν στη ζύμωση της συμβολικής και έμπρακτης αλληλεγγύης, μέσω ενός διαλόγου αδερφικού που να επιτρέπει την αναζήτηση και εκμάθηση όλων των πιθανών μέσων για να ξεκάνουμε τον εχθρό, δεδομένου πως είμαστε σε πόλεμο – αλλιώς, τι νόημα έχει;

Διεθνή κι επαναστατική αλληλεγγύη στους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου.

Λευτεριά στους μαχόμενους κρατουμένους σε Χιλή, Ισπανία κι Ελλάδα!

Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας
lucharevolucionaria@riseup.net

Αθήνα: Αντιεκλογική δράση στα Πετράλωνα

Τα ξημερώματα του Σαββάτου 24 και της Κυριακής 25 Ιανουαρίου μικρή ομάδα συντρόφων πραγματοποίησε τις εξείς δράσεις στην προεκλογικά στολισμένη περιοχή των Πετραλώνων:

Τουλάχιστον 7 πανό κομμάτων ξεκρεμάστηκαν ή βάφτηκαν με σπρέυ. Γράφτηκαν συνθήματα στους δρόμους, στο “μαγαζάκι” του ΣΥΡΙΖΑ και σε εκλογικό κέντρο. Κρεμάστηκε αντιεκλόγικο πανό.

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ΨΩΦΟ ΣΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ
ΚΥΡΗΤΤΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Σύμπραξη Αναρχικών

Σαντιάγο: Είμαστε οι νεκροί που δεν πεθαίνουν ποτέ

Χόρχε Σαλντίβια παρών

Επί ποδός πολέμου ενάντια στην εξουσία – Χόρχε Σαλντίβια παρών

Για την προπαγάνδιση της απαλλοτριωτικής δράσης – Χόρχε Σαλντίβια παρών

Χόρχε Σαλντίβια και Άνγκρυ παρόντες

Τίποτα δεν τελείωσε – Κανείς δεν λησμονιέται – Χόρχε Σαλντίβια παρών σε κάθε απαλλοτρίωση και εξεγερσιακή δράση

Μαχητική μνήμη – Χόρχε Σαλντίβια παρών

Δράση προπαγάνδας στη μνήμη του Χόρχε Σαλντίβια, 3 μήνες μετά το χαμό του στη μάχη.

«Αυτός που πέφτει εξεγειρόμενος εναντίον όλων, υπερισχύει ακόμα κι όταν πέφτει»
-Ρέντσο Νοβατόρε

«Δεν αναζήτησα κοινωνική επιβεβαίωση, ούτε μια ζωή βολεμένη κι ήσυχη. Διάλεξα για μένα τον αγώνα. Το να ζεις βολεμένος δεν είναι ζωή· έτσι απλά φυτοζωείς και περιφέρεις μια μάζα από κρέας και κόκαλα. Τη ζωή πρέπει να την κερνάς τη ραφινάτη ανύψωση των χεριών και του μυαλού. Αντιμετώπισα την κοινωνία με τα ίδια της τα όπλα, δίχως να σκύψω το κεφάλι, γι’ αυτό με θεωρούν έναν άνθρωπο επικίνδυνο – και είμαι. Εβίβα η αναρχία!»
-Σεβερίνο ντι Τζοβάννι

Για ν’ αρχίσουμε να οικοδομούμε μια πρόταση που θα ’χει διαύγεια κι αντεξουσιαστικό πρόταγμα είναι απαραίτητη η ανασύνθεση και/ή η επιβεβαίωση της μαχητικής μνήμης, μιας και τα νεκρά αδέρφια μας δεν βρέθηκαν στους συγκεκριμένους τόπους και χρόνους λόγω τυχαιότητας ή σύμπτωσης, αλλά γιατί τοποθετήθηκαν στην πλευρά της δράσης, της ίδιας της πράξης, της συνύπαρξης της θεωρίας και της πρακτικής που παρήγαγαν μια ολάκερη ζωή αγώνα, εκεί όπου σφυρηλατήθηκαν στην ιδέα της σύγκρουσης ενάντια σε κυριαρχία/ Κεφάλαιο/ φυλακή/ εξουσία/ Αρχές, και ακόμη κι αν υπήρχε η βεβαιότητα πως έτσι μπορεί να έχαναν τη ζωή τους, συνέχισαν να είναι επί ποδός πολέμου.

Όπως το έχουν θέσει ήδη άλλα συντρόφια σε διάφορες επιχειρήσεις προπαγάνδας, «οι δράσεις δεν μιλάνε από μόνες τους και πρέπει να πραγματώνονται με μια σαφή πεποίθηση γιομάτη αγάπη για τα συντρόφια και γιομάτη μίσος για όσους στηρίζουνε την εξουσία». Συμμεριζόμενοι αυτόν το συλλογισμό, θεωρούμε απαραίτητη την ανάληψη της ευθύνης για την προπαγανδιστική δράση που φέραμε εις πέρας κατά τα μεσάνυχτα της Τρίτης, 6 Γενάρη 2015, στη μνήμη του συντρόφου Χόρχε Σαλντίβια, ενώ δεν ξεχνάμε βέβαια πως έχουν περάσει 7 χρόνια από τη δολοφονία του αδερφού μας Ματίας Κατριλέο και πως την ίδια μέρα έλαβε χώρα στο κέντρο του Σαντιάγο μια πορεία στη μνήμη του.

Στις 3 Οκτώβρη 2014 ο Χόρχε έπεφτε νεκρός κατά τη διάρκεια μιας ματαιωμένης απαλλοτρίωσης, πυροβολημένος από έναν σεκιουριτά της εταιρείας χρηματαποστολών Brinks που προστάτευε τα συμφέροντα του Κεφαλαίου σ’ ένα υποκατάστημα του ταμείου αποζημιώσεων Los Heroes στη συνοικία Μαϊπού.

Ο θάνατος ενός επαναστάτη δεν μπορεί λοιπόν να αφεθεί στο βούρκο της λήθης, πόσω μάλλον στα χέρια όσων αποφάσισαν να κάνουν στην άκρη και να χάψουν την παραμύθα της «δημοκρατίας» επιδιώκοντας προσωπικά οφέλη. Είναι αντιθέτως ευθύνη δικιά μας, όσων συνεχίζουν τη μάχη ενάντια στο κράτος/Κεφάλαιο, να μην αφήσουμε το πέπλο της λησμονιάς να πέσει πάνω στα συντρόφια εκείνα που επέλεξαν να ενστερνιστούν τον αγώνα στις ποικίλες κι ετερογενείς του μορφές, από την αντίσταση στη χούντα και τον πόλεμο κατά του τυράννου, νοηματοδοτώντας την επαναστατική βία ως εργαλείο επίθεσης κόντρα στην εξουσία, μέχρι την απαλλοτρίωση και την προπαγάνδα, χωρίς να υιοθετούν ως πιο σημαντική τη μια μορφή πάλης από την άλλη.

Είναι θεμελιώδους σημασίας ν’ ανανήψουμε τη μνήμη ως όπλο και να ανακτήσουμε τους χώρους όπου έπεσαν και/ή δολοφονήθηκαν τα συντρόφια μας, καθιστώντας σαφές πως δεν είναι άβατα για άλλες δράσεις και/ή φρούρια απόρθητα· είναι σε αυτά τα μέρη όπου ανθεί η μαχητική μνήμη, είναι εκεί όπου πέφτει ο σπόρος και ξεπετάγεται ένας νέος επαναστάτης, κι είναι εκεί όπου κάθε υποκείμενο, ανάλογα με τις δυνατότητές του, διαλέγει τα μέσα για να δώσει παρουσία στη μνήμη των αδερφών μας που έχασαν τη ζωή τους, είναι εκείνη ακριβώς τη στιγμή που κηρύττουμε εμπράκτως τον πόλεμο στην εξουσία και στην Αρχή, είναι τότε που εφορμούμε εναντίον του εχθρού, όταν αυτός επιδιώκει να κυριεύσει αυτόν το χώρο μονοτονίας, εκεί όπου ξανά και ξανά θ’ αντιταχθούμε στην καθεστηκυία τάξη.

Έτσι θυμόμαστε τους νεκρούς μας, αυτούς που δεν πεθαίνουν ποτέ, αυτούς που είναι παρόντες σε κάθε εξεγερσιακή δράση ενάντια στο κράτος/Κεφάλαιο, έτσι θυμόμαστε τον σύντροφο Χόρχε Σαλντίβια, ο οποίος υπήρξε μέλος του FPMR, γνώρισε τα βασανιστήρια και τη φυλακή όπως πολλά άλλα συντρόφια, αλλά χωρίς να στέκεται αυτό εμπόδιο για να συνεχίσει να επιτίθεται στο Κεφάλαιο, πλάθοντας μέρα τη μέρα μια επιλογή αλλιώτικη, χωρίς ποτέ ν’ αποποιείται το παρελθόν του, όπως έκαναν πολλοί, αλλά φέροντάς το πάντοτε μαζί του, ως επαναστατικό υποκείμενο που υπήρξε.

Αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα να δημιουργήσουμε γέφυρες που μας ενώνουν με προηγούμενες εμπειρίες· δεν πιστεύουμε σε κάποιο κόμμα ούτε σε μια κάθετη οργάνωση, πιστεύουμε στη συγγένεια και στον αφορμαλισμό. Σήμερα όμως μας γίνεται σαφές πως οι πολιτικές αποστάσεις εκμηδενίζονται όταν αυτό που μας ενώνει είναι η δράση, σήμερα αναλαμβάνουμε με ευθύνη τη δικαίωση ενός συντρόφου που δεν ήταν αναρχικός ούτε αντεξουσιαστής, αλλά αποφάσισε να συγκρουστεί με το κράτος/Κεφάλαιο μέχρι του σημείου να δώσει και τη ζωή του σε αυτήν τη μάχη.

Έχουμε πολλά να μάθουμε από άλλα ρεύματα του αντάρτικου που έδρασαν σε αυτά τα εδάφη που αποκαλούνται Χιλή, κι ακόμα περισσότερα μας απομένει να διαβούμε σ’ αυτό το μονοπάτι, ψάχνοντας πώς θα επιστρέψουμε τα χτυπήματα που μας έχουν καταφέρει, για τα συντρόφια μας, για τ’ αδέρφια μας.

Αυτήν τη φορά ήταν μια δράση προπαγάνδας που πραγματοποιήσαμε τη νύχτα της 6ης Γενάρη, ενθυμούμενοι με αυτήν τη μικρή χειρονομία τον σύντροφο Χόρχε Σαλντίβια: πηδήσαμε το φράχτη του υποκαταστήματος του ταμείου αποζημιώσεων Los Heroes, στη συμβολή των λεωφόρων Παχαρίτος με Σιμόν Μπολίβαρ στη συνοικία Μαϊπού, και πατήσαμε συνθήματα, κρεμάσαμε ένα πανό και γεμίσαμε το μέρος με φυλλάδια στη μνήμη του συντρόφου, στο ίδιο σημείο όπου πυροβολήθηκε θανάσιμα.

Σε αυτή την περίπτωση δράσαμε στη μνήμη του Χόρχε, αλλά θα μπορούσε να είχαμε ενεργήσει για οποιοδήποτε άλλο συντρόφι χάθηκε στη μάχη, γιατί στο μυαλό μας ήταν επίσης ο αδερφός μας Άνγκρυ, που κι αυτός δολοφονήθηκε από έναν σεκιουριτά κατά τη διάρκεια μιας ματαιωμένης απαλλοτρίωσης τράπεζας στη συνοικία του Πουδαουέλ· ας είναι ξεκάθαρο πως εμείς δεν ξεχνάμε, ότι διατηρούμε τη μνήμη ζωντανή σε κάθε κίνηση της ζωής μας.

Βλέπουμε ποιοι είναι εχθροί μας με μεγαλύτερη σαφήνεια απ’ ό,τι στο παρελθόν· θεωρούμε ενάντιους στις αξίες μας όσους φυλάνε τα πλούτη εκείνων που τους εκμεταλλεύονται· θα μπορούσαν να ’ναι γείτονές μας – θα μπορούσε βέβαια να ζει στο δίπλα σπίτι κι ένας μπάτσος… Απευθύνουμε ένα κάλεσμα στην παραγωγή νέων ενεργειών ενάντια σε κάθε φορέα και άτομο που υπερασπίζεται την εξουσία, που ευνοεί τις Αρχές, που διαδίδει την κυριαρχία. Παραδίπλα είναι οι τράπεζες, με το που στρίβεις στη γωνία είναι οι υπάλληλοί τους, όπως κι οι φρουροί και αστυνόμοι τους που προστατεύουν τα συμφέροντα του κράτους/Κεφαλαίου.

Κανείς δεν λησμονιέται, τίποτα δεν τελείωσε. Χόρχε Σαλντίβια παρών.

Οι σεκιουριτάδες και οι μπάτσοι είναι στόχοι μας. Είθε η επίθεση και η προπαγάνδα ενάντια σε όσους στηρίζουν και υπερασπίζονται την εξουσία να εξαπλωθεί σαν τη χειρότερη μαύρη πανώλη.

Συνεχίζουμε και θα συνεχίσουμε επί ποδός πολέμου ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας.

Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ, Χόρχε Σαλντίβια, παρόντες σε κάθε απαλλοτρίωση και κάθε εξεγερσιακή πράξη ενάντια στο Κεφάλαιο.

Αντεξουσιαστές/αντεξουσιάστριες για τη μαχητική μνήμη
Γενάρης 2015
Φυλλάδιο που πετάχτηκε στη διάρκεια της δράσης:

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΛΗΣΜΟΝΙΕΤΑΙ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ
ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗ ΜΑΧΗ
ΧΟΡΧΕ ΣΑΛΝΤΙΒΙΑ ΠΑΡΩΝ
ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

“Δεν αναζήτησα κοινωνική επιβεβαίωση, ούτε μια ζωή βολεμένη κι ήσυχη. Διάλεξα για μένα τον αγώνα” (Σεβερίνο ντι Τζοβάννι)

Το πρωί της 3ης Οκτώβρη 2014, ενόσω η ζωή όσων αποφασίζουν να ζήσουν βολεμένοι κυλούσε ως συνήθως, σ’ ένα υποκατάστημα του ταμείου αποζημιώσεων Los Heroes μια ομάδα συντρόφων που είχαν αγωνιστεί ενάντια στη δικτατορία, και σήμερα συνέχιζαν να μάχονται ενάντια στη δημοκρατία, ετοιμάζονταν να πραγματοποιήσουν μία απαλλοτρίωση σε όχημα χρηματαποστολής της εταιρείας Brinks, που φόρτωνε χρήματα από το εν λόγω υποκατάστημα στη συνοικία Μαϊπού, στο Σαντιάγο της Χιλής.

Τη στιγμή που ένας εκ των συντρόφων πλησίαζε για ν’ ακινητοποιήσει το φρουρό, ένα από τα τσιράκια τον πυροβόλησε τρεις φορές στο στήθος. Ο σύντροφος που έπεσε χτυπημένος ήταν ο Χόρχε Σαλντίβια, που επί δικτατορίας συμμετείχε στο FPMR για να καταπολεμήσει τη χούντα μέσω του ένοπλου αγώνα. Αφού γνώρισε τη φυλακή και τα βασανιστήρια, και βλέποντας πώς οι ιδέες κάποιων τα βολέψανε με την έλευση της “δημοκρατίας”, αποφάσισε να εξακολουθήσει να αγωνίζεται.

Πιστεύουμε πως το ακόνισμα της μνήμης μάς κρατά καθημερινά σε αδιάκοπο διάλογο με την ιστορία μας. Πιστεύουμε πως όλες οι μορφές επίθεσης ενάντια στην εξουσία είναι έγκυρες. Είναι αναγκαίο να εξαπλώσουμε το σπόρο της απαλλοτρίωσης, είναι απαραίτητο να παράξουμε στιγμές επίθεσης ενάντια σε κάθε πτυχή της εξουσίας.

ΧΟΡΧΕ ΣΑΛΝΤΙΒΙΑ ΠΑΡΩΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΡΑΣΗ
ΠΟΥ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΝΕΙ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

ΠΑΝΤΑ ΕΠΙ ΠΟΔΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Καντικιόι, Ιστάνμπουλ: Δράση αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατουμένους στην Ισπανία

Χθες βράδυ, 22 Γενάρη 2015, δυο ομάδες συντρόφων (Αναρχικό Μέτωπο και Χωρίς Σκιά) πραγματοποίησαν μια δράση στη συνοικία Καντικιόι της Ιστάνμπουλ σε στήριξη των αναρχικών που πιάστηκαν αιχμάλωτοι του ισπανικού κράτους μετά την επιχείρηση Πανδώρα.

Κρατώντας μαύρες σημαίες, περίπου 30 κουκουλωμένοι πορεύτηκαν σ’ έναν πολυσύχναστο δρόμο της γειτονιάς, ανατρέποντας κάδους σκουπιδιών για να μπλοκάρουν τη δίοδο. Έγιναν επιθέσεις σε ΑΤΜ, υποκαταστήματα τραπεζών, όπως και σε μαγαζιά πολυεθνικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων σαν την Adidas. Επίσης, προπαγανδίστηκε με το λόγο η αλληλεγγύη στους αναρχικούς που βρίσκονται έγκλειστοι στις ισπανικές φυλακές, ενώ φωνάχτηκαν συνθήματα όπως: «Εξέγερση – Καταστροφή – Αναρχία», «Ζήτω η ακυβερνησία των λαών», «Λευτεριά στους αναρχικούς αιχμαλώτους».

Στοκχόλμη: Σχετικά με τις ταραχές στο Ρόγκσβεντ

(σπάσιμο του τοπικού αστυνομικού τμήματος)

Το Σάββατο, 6 Δεκέμβρη 2014, μια ομάδα ατόμων αποφάσισαν να επιτεθούν στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Στo Ρόγκσβεντ και στο Χαγκσέτρα, στα νότια της Στοκχόλμης, τα σκυλιά του κράτους δέχτηκαν επίθεση με μολότοφ, πετρίδια και κροτίδες. Μετά απ’ αυτό το συμβάν, σπάστηκε το μπατσοτμήμα της περιοχής και πυρπολήθηκαν κάμποσα αυτοκίνητα. Δυστυχώς δέκα απ’ τους ταραχοποιούς συνελήφθησαν την ίδια νύχτα κι άλλος ένας λίγο αργότερα,* ενώ η αστυνομία αναζητάει κι άλλους. Οι μπάτσοι προσπαθούν ακόμα να καταλάβουν το γιατί να σχεδιαστεί μια τέτοια πράξη. Διότι προμελετημένη ήτανε, σύμφωνα με όλους εκείνους που θεώρησαν εαυτούς αρμόδιους να προβούν σε δηλώσεις επί του θέματος.

Δε γίνεται να ’ναι τόσο δύσκολο να βρει κανείς το γιατί, έστω κι αν πρόκειται για στενοκέφαλους αστυφυλάκους. Με το που πάει κανείς ν’ ανακτήσει τη λευτεριά που ανήκει σε κάθε έμβιο πλάσμα, ένστολοι μπαίνουνε στη σειρά, έτοιμοι να μας ξυλοκοπήσουν, να μας συλλάβουν, ακόμη και να μας σκοτώσουν, μόνο και μόνο για να μας κρατάνε σκλαβωμένους.

Γυρνώντας στην κανονικότητά μας, βλέπουμε ότι η άμεση βία του κράτους και των διαφόρων θεσμών του δεν είναι κείνη που σκοτώνει πιο πολύ τη λευτεριά· απεναντίας, μπορεί και να πυροδοτήσει την εξέγερση. Όχι· η χειρότερη απ’ όλες, κείνη που ’ναι σε θέση να κάνει τα πλέον ελευθεριάζοντα άτομα να σαπίζουν σ’ ένα τσιμεντένιο τοπίο, είναι η γραφειοκρατικά διαχειριζόμενη εξουσία: ο οργανισμός απασχόλησης, η εφορία, το γραφείο πρόνοιας, η διοίκηση κοινωνικής ασφάλισης, το τμήμα μετανάστευσης, η υπηρεσία φυλακών και αναστολών, το συμβούλιο επιτήρησης ανήλικων παραβατών, οι δικαστικοί επιμελητές και το σύνολο των καπιταλιστών συμβαλλομένων τους (οι εταιρείες επαγγελματικής κατάρτισης για τη βέλτιστη διαχείριση σταδιοδρομίας, οι επιχειρηματίες στον κλάδο παροχής ασύλου, οι χρεοσυλλέκτες, οι «εργολάβοι παιδαγωγοί» για την κοινωνική ένταξη και ενσωμάτωση παιδιών και εφήβων, κ.ο.κ.). Συν τα επιβεβλημένα ήθη της κοινωνίας, που μας υπαγορεύουν πώς να ενεργούμε και ποιες είναι οι υποχρεώσεις μας ως σκλάβων, χώρια τις θρησκευτικές και πατριαρχικές δομές στην οικογένεια ή στην τοπική κοινότητα… Πρέπει να θες να δουλέψεις, αλλά κανείς δε θέλει να σε προσλάβει. Βρίσκεις δουλειά, αλλά δεν πληρώνεσαι μία. Σου τάζουν άδεια διαμονής, αλλά στα καπάκια αναγκάζεσαι να βγεις στην παρανομία θες δε θες. Υποτίθεται πως πρέπει να διψάς για μάθηση, αλλά υποτιμάνε τη νοημοσύνη σου. Δε θα πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι, ενώπιον τούτης της πραγματικότητας, διαμορφώνεται ένα μίσος για το υπάρχον και αναλαμβάνονται συνειδητά βήματα για να του επιτεθεί κανείς. Αντιθέτως, αυτό που είναι ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι τόσο πολλοί συνεχίζουν να καθυποτάσσονται σ’ αυτό.

Αυτοί που επέλεξαν να έρθουν σε σύγκρουση με την κοινωνία αυτό το Σάββατο το έκαναν με άγνωστες ακόμα προθέσεις. Άλλωστε δεν έχει μεγάλη σημασία. Το σημαντικό είναι να παρατηρήσει κανείς ότι επιτέθηκαν στις σχέσεις εξουσίας που μας κρατάνε όλους μαγκωμένους, και ότι έντεκα άνθρωποι οδηγήθηκαν στα κρατητήρια κατηγορούμενοι γι’ αυτά τα γεγονότα.

Τόσοι και τόσοι από μας κουβαλάμε αυτές τις τελεσμένες δράσεις στα οράματά μας ή σε μικρότερη κλίμακα στην καθημερινότητά μας, αλλά πολύ συχνά αφήνουμε τη βολή μας να μας κρατάει μακριά απ’ την πραγμάτωσή τους… Ποσώς λοιπόν μας νοιάζουνε τα κίνητρά τους· αυτό που ’ναι σίγουρο είναι πως βγήκανε από τη βολή τους…

Δε μας νοιάζει αν είναι ένοχοι ή όχι, έντεκα άτομα συνελήφθησαν με την κατηγορία της επίθεσης κατά των Αρχών. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δείξουμε την αλληλεγγύη μας ως αντεξουσιαστές μαχητές της λευτεριάς. Κι η αλληλεγγύη εκφράζεται καλύτερα μέσα από τη δράση…

Για πυρπολημένους θεσμούς και μελανιασμένους μπάτσους!

Αναρχικοί/-ές σε αλληλεγγύη

* Στις 9 Δεκέμβρη οι έντεκα συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, ωστόσο εξακολουθούν να θεωρούνται ύποπτοι, μεταξύ άλλων, για εμπρησμό, πρόκληση ταραχών, βία κατά αξιωματικών. Οι περισσότεροι εκ των κατηγορουμένων ήταν κάτω των 18 ετών.

[Αργεντινή] Τσερνόμπιλ για όλους

6 Δεκέμβρη 2014

Από τις 17 ως τις 21 Νοέμβρη 2014 πραγματοποιήθηκε στο Μπαριλότσε της Αργεντινής η 16η διεθνής συνδιάσκεψη του IGORR (Διεθνούς Ομίλου για Ερευνητικούς Αντιδραστήρες), οργανισμού που συγκαλείται ετησίως και αποτελεί τη διεθνή επιστημονική πρωτοπορία σε σχέση με τη μελέτη των δυνατοτήτων της πυρηνικής σχάσης για την παραγωγή ενέργειας.

Οι προθέσεις τους αργεντίνικου κράτους σχετικά με την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας για εμπορική χρήση δεν αποτελούν κάποια καινοφάνεια. Τον Ιούλη του 2014, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Πούτιν, η Κριστίνα Κίρχνερ δήλωνε: «η χώρα μας ηγείται της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, και ηγούμαστε όχι μονάχα από επιστημονικής άποψης αλλά και όσον αφορά τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων». Είναι καθησυχαστικό να γνωρίζουμε πως ζούμε υπό τον έλεγχο Ενόπλων Δυνάμεων που για την ώρα ενδιαφέρονται απλώς για την αγορά ισραηλινών μαχητικών και βομβαρδιστικών αεροσκαφών, κι όχι να οπλιστούν με πυρηνικά.

Τις περασμένες μέρες υπήρξε επίσης μια δήλωση του Κινήματος των Αδεσμεύτων [όπου η Αργεντινή μετέχει ως χώρα-παρατηρητής]: «Το Κίνημα των Αδεσμεύτων υπογραμμίζει το βασικό και αναφαίρετο δικαίωμα όλων των χωρών στην ανάπτυξη, έρευνα, παραγωγή και χρήση της ατομικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, χωρίς καμία διάκριση και σύμφωνα με τις νομικές τους δεσμεύσεις». Καταπώς φαίνεται, καμία εθνική αστική τάξη δεν θέλει να στερηθεί της δυνατότητας να έχει το δικό της Τσερνόμπιλ. Σε αυτήν τη σταυροφορία ενσωματώνουν νομπελίστες και περιβαλλοντολόγους που βεβαιώνουν πως η πυρηνική ενέργεια συμβάλλει σημαντικά στην καταπολέμηση της παγκόσμιας θέρμανσης. Μήπως είναι αυτός ο λόγος που, εδώ και δεκαετίες, μας βομβαρδίζουν μ’ αυτό το ιδεολογικό μπιχλιμπίδι, μ’ αυτόν τον κάλπικο ρεφορμιστικό στόχο;

Πριν από κάτι περισσότερο από ένα μήνα ανακοινώθηκε πως ο Σταθμός Πυρηνικής Σχάσης Νέστορ Κίρχνερ – Ατούτσα II έπιασε το 75% της μέγιστης αναμενόμενης ισχύος του (525 μεγαβάτ). Τα κατασκευαστικά έργα του εν λόγω σταθμού, που είχαν παραλύσει για παραπάνω από 20 χρόνια, επανεκκινήθηκαν το 2006, ενώ η ολοκλήρωσή τους στις αρχές του 2014 αποτέλεσε λόγο εορτασμών για τα επιτελεία της κυβέρνησης και της βιομηχανικής μπουρζουαζίας της περιοχής.

Σ’ αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, όπου η επιστήμη έχει πάρει τη θέση που άλλοτε κατείχε ο καθολικισμός, έχοντας το Λόγο ανά χείρας όπως οι προκάτοχοί της προέβαλλαν την πίστη, είναι υγιές για τους προλετάριους να θυμηθούμε τους αγώνες της τάξης μας ενάντια στην αλλοτρίωση, ενάντια στην καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και στη διάδοση των τεχνολογιών που ξεφεύγουν καταφανώς του ανθρώπινου ελέγχου και στρέφονται εναντίον μας.

Θυμόμαστε το 1984, όταν το προλεταριάτο στη Χώρα των Βάσκων κατάφερε να φρενάρει την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού του Λεμόνιθ, έπειτα από χρόνια γενικευμένων κοινωνικών αγώνων. Κι ούτε βέβαια ξεχνάμε το δολοφόνο Φελίπε Γκονθάλεθ και το γενοκτονικό Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, που με μια κατάπτυστη πολιτική μανούβρα υπέγραψαν το πυρηνικό μορατόριουμ, επιχειρώντας να πιστωθούν το γενναίο προλεταριακό αγώνα.

Θυμόμαστε ακόμη το 1986 στη Γερμανία, όταν εκατοντάδες διαδηλωτών επιτέθηκαν στους μπάτσους που επιτηρούσαν το εργοτάξιο του πυρηνικού σταθμού του Βάκερσντορφ. Δύο χρόνια αργότερα, τα κατασκευαστικά έργα εγκαταλείφθηκαν.

Στην Ιταλία η αποκεντρωμένη στρατηγική χρόνων με συστηματικά σαμποτάζ στο κρατικό πυρηνικό πρόγραμμα απέδωσε καρπούς, όταν το 1990, μετά τη διαμάχη που ακολούθησε το Τσερνόμπιλ (1986), έκλεισε και ο τελευταίος από τους 4 πυρηνικούς σταθμούς της χώρας. Αξίζει να σημειωθεί πως, σ’ αυτή την προοπτική, δεκάδες αναρχικές και αυτόνομες ομάδες διεξάγουν επί του παρόντος έναν παρόμοιο αγώνα ενάντια στην υπερταχεία TAV.

Πάνε παραπάνω από τρία χρόνια από την καταστροφή του πυρηνικού σταθμού Φουκουσίμα Ι στο κέντρο της Ιαπωνίας, ύστερα από σεισμό κι επακόλουθο τσουνάμι. Μέχρι σήμερα η αστική τάξη δεν μπορεί να δώσει ακριβείς απολογισμούς του πραγματικού μεγέθους της καταστροφής. Ποτέ δεν θα μάθουμε με βεβαιότητα τον αριθμό των νεκρών και τραυματιών, μήτε και την ποσότητα ραδιενεργού υλικού που εισχώρησε στον υδροφόρο ορίζοντα και στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Η μοναδική πιθανότητα που έχουμε για να τελειώνουμε με αυτή την τερατώδη καταστροφή είναι να αφοπλίσουμε, όχι τους πυρηνικούς σταθμούς και τα πυρηνικά όπλα, αλλά την μπουρζουαζία. Να ξεκάνουμε αυτό το φρικιαστικό βασίλειο της επιστήμης, της τεχνολογίας και του αστικού Λόγου για να οικοδομήσουμε μια ακέραιη σχέση της κομμουνιστικής ανθρωπότητας με το περιβάλλον της, συνδεόμενοι εκ νέου με τη ζωή κι αποφασίζοντας συλλογικά, δίχως την παρεμβολή των αγορών και των νομισματικών αξιών, πώς θέλουμε να είναι η διατροφή μας, ο βιότοπός μας και η ενέργεια που χρειαζόμαστε.

πηγή: boletín la oveja negra

Από την Ελλάδα ως το Πακιστάν, αγώνας στη μνήμη του Σεχζάτ Λουκμάν

“Δεν ήταν μόνος αυτός που πυροβόλησε
είχε μαζί του κι άλλους αφανείς δήμιους
Είχε μαζί του τους ενάρετους
Είχε μαζί του τους έντιμους
Είχε μαζί του τους ηθικούς
Είχε μαζί του τους δίκαιους
Είχε μαζί του τους φιλήσυχους”

Το μεσημέρι του Σαββάτου 17 Γενάρη 2015 πραγματοποιήθηκε στα Άνω Πετράλωνα πορεία μνήμης για τη συμπλήρωση 2 χρόνων από τη ρατσιστική δολοφονία του Σεχζάτ Λουκμάν, μετανάστη εργάτη από το Πακιστάν, ο οποίος μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από δυο καθάρματα της Χρυσής Αυγής επί της οδού Τριών Ιεραρχών, ενώ ήταν στο δρόμο για το μεροκάματο. Περίπου 400 άτομα διαδήλωσαν με δυναμικά συνθήματα ξεκινώντας από την πλατεία Μερκούρη, διασχίζοντας τα στενά των Άνω Πετραλώνων και του Θησείου, κι έκαναν μια στάση στο σημείο της δολοφονίας, για να καταλήξουν στην ίδια πλατεία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι από τα πέριξ βρεθήκαμε πάλι μαζί στο δρόμο, συμμετέχοντας στην καλεσμένη κινητοποίηση με διακριτό μπλοκ στην ουρά της πορείας. Ως αναρχικά άτομα, μπορεί να ξεκινάμε από διαφορετικές αφετηρίες ο καθένας και η καθεμιά μας, συμμεριζόμαστε ωστόσο μια κοινή πεποίθηση: Δεν τρέφουμε δημοκρατικές αυταπάτες, ούτε περιμένουμε από καμία αστική δικαιοσύνη και κανένα εκλογικό σύστημα να δώσει λύση στα προβλήματα των καταπιεσμένων. Οι θεσμοί των κρατών και του Κεφαλαίου είναι οι κατεξοχήν υπεύθυνοι για τις μαζικές δολοφονίες μεταναστών και προσφύγων στα ηπειρωτικά και θαλάσσια σύνορα, για τα κρατικά και παρακρατικά πογκρόμ και τις απελάσεις, για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για τη διάχυση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, για την παραγωγή κι αναπαραγωγή των εθνικισμών, κι εντέλει για τον ολοκληρωτικό εκφασισμό των γειτονιών και κοινωνιών μας.

Αγώνας στη μνήμη του Σεχζάτ Λουκμάν και κάθε εμιγκρέ που έπεσε νεκρός από τα χέρια των ναζήδων (ένστολων ή μη) σημαίνει για μας αγώνας ενάντια στα σύνορα και στις πατρίδες. Αγώνας καθημερινός, διεθνής και εξεγερτικός, μέχρι να κάνουμε τούτο το μπουρδέλο ακυβέρνητο.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΜΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ
ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αναρχικοί/αναρχικές

Σαντιάγο, Χιλή: Δράση αλληλεγγύης σε αναρχικούς/αντεξουσιαστές κρατουμένους στην Ελλάδα

Συνενοχή κι αλληλεγγύη πέρα από γλώσσες, σημαίες και σύνορα.

Με τον ερχομό του νέου έτους κι εκμεταλλευόμενη την περίοδο των γιορτών, η ελληνική κυβέρνηση εγκαινίασε τη διαδικασία μεταγωγής κρατουμένων στις φυλακές τύπου Γ του Δομοκού, με τον προφανή στόχο να απομονώσει τους μαχόμενους αιχμαλώτους και να επιχειρήσει να αποδυναμώσει τον αναρχικό αγώνα που κάθε μέρα εντείνεται στους δρόμους και πίσω από τα ειδεχθή τείχη των φυλακών.

Ο πρώτος κρατούμενος που μετήχθη ήταν ο αναρχικός σύντροφος Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ενώ γρήγορα ακολούθησαν οι μεταγωγές του Δημήτρη Κουφοντίνα, μέλους της οργάνωσης 17 Νοέμβρη, του Κώστα Γουρνά, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, καθώς και των Γιάννη Ναξάκη και Γρηγόρη Σαραφούδη, καταδικασμένους για ένοπλη ληστεία και υποτιθέμενη συμμετοχή στη ΣΠΦ.

Το ξέρουμε πως αυτές είναι οι πρώτες από πολλές μεταγωγές που πρόκειται να ακολουθήσουν, κατανοώντας πως αυτού του τύπου οι φυλακές κατασκευάστηκαν στοχεύοντας ειδικά στο φρενάρισμα του αγώνα για την καταστροφή της εξουσίας μέσω του πολιτικού εγκλεισμού, γι’ αυτό ως μικρή ένδειξη επαναστατικής αλληλεγγύης από το άλλο άκρο του κόσμου τα ξημερώματα της 8ης Γενάρη πραγματοποιήσαμε ένα μπλοκάρισμα δρόμου με φλεγόμενα λάστιχα.

Πραγματοποιώντας αυτή την αλληλέγγυα δράση απευθύνουμε ένα κάλεσμα στην ανάληψη της ευθύνης των ιδεών και πρακτικών μας στον πόλεμο ενάντια στην εξουσία, στη διεθνιστική αλληλεγγύη στα συντρόφια μας που αντιστέκονται με αξιοπρέπεια στη φυλακή κι αντιμετωπίζουν κατά πρόσωπο το κράτος/Κεφάλαιο· πρόκειται για ένα ξεκάθαρο κάλεσμα σε πολλαπλασιασμό των δράσεων/χειρονομιών που θα καταφέρουν να σπάσουν την απομόνωση της φυλακής.

Εδώ, στη Χιλή, έχει ξεκινήσει η θερινή περίοδος και το κράτος δεν κάνει παύσεις, εκμεταλλευόμενο την περίσταση για να ενεργήσει όπως του γουστάρει ενάντια στους δηλωμένους εχθρούς του. Γι’ αυτό και καλούμε στον πολλαπλασιασμό των χειρονομιών και δράσεων ενάντια στην εξουσία, να καταλάβουν πως εδώ είμαστε κι εδώ θα συνεχίσουμε, και πως από την μπάντα μας δεν ξεχνάμε τους αιχμαλώτους μας, ούτε τους πεσόντες μας, μήτε και τον πόλεμο που έχουμε ανοίξει εναντίον κάθε είδους Αρχής.

Χαιρετίζουμε τους αναρχικούς/αντεξουσιαστές κρατουμένους στις ελληνικές φυλακές, στέλνοντας ειδικότερα τη δύναμή μας και τη στοργή μας στον Νίκο Μαζιώτη, στον Κώστα Γουρνά, καθώς και στον ακέραιο και αμετανόητο μαχητή Χριστόδουλο Ξηρό, πέρα από τις διαφορές που μπορεί να έχουμε μαζί του.

ΕΝΕΡΓΗ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ
ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ/ΑΝΤΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Από κάποιο σημείο του Σαντιάγο της Χιλής προς την Ελλάδα
Χαιρετισμούς: Κάποιοι/-ες Αναρχικοί/-ές για την Επαναστατική Αλληλεγγύη

Αθήνα: Τηλεφωνική επικοινωνία με τον αναρχικό σύντροφο Χρήστο Τσάκαλο, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς

Την Δευτέρα 19 Γενάρη στις 18:00 θα πραγματοποιηθεί τηλεφωνική επικοινωνία με τον αναρχικό σύντροφο Χρήστο Τσάκαλο, μέλος της επαναστατικής οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, με θέματα την απόδραση, τις φυλακές τύπου Γ’ καθώς και άλλα ζητήματα. Μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή στο radio98fm και στους 93,8 μεγακύκλους των fm.

Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης.

Από τη Χιλή ως την Ισπανία: Εξεγερτική αλληλεγγύη

Από τη Χιλή ως την Ισπανία… αλληλεγγύη στους/στις συλληφθέντες/-είσες της επιχείρησης Πανδώρα
Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους της ΣΠΦ και στον Χριστόδουλο Ξηρό στην Ελλάδα
Αλληλεγγύη είναι επίθεση – Λευτεριά στους/στις αιχμάλωτους/-ες της επιχείρησης Πανδώρα
Εξεγερτική αλληλεγγύη από τη Χιλή ως την Ισπανία – Κρατούμενοι/-ες στο δρόμο
Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αναρχικούς στην Ισπανία
Διεθνιστική αλληλεγγύη στους κρατούμενους/-ες στην Ισπανία

Ένα χαρτοπανό είναι ένα χαρτοπανό… κι όμως είναι παραπάνω από ένα κομμάτι χαρτί όταν προσλαμβάνουμε τη μάχη από μια προοπτική διαρκούς πολυμορφίας.

Είναι μια μικρή χειρονομία απάντησης, ένα συνένοχο κλείσιμο του ματιού στα συντρόφια απαχθέντα από το ισπανικό κράτος· οι συνενοχές μας πάνε μακρύτερα από κάθε σύνορο.

Η συνέργεια των κρατών της Χιλής και της Ισπανίας έγινε προφανής με το πολιτικό φλερτ αναμεταξύ των κατασταλτικών μηχανισμών τους, ενώ υλοποιήθηκε με τις διακρατικές συναντήσεις των Αρχών τους και τα διάφορα ταξίδια τους στα εδάφη και των δύο χωρών κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών.

Η επιχείρηση Πανδώρα δεν είναι απλώς η τυφλή επανέκδοση ενός κατασταλτικού μοντέλου, αλλά εμπεριέχει επίσης μια κίνηση προς τα εμπρός, που αποσκοπεί στην παραχάραξη της αλήθειας στοχοποιώντας τις GAC (Συντονισμένες Αναρχικές Ομάδες) σαν έναν πυρήνα άμεσης δράσης (με τον ίδιο τρόπο που στη Χιλή οι καταλήψεις στοχοποιήθηκαν ως βιτρίνες μιας «τρομοκρατικής οργάνωσης»). Επιπλέον, η κατασταλτική αυτή αναβάθμιση λαμβάνει χώρα στη βάση της φανταστικής κατηγορίας πως τα συντρόφια συναπαρτίζουν μια «τρομοκρατική οργάνωση» που δεν έχει πραγματοποιήσει καμιά γνωστή επίθεση. Αυτή είναι η δημοκρατία, ο παραλογισμός που αυτοεπιβεβαιώνεται για να διαιωνίσει την εξουσία του. Ως αντεξουσιαστές/αντεξουσιάστριες δεν ζητιανεύουμε τίποτα, μονάχα διακηρύττουμε την απαξίωσή μας.

Σε όποια περιοχή, σε όποια εδάφη κι αν βρισκόμαστε, ας διδαχτούμε από την κατασταλτική μανούβρα στην Ισπανία, κατανοώντας πως ο κοινωνικός πόλεμος διεξάγεται παγκόσμια. Τα κράτη ανταλλάσσουν πληροφορίες και στρατηγικές. Εμείς δεν στέκουμε απλοί παρατηρητές, αλλά αντίθετα είμαστε μέρος της ίδιας πλημμυρίδας ενάντια στην εξουσία.

Δεν ξεχνάμε τα συντρόφια μας Φρανσίσκο και Μόνικα· οι καρδιές μας είναι και θα ’ναι μαζί σας.

Αλληλεγγύη κι αγώνα για τα αιχμάλωτα συντρόφια της επιχείρησης Πανδώρα και για τα αγαπημένα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και τον Χριστόδουλο Ξηρό, που συνελήφθη πρόσφατα: Μια φορά αντάρτης, πάντοτε αντάρτης!

Μερικοί αναρχικοί
Σαντιάγο-Χιλή, Γενάρης 2015.

ΗΠΑ: Αποφυλάκιση του αναρχικού Έρικ ΜακΝτέιβιντ

Στις 8 Γενάρη 2015, έχοντας περάσει 9 χρόνια εντός των τειχών, ο Έρικ ΜακΝτέιβιντ αφέθηκε επιτέλους ελεύθερος – βλ. μετάφραση της είδησης από την Αναρχική Συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο.

Ακολουθεί ένα πρώτο σημείωμα του συντρόφου μετά την αποφυλάκισή του.
«δεν μπορώ ν’ αρχίσω αυτό το σημείωμα χωρίς να πω ένα ευχαριστώ που ξεχειλίζει ορμητικά απ’ την καρδιά μου για την καταπληκτική υποστήριξη, ενίσχυση και αλληλεγγύη που μου παρείχαν τόσο πολλοί άνθρωποι από τόσο πολλά μέρη – όσες κι όσοι μου στάθηκαν αυτά τα τελευταία 9 χρόνια για να με φέρουν σπίτι… τα δάκρυα της απελευθέρωσης και της χαράς θα συνεχίσουν να βρέχουνε τα μάγουλά μου – δεν τα σκουπίζω από το πρόσωπό μου… η ομάδα στήριξης κρατουμένων του Σακραμέντο δε δίστασε ούτε στιγμή να τα δώσει όλα, ενώ υπέμενε όλες τις πιέσεις που συνεπάγεται η εναντίωση σε ό,τι το FBI είχε θεωρήσει σαν λήξασα υπόθεση – σας αγαπώ όλους κι όλες τόσο μονάκριβα. στους συνηγόρους μου που τρέξανε την αίτηση απελευθέρωσής μου (habeas corpus), τον μαρκ και τον μπεν: το έργο σας πάνω σε αυτήν τη διαδικασία σίγουρα δεν έχει αλλάξει την άποψή μου για το νομικό σύστημα – αλλά μου απέδειξε ότι τ’ ανθρώπινα πλάσματα μπορούν στ’ αλήθεια να επιβιώσουνε του νόμου με τις δυνατές κι όμορφες καρδιές τους ακέραιες, ακόμη δεμένες αναμεταξύ τους, και επιμένουσες ως κατευθυντήρια δύναμη στις ζωές τους = «σας ευχαριστώ» δε θα είναι ποτέ αρκετό, σας αγαπάω και τους δυο… τ’ ότι επέζησα αυτά τα τελευταία 9 χρόνια μού έδωσε μια νέα κατανόηση της υπομονής και πώς μπορεί να είναι παθιασμένη, ενισχύοντας έτσι την ανάγκη για μια πιο μακροπρόθεσμη προοπτική· αυτήν που θα εξακολουθήσει να με βοηθάει όσο θα προστρέχω σε στήριξη εκείνων που εξακολουθούν να βρίσκονται έγκλειστοι πίσω από συρματόπλεκτους φράχτες, τσιμέντο και ατσάλι… τόσοι άλλοι βαρύνονται με υποθέσεις που είναι εξίσου γελοίες με τη δική μου – κάποιες πολύ χειρότερες, που τους έχουν κρατήσει μέσα για δεκαετίες· μερικούς τους γνώρισα προσωπικά, κι άλλους ονειρεύομαι να τους γνωρίσω από κοντά με την αποφυλάκισή τους. σας ευχαριστώ όλους κι όλες σας πάρα πολύ για όλη σας την αγάπη και την υποστήριξη, τώρα που μπαίνω σε αυτή την επόμενη φάση της ζωής μου. θα επικοινωνήσω και πάλι σύντομα. για τώρα, ελπίζω να επικεντρωθώ στο να περάσω χρόνο με τ’ αγαπημένα μου πρόσωπα και να επανασυνδεθώ με την κοινότητα που αγαπάω και μου ’λειψε για τόσο πολύ καιρό.

πάρα πολλή αγάπη.

βρείτε τη χαρά σας
d (έρικ)»

Μπορείτε να αλληλογραφήσετε με τον Έρικ (στ’ αγγλικά) επικοινωνώντας με την ομάδα στήριξης κρατουμένων του Σακραμέντο:

Eric McDavid – c/o Sacramento Prisoner Support
PO Box 163126, Sacramento, CA 95816, USA (ΗΠΑ)

Αθήνα: Διήμερο αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές

Διήμερο αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές

Εκδήλωση

Παρασκευή 23/01/15 στις 18:00 στην κατάληψη Βίλα Ζωγράφου

– Προβολή ντοκιμαντέρ «Στις Ταράτσες» για τις εξεγέρσεις στις γαλλικές φυλακές τη δεκαετία του ’70

– Συζήτηση με γάλλους συντρόφους σχετικά με τις συνθήκες κράτησης και τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις του γαλλικού κράτους (περιοριστικοί όροι, βραχιολάκι, κατ’ οίκον περιορισμός, υποχρεωτική εύρεση εργασίας κ.λπ.).

– Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης.

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης

Σάββατο 24/01/15 στις 23:00 στην κατάληψη Τσαμαδού 15

Στηρίζουμε πολιτικά, ηθικά, υλικά τους φυλακισμένους αγωνιστές

Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών


σχόλιο του contra info: η φωτογραφία της αφίσας απεικονίζει στιγμιότυπο μιας μαζικής κρατικής δολοφονίας, της πυρκαγιάς του 2010 στη φυλακή του Σαν Μιγκέλ της Χιλής, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο 81 κρατούμενοι, υπενθυμίζοντάς μας με τον πιο εμφατικό τρόπο τη φρικαλεότητα της ύπαρξης των φυλακών και κάθε μορφής αιχμαλωσίας

[Ευρώπη] Δώδεκα νεκροί

Δώδεκα νεκροί. Σώματα ανθρώπων άψυχα μόλις εντός μερικών λεπτών. Γνωρίζουμε πως στους πολέμους χάνουν τη ζωή τους πολύ περισσότεροι άνθρωποι σε πολύ λιγότερο χρόνο, από μια βόμβα που αμολάει κάποιο αεροσκάφος, από θανατηφόρα αέρια, από μια νάρκη κατά προσώπων. Αλλά δεν βρισκόμαστε σε καιρό πολέμου. Βρισκόμαστε σε καιρό δημοκρατίας. Στον ονειρεμένα ελεύθερο κόσμο. Στην εικόνα που οραματίζεται όλος ο κόσμος: στη σπουδαία Ευρώπη, στον παραδειγματικό πολιτισμό.

Δώδεκα νεκροί, εκτελεσμένοι από τις σφαίρες κάποιων που βρίσκονται πράγματι σε πόλεμο, που είναι πράγματι εκπαιδευμένοι για να σκοτώνουν.

Μην μπερδεύεστε. Δεν είναι η εικόνα του θανάτου κάποιων σχεδιαστών κι άλλων μελών μιας παριζιάνικης σατιρικής εφημερίδας πριν από κάποιες μέρες αυτή που μας έρχεται στο μυαλό –η οποία έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε άποψη–, αλλά η θύμηση των 12 σορών εκείνων των εμιγκρέδων από την υποσαχάρια Αφρική που γαζώθηκαν και πνίγηκαν μέσα σε λίγα λεπτά από την Εθνοφυλακή(Γκουάρδια Θιβίλ) στη Θέουτα πριν από περίπου ένα χρόνο, στις 6 Φλεβάρη 2014, όταν η στρατιωτική αυτή αστυνομία τούς υποχρέωνε να υποχωρήσουν προς τη θάλασσα. Οι δολοφονημένοι ήταν περισσότεροι, αλλά βρέθηκαν μονάχα 12 πτώματα. Τους υπόλοιπους τους κατάπιε η θάλασσα.

Δεν υπήρξαν μεγάλες διαδηλώσεις, μήτε καταδίκες, και κανείς δεν σκέφτηκε το σύνθημα «είμαστε όλες κι όλοι μετανάστριες και μετανάστες που πεθαίνουμε στις πύλες της Ευρώπης». Σωστά, δεν ήταν λευκοί, ούτε κατάγονταν από πλούσιες χώρες, κι όμως δολοφονήθηκαν με τρόπο ωμό και ειδεχθή. Όχι προφανώς προς υπεράσπιση κάποιας θρησκείας, ούτε κάποιου φονταμενταλισμού, αλλά προς υπεράσπιση των ιερών συνόρων και του κράτους. Για να χαραχτεί άλλη μια φορά με αίμα και φωτιά το όριό του.

Ο υπουργός Εσωτερικών Χόρχε Φερνάντες και η Εθνοφυλακή του βεβαιώνουν πως στόχος τους δεν ήταν να σκοτώσουν τους μετανάστες που τόλμησαν να μπουν σε ισπανικό έδαφος, αλλά πως «με τις ριπές από σφαίρες επί του νερού θέλανε να χαράξουν ένα είδος υδάτινου συνόρου». Εδώ δεν χωράνε αστεία. Το λένε στα σοβαρά.

Μονάχα στη Μεσόγειο, το θαλάσσιο σύνορο της Ευρώπης, το 2014 έσπασαν το ίδιο τους το «ρεκόρ» (όπως λένε τα μίντια), με περισσότερους από 3.200 εμιγκρέδες που επιχείρησαν να μπουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο να καταλήγουν πνιγμένοι σε διάστημα μικρότερο των 12 μηνών, κι αυτό δίχως να προσμετρούνται όλοι όσοι έπεσαν νεκροί στα διάφορα ηπειρωτικά σύνορα, στις ερημιές όπου εγκαταλείπονται δίχως νερό και τροφή από τις διάφορες συνοριοφυλακές, ή από τα χέρια φονιάδων φασιστών και δυνάμεων της τάξης, μήτε βέβαια όσοι πέθαναν μέσα σε κέντρα κράτησης αλλοδαπών ή στους δρόμους από το χέρι μπάτσων αφότου έφτασαν στον ευρωπαϊκό παράδεισο, δεδομένου πως κι εντός των ευρωπαϊκών εδαφών η υποδοχή δεν είναι πολύ αλλιώτικη από τη μεταχείριση που τους επιφυλάσσεται στις πύλες εισόδου: αστυνομοκρατία κι ανθρωποκυνηγητό εναντίον ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων (κυρίως εναντίον όσων φέρουν γραμμένη στο δέρμα τους την προέλευσή τους), εντεινόμενη ξενοφοβία, ρατσισμός που υποδαυλίζεται από τα μέσα επικοινωνίας και τους πολιτικούς, εκστρατείες ενάντια σε καθετί που δεν ταυτίζεται με «το ευρωπαϊκό».

Η εφημερίδα Charlie είναι ευρωπαϊκή, κι ως εκ τούτου δεν είμαστε όλοι Σαρλί. Υπάρχουν αξίες, ήθη, ακόμα κι αστεία (μερικά αρκετά χοντροκομμένα) τα οποία ταυτίζονται εν πολλοίς με αυτή την αφηρημένη οντότητα που θέλει να αποκαλείται «το ευρωπαϊκό». Το σίγουρο είναι πως υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, κυρίως όσοι δεν μπορούν να ταυτιστούν με τις κυρίαρχες αξίες –αυτές που καθορίζουν τι «είναι» και τι «δεν είναι» ευρωπαϊκό–, που δεν μπορούν να ταυτιστούν με τη Charlie, ούτε με τις αξίες της, πόσω μάλλον με την αίσθηση του χιούμορ της.

Με το μότο «Είμαι κι εγώ Σαρλί» επιχειρείται να χαραχτεί μια γραμμή πολύ συγκεκριμένη: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Υπό αυτό το σλόγκαν πορεύτηκαν χιλιάδες κόσμου στο Παρίσι. Από το ραντεβού δεν έλειπε κι ο Ραχόυ, που ανάμεσα σε άλλα ανδραγαθήματα είναι επίσης ένας εκ των υπευθύνων της τρομοκράτησης των μεταναστών στα ισπανικά σύνορα και μπουντρούμια. Δεν έλειψε ούτε ο Νετανιάχου, που γαζώνει με το στρατό του εκατοντάδες παλαιστίνιων στους Άγιους Τόπους του και φυλακίζει κάθε χρόνο όσους ισραηλινούς αρνούνται να συμμετάσχουν στον ιδιαίτερο τρόπο του να τρομοκρατεί. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έλειπε ούτε ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, που σπέρνει τον τρόμο ενάντια στον κουρδικό λαό. Ούτε βέβαια έλειψαν οι αρχηγοί των κύριων καπιταλιστικών δυνάμεων. Όλοι οι αρχηγοί κρατών, φύλακες της αυτοκρατορίας και του πολιτισμού, πορεύτηκαν ενάντια στη βαρβαρότητα. Μαζί τους, χιλιάδες φασίστες ανά την Ευρώπη εκμεταλλεύτηκαν το μπουστάρισμα της Charlie για να βγουν και να σπείρουν στο πλέον εύφορο έδαφος τα σκατά τους, που σύντομα θα αρχίσουν να γεννάνε τους πιο πικρούς καρπούς.

Κι οι πόλεις του Παρισιού και της Βαρκελώνης, ανάμεσα σε πάμπολλες ακόμα, στρατιωτικοποιούνται κάθε μέρα περισσότερο προς υπεράσπιση αυτών των αξιών. Με τουφέκια και μυδράλια βλέπουμε τους μισθοφόρους του κράτους προετοιμασμένους να μαρκάρουνε με σφαίρες ένα σύνορο, όπως έκαναν στα νερά της Θέουτα: με αληθινά πυρά θα καθοριστούν τα όρια που χωρίζουν το μέσα από το έξω, τα όρια ανάμεσα σ’ αυτό που είναι και σ’ αυτό που δεν είναι Σαρλί.

Τι λέει η εφημερίδα Charlie για την τρομοκρατία αυτή; Μήπως κάνει κι εδώ χαριτωμένα και αστεία σκιτσάκια; Γιατί εμάς δεν μας φαίνεται καθόλου χαριτωμένος αυτός ο σκατόκοσμος στον οποίο ζούμε. Μήπως αυτό σημαίνει πως «στηρίζουμε» το φονταμενταλισμό; Με την καμία. Δεν θέλουμε να μας εκφοβίζει και να μας καταστέλλει κανένας φονταμενταλισμός, και μας κάνει το ίδιο αν αυτός λέγεται «Ισλαμικό κράτος», «Λαϊκό(κοσμικό) κράτος», «κράτος Σαρλί» ή «κράτος» σκέτο.

Θα μας μιλήσουν, όπως πάντα, για την ελευθερία της έκφρασης. Αλλά όσοι γνωρίζουμε την «ελευθερία έκφρασης» του κράτους γνωρίζουμε και τη σχέση που το συνδέει με τον τρόμο. Η «ελευθερία» για την οποία κάνει λόγο το κράτος είναι η έκφραση του μονοπωλίου της βίας.

Γι’ αυτό τα εν λόγω γεγονότα μάς αποδεικνύουν γι’ άλλη μια φορά πως κάθε κράτος είναι τρομοκρατικό.

Μερικές αναρχικές
Βαρκελώνη, 14 Γενάρη 2015

Αθήνα: Φωτογραφίες και κείμενο από μικροφωνική στον Κεραμεικό

Το απόγεμα του Σαββάτου 10/1 πραγματοποιήθηκε στο Δημόσιο Σήμα του Κεραμεικού μικροφωνική συγκέντρωση ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Στη δράση, που κράτησε περίπου 4 ώρες, συμμετείχαν μερικές δεκάδες συντρόφων, πετάχτηκαν τρικάκια στους γύρω δρόμους, φτιάχτηκαν και κρεμάστηκαν πανό, διαβάστηκαν κείμενα έγκλειστων αναρχικών και αγωνιζόμενων κρατουμένων και μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο:

Ενάντια στην κοινωνία του εγκλεισμού

Στις 30 Δεκέμβρη 2014 η ελληνική δημοκρατία εγκαινίασε τις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Δομοκού, μετάγοντας εκεί από τις φυλακές Διαβατών τον αναρχικό Νίκο Μαζιώτη, αιχμάλωτο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα.

Το βράδυ της 31ης Δεκέμβρη η αστυνομία χτύπησε τη συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από τις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού, με στόχο να διαλύσει το ταχύτερο δυνατό τον κόσμο που είχε μαζευτεί για να αλλάξει τον χρόνο μαζί με όσους κι όσες βρίσκονται έγκλειστοι και έγκλειστες στα κάτεργα του ελληνικού κράτους.

Στις 2 Γενάρη 2015 ο Δημήτρης Κουφοντίνας (17 Νοέμβρη) και ο αναρχικός Κώστας Γουρνάς (Επαναστατικός Αγώνας), καταδικασμένοι ως μέλη ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων, μετήχθησαν επίσης στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Δομοκού από τα υπόγεια κελιά των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Το ίδιο πρωί μεταφέρθηκαν από τις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού στη φυλακή τύπου Γ του Δομοκού κι οι αναρχικοί κρατούμενοι Γιάννης Ναξάκης και Γρηγόρης Σαραφούδης, καταδικασμένοι για ένοπλη ληστεία στον Πυργετό Λάρισας, όπως και για –υποτιθέμενη– συμμετοχή σε ένοπλη επαναστατική οργάνωση (Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς).

Στις 3 Γενάρη 2015 άνδρες των ΕΚΑΜ και της κρατικής ασφάλειας μπούκαραν στην Α πτέρυγα των αντρικών φυλακών Κορυδαλλού ενώ στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν οι μεταγωγές των αναρχικών Χρήστου Τσάκαλου, Γεράσιμου Τσάκαλου (μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς), Σπύρου Μάνδυλα και Αντρέα Τσαβδαρίδη στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Στο μεταξύ οι μεταγωγές κρατουμένων στο Δομοκό συνεχίζονται.

Νέο έτος, και μαζί μ’ αυτό και νέα κατασταλτικά ήθη. Η εξουσία αντεπιτίθεται, φοράει τα καλά της για τις εκλογές, ενώ ταυτόχρονα βεβαιώνει πως όσοι τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι και να αντισταθούν ενεργά στην κατρακύλα των καιρών μας θα πρέπει να απομονωθούν εσαεί στα μπουντρούμια τύπου Γ του Δομοκού, σε μια φυλακή μέσα στη φυλακή.

Στόχος κάθε νόμου της εξουσίας είναι η προάσπιση των συμφερόντων της και στόχος κάθε φυλακής είναι η παραδειγματική τιμωρία όσων τους αψηφούν. Η νομοθέτηση ωστόσο των φυλακών υψίστης ασφαλείας αποτελεί συγκεκριμένη απάντηση των μηχανισμών του κράτους και του Κεφαλαίου απέναντι σε όσους επέλεξαν συνειδητά να σταθούν εναντίον τους με κάθε μέσο, προπαγανδίζοντας εμπράκτως πως ο εχθρός ούτε ανίκητος είναι, ούτε έχει το μονοπώλιο της βίας.

Οι φυλακές τύπου Γ είναι ταυτόχρονα μέτρο εκδίκησης και πρόληψης με το οποίο η εξουσία επιδιώκει από τη μία να τσακίσει τους επαναστάτες και ανυπότακτους κρατουμένους κι απ’ την άλλη να εκφοβίσει όσους κι όσες θελήσουν να ακολουθήσουν αντίστοιχες ατραπούς ελευθερίας. Οι φυλακές τύπου Γ είναι το έκτρωμα που παράγει μια κοινωνία μαθημένη στην υποταγή και στη ρουφιανιά, είναι η πιο πρόσφατη θεσμική επικύρωση των αντεξεγερτικών μέτρων με τα οποία θωρακίζεται εδώ και χρόνια το πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό σύμπλεγμα εξουσιών.

Στον μαινόμενο κοινωνικό πόλεμο που βιώνει ο καθένας και η καθεμιά μας, από τις πιο μικρές χειρονομίες ατομικής ανταρσίας μέχρι τις συλλογικές στιγμές εξέγερσης, η καταστολή είναι η διαρκής απειλή που θέτει η εξουσία προκειμένου να μας αποθαρρύνει να πάρουμε το δρόμο της σύγκρουσης. Από το χτύπημα των μερικών αγώνων ως την εξόντωση των ανταρτών πόλης, το ζήτημα για τους κρατούντες είναι πως θα κάμψουν τις όποιες αντιστάσεις γεννούνται ενάντια στα πάντοτε ολοκληρωτικά σχέδιά τους.

Κι όταν μας πλασάρουνε το παραμύθι της εκλογικής αλλαγής, στόχος είναι η αφομοίωση των εξεγερμένων και ο ευνουχισμός κάθε λόγου και πράξης που γίνεται επικίνδυνος για την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Μπορεί να ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά αυτή που εισήγαγε τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, εντούτοις ο θεσμός της φυλακής είναι σύμφυτος του δημοκρατικού καθεστώτος. Δημοκρατία χωρίς εγκλεισμό δεν νοείται. Γι’ αυτό εχθρός μας δεν είναι μονάχα ο ακροδεξιός συρφετός, αλλά και οι γυμνοσάλιαγκες της αριστεράς και της προόδου, που πάνω στις πλάτες των εκμεταλλευόμενων επιχειρούν να στήσουν το προεκλογικό πανηγύρι τους. Κάψε με με λάδι, άλειψέ με μέλι· αυτή είναι η συμπληρωματική αρχή του κοινοβουλευτισμού και κανείς δεν δικαιούται πια να παριστάνει τον αθώο που τάχα δεν ήξερε ή δεν άκουσε.

Απέναντι στην όξυνση της κρατικής καταστολής προτάσσουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αναρχικούς και στους αγωνιζόμενους κρατουμένους. Απέναντι στο παραμύθι των εκλογών προτάσσουμε την γενικευμένη εξέγερση ενάντια σε κράτος και Κεφάλαιο. Απέναντι στην παραίτηση και στην ηττοπάθεια προτάσσουμε τον πολύμορφο αναρχικό αγώνα, με την πένα, με την τέχνη, με το τουφέκι.

Δεν ξεχνάμε όσους πέσανε μαχόμενοι, δεν ξεχνάμε όσους πιάστηκαν αιχμάλωτοι, δεν ξεχνάμε όσους βγήκαν στην παρανομία.

Αναρχικοί / αναρχικές
Για επικοινωνία: kolitiria@riseup.net

Γαλλία: Παραμονή πρωτοχρονιάς στη φυλακή της Χάβρης

Όμορφα πυροτεχνικά
στο σωφρονιστικό της Χάβρης
αλληλέγγυα και νυχτερινά
σε πείσμα των προβολέων της σκοπιάς
τούτη την πρώτη μέρα της χρονιάς

Από μέσα, οι κρατούμενοι
που δε σκοπεύαν να το ράψουνε
την εξουσία χλευάσανε.
Εν τέλει φύγαμε όπως όπως
με την ελπίδα ν’ αποδράσουνε!

Σ.τ.μ.: Το πρωτότυπο είναι ακροστιχίδα, όπου το πρώτο γράμμα κάθε σειράς σχηματίζει τις λέξεις «καλή χρονιά».