Γένοβα: Σχετικά με την πανιταλική κινητοποίηση κρατουμένων (5-20 Απρίλη 2014)

Αφίσα που κολλήθηκε στη Γένοβα ενόψει της συγκέντρωσης αλληλεγγύης έξω από τα τείχη της φυλακής του Μαράσσι, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Απρίλη.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΦΥΛΑΚΗ

Σχετικά με την πανιταλική κινητοποίηση του συντονιστικού αγωνιζόμενων κρατουμένων

Μερικοί αιχμάλωτοι στις ιταλικές φυλακές πρότειναν πανιταλική κινητοποίηση από τις 5 ως τις 20 Απρίλη 2014 προκειμένου να διεκδικήσουν αμνήστευση γενικευμένου χαρακτήρα [δηλαδή εξάλειψη του αξιοποίνου παραβάσεων με ενεργοποίηση σχετικής διάταξης του ιταλικού κώδικα ποινικής δικονομίας], τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των εγκλείστων και την αποφυλάκιση των χρονίως πασχόντων, αλλά και για να εναντιωθούν στην ισόβια κάθειρξη, στα ειδικά και τιμωρητικά καθεστώτα, στις ποινές παρεμπόδισης της διάπραξης αδικήματος [όπως προκύπτουν από νομικό σχήμα που τιμωρεί συμπεριφορές οι οποίες δε συνιστούν από μόνες τους αδίκημα, αλλά κρίνονται ποινικά κολάσιμες προς αποτροπή τέλεσης αδικήματος], και στον υπερπληθυσμό στις φυλακές.

Ο αγώνας ενάντια στη φυλακή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαλλαγμένοι από πολιτικούς ζυγούς και θεσμικά προσχώματα, στηρίζουμε όσους πορεύονται σ’ αυτό το μονοπάτι. Δε διαθέτουμε καμία πρόταση σχετική με μεταρρυθμίσεις φυλακών χρήσιμες ή εφικτές, γιατί θεωρούμε ότι το γκρέμισμα του θεσμού της φυλακής είναι η μόνη δυνατότητα για τη δημιουργία της ελεύθερης κοινωνίας στην οποία προσβλέπουμε. Πιστεύουμε στην αναγκαιότητα ενός κόσμου δίχως μπουντρούμια και περιοριστικά δεσμά.

Η παρουσία μας έξω από τη φυλακή του Μαράσσι έχει σκοπό να στηρίξει το σθένος και την επιλογή των κρατουμένων που συμμετέχουν στην κινητοποίηση, υπερβαίνοντας την απομόνωση στην οποία επιχειρεί να τους καταχωνιάσει αυτή η κοινωνία-φυλακή, σε μια προσπάθεια για τη δημιουργία μιας στιγμής ρήξης.

Κάθε πτυχή της πραγματικότητας του εγκλεισμού είναι απαράδεκτη: από την απομόνωση και το βασανισμό, μέχρι το θάνατο ως απότοκο της φυλακής, αλλά την κερδοσκοπία πάνω στις ζωές των κρατουμένων. Είναι αναγκαίο να σπάσουμε την απομόνωση στην οποία ο δημοκρατικός-καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός επιδιώκει να μας εξωθήσει σε κάθε τομέα της ζωής μας. Θέλουμε έναν κόσμο απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση και την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο. Το σύμπλεγμα κανόνων του κράτους δε μας εκπροσωπεί. Εντείνοντας τη μάχη για την ανατροπή του, διατρανώνουμε την κριτική μας ενάντια σ’ αυτό το σύστημα που επιβάλλεται από τα πάνω με κτηνωδία και ωμό εκβιασμό.

Ας βάλουμε πάλι μπρος τον αντεξουσιαστικό αγώνα κόντρα σε τούτο το παρόν ελέγχου, κάγκελων και κλειδαριών.

Επιλέγουμε να δώσουμε το παρών τούτες τις μέρες όχι γιατί κρίνουμε πως είναι αποτελεσματικό να μπαίνουν χρονοδιαγράμματα στον αγώνα, αλλά προκειμένου να συνεισφέρουμε στην πραγμάτωση μιας κοινής συγκρουσιακής στιγμής, τροφοδοτούμενης από το πάθος για λευτεριά, τόσο εντός όσο κι εκτός αυτών των τρισάθλιων τειχών. Αυτό που θέλουμε είναι να δούμε να γίνεται συντρίμμια η φυλακή, όπως και το Δίκαιο που τη συντηρεί, αλλά πάνω απ’ όλα αυτή η κοινωνία που, μη μπορώντας να κάνει δίχως εγκλεισμό, γίνεται πιστή αναπαραγωγή του.

ΔΙΑΡΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

πηγή: informa-azione

Οκιομπέλλο, Ιταλία: Εμπρησμοί μνήμης και αλληλεγγύης

Τη νύχτα της 14ης Μάρτη 2014 στο Οκιομπέλλο, στην επαρχία του Ροβίγκο, πυρπολήθηκαν 2 εκσκαφείς και 3 τράκτορες της εταιρείας Pato (σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, οι ζημιές ανέρχονται σε 250.000 ευρώ). Στη μνήμη των Σόλε και Μπαλένο. Λευτεριά στους αιχμαλώτους του αγώνα ΝΟ TAV. Αντίο, Γκούτσιο.

πηγή: informa-azione

Μπεζανσόν, Γαλλία: Βάνδαλη νύχτα κόντρα στο εκλογικό τσίρκο

Τη νύχτα μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής, 30 Μάρτη 2014, γίνανε διάφορες δράσεις ενάντια στις εκλογές.

Δύο από τις τεράστιες τζαμαρίες του εκλογικού γραφείου του καριόλη πολιτικάντη Ζακ Γκροπερράν, επί της οδού Βεζούλ, κατέληξαν σπασμένες. Ο πολιτικός του προσανατολισμός λίγη σημασία έχει, μιας και στόχος της επίθεσης ήταν η πολιτική αντιπροσώπευση κι αυτός ο γαμημένος κόσμος εντός του οποίου προσπαθούμε να επιβιώσουμε.

Επιπλέον, δύο σχολεία προορισμένα να εξυπηρετήσουνε το δημοκρατικό τους παιχνίδι ως προσωρινά εκλογικά κέντρα, κατέληξαν με τους τοίχους γεμάτους συνθήματα.

Στο σχολείο Jean Wirsch μπορούσε πλέον να διαβάσει κανείς: «Κάτω οι αφέντες», «Οι εκλογές είναι παγίδα για ηλίθιους», και «Φωτιά στις κάλπες».

Στους εσωτερικούς τοίχους του σχολείου Paul Bert τα συνθήματα που πατήθηκαν ήταν: «Τους αφέντες δεν τους εκλέγουμε, τους τσακίζουμε», και «Ενάντια σε κάθε εξουσία».

Σε πολλούς τοίχους διαφόρων συνοικιών του κέντρου της πόλης της Μπεζανσόν γράφτηκε το μήνυμα: «Γάμησε το δήμαρχό σου».

Η αποχή από τις εκλογές δεν αρκεί· αυτό που είναι περισσότερο κι από σημαντικό είναι να περάσουμε στην επίθεση και να εκφράσουμε την απόρριψή μας για τη δημοκρατία τους!

Για την (Α)ναρχία!

πηγή: nantes indymedia

Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη: Επίθεση με μολότοφ στο αργεντίνικο προξενείο

Τα ξημερώματα της 11ης Απρίλη 2014 επιτεθήκαμε με βόμβες μολότοφ στο αργεντίνικο προξενείο στο Μοντεβιδέο. Η ενέργεια αυτή αποτελεί απάντηση στην εκκένωση της βιβλιοθήκης “Los libros de la esquina/Τα βιβλία της γωνίας”, που έλαβε χώρα στις 9 Απρίλη στην πόλη του Μπουένος Άιρες.

Η βιβλιοθήκη λειτουργούσε σε χώρο κατειλημμένο, στηριζόμενη για παραπάνω από 10 χρόνια σε μία πρόταση ανταγωνιστική απέναντι στην κοινωνική τάξη, διαχέοντας τις αξίες της αλληλεγγύης, της αυτονομίας και της αυτοδιαχείρισης. Εκεί στεγάζονταν, πέρα από την κοινωνική βιβλιοθήκη, ποικίλα αντεξουσιαστικά και αναρχικά εγχειρήματα, καθιστώντας το χώρο έναν πολλαπλασιαστή κοινωνικής συγκρουσιακότητας.

Η δράση μας είναι ξεκάθαρη: μας χτυπάνε, απαντάμε. Αυτήν τη δόση, αποφασίσαμε να επικοινωνήσουμε την ενέργειά μας έτσι ώστε να φτάσει σε όσους κι όσες μάχονται στην άλλη πλευρά του ποταμού και να τους δώσει δύναμη, αλλά και για να υπενθυμίσουμε πως σε αυτούς εδώ τους τόπους ο κοινωνικός πόλεμος συνεχίζεται, και παρ’ ότι πολλές φορές περνά απαρατήρητος, με τους εξουσιαστές να παριστάνουν πως δεν τρέχει τίποτα, ο κόσμος της κυριαρχίας δέχεται και τα δικά μας χτυπήματα.

Να συνεχίσουμε να θωρακίζουμε την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση και την άμεση δράση. Ωσότου η σύγκρουση υπερχειλίσει κι ο κοινωνικός πόλεμος γίνει υπόθεση όλων.

Δύναμη, συντρόφια!

Εξεγερσιακός Πυρήνας Χτύπημα Κάτω απ’ τη Μέση

Σαντιάγο, Χιλή: Συλλήψεις στη Λα Βικτόρια στις 29 Μάρτη, μέρα του νεαρού μαχητή

Στις 29 Μάρτη 2014 οι μπάτσοι πιάσανε τέσσερα άτομα στη γειτονιά Λα Βικτόρια του Σαντιάγο. Στα κρατητήρια, χτυπήθηκαν άγρια από καραμπινιέρους με αποτέλεσμα να σπάσουν τα δόντια της μιας αιχμάλωτης και να προκληθεί βαθύ κόψιμο στο κεφάλι άλλου συλληφθέντα. Το μεσημέρι της επόμενης μέρας, μια δικαστής διέταξε την προφυλάκιση και των τεσσάρων για τους επόμενους δυο μήνες που θα διαρκέσει η έρευνα. Έτσι, από το βράδυ της 30ής Μάρτη, ο Χαβιέ και ο Μιγκέλ βρίσκονται έγκλειστοι στη φυλακή-επιχείρηση Σαντιάγο 1, ενώ η Πας και η Κρυστάλ κρατούνται στη φυλακή Σαν Μιγκέλ.

Οι κατηγορίες που θα διερευνηθούν εις βάρος τους αφορούν απόπειρα εμπρησμού (ενός λεωφορείου της Transantiago) με επικινδυνότητα κατά προσώπων, απόπειρα ανθρωποκτονίας (ενός καραμπινιέρου), κατοχή εμπρηστικών όπλων (μολότοφ), καταπάτηση ιδιωτικής κατοικίας (για το σπίτι στο οποίο μπήκαν στην απόπειρά τους να διαφύγουν απ’ τους μπάτσους), παραβίαση διατάξεων του αντιτρομοκρατικού νόμου, δηλαδή αντιμετωπίζουν ποινές φυλάκισης που κυμαίνονται από τα 5 χρόνια και 1 μέρα έως τα 10 έτη.

Στο μεταξύ, τρέξανε ορισμένες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης (π.χ. προετοιμασία και παράδοση πακέτων με είδη πρώτης ανάγκης στις φυλακές) και δράσεις αντιπληροφόρησης στο δρόμο ως έκφραση συνενοχής με αμετανόητους αιχμαλώτους οδομαχιών.

Ένα μελανό σημείο στην υπόθεση προέκυψε όταν στις 5 Απρίλη ο Μιγκέλ, ένας εκ των προφυλακισθέντων, συνέταξε ανοιχτή επιστολή που μπορεί να χαρακτηριστεί επιεικώς κατάπτυστη (μεταξύ άλλων, διαλαλεί πως ουδέποτε ανήκε κι ούτε πρόκειται να πάρει μέρος «σε οποιαδήποτε ομάδα, συλλογικότητα, κίνημα που είναι κάποιας ιδιαίτερης πολιτικής ιδεολογίας, σαν τον αναρχισμό, τον κομμουνισμό, το ναζισμό, και τα λοιπά», τονίζοντας επιπλέον πως δε συμμερίζεται «ιδεολογίες ή δόγματα που προωθούν την τρομοκρατία, ή τη βία, ή την επίθεση κατά προσώπων ως μέθοδο αγώνα»).

Ιταλία: Ενημέρωση από τη συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από τις φυλακές της Φερράρα

Την Κυριακή, 9 Μάρτη 2014, για παραπάνω από 3 ώρες, μια 50αριά σύντροφοι έδειξαν την αλληλεγγύη και την εγγύτητά τους στους Κλάουντιο Αλμπέρτο, Νικόλα Γκάι, Αλφρέντο Κόσπιτο και Αντριάνο Αντονάτσι, έγκλειστους στην πτέρυγα υψηλής ασφαλείας, αλλά και στους υπόλοιπους κρατουμένους των φυλακών της Φερράρα.

Ο Κλάουντιο, που συνελήφθη στις 9 Δεκέμβρη 2013 μαζί με την Κιάρα Τζενόμπι, τον Νικκολό Μπλάζι και τον Ματτία Τζανόττι –κατηγορούμενοι κι οι τέσσερις βάσει αντιτρομοκρατικών διατάξεων–, μεταφέρθηκε στο μπουρδέλο της Φερράρα στις αρχές του Φλεβάρη. Ενώ αρχικά βρισκόταν σε πλήρη απομόνωση, πλέον η σωφρονιστική υπηρεσία τού έκανε τη «χάρη» να μπορεί να συναντιέται με τον Αντριάνο. Η κατάσταση ωστόσο την οποία υποχρεώνεται να βιώνει ο σύντροφός μας είναι άθλια, γι’ αυτό και την Κυριακή αυτήν επιστρέψαμε έξω απ’ τα τείχη της φυλακής για να του δείξουμε πως είμαστε μαζί του.

Μουσική, παρεμβάσεις με μικροφωνική, συνθήματα και πυροτεχνήματα έσπασαν για λίγη ώρα την απομόνωση, κι έκαναν τους συντρόφους μας να αισθανθούν πως δεν είναι μόνοι τους.

Την ώρα που αποχωρούσαμε καταλάβαμε ότι κάποιος άγνωστος ένστολος είχε σκάσει τα δυο λάστιχα του αυτοκινήτου ενός συντρόφου… αλλά είχαμε προνοήσει για ρεζέρβα. Εννοείται ότι αυτό δε μας πτοεί, κι ότι θα ξαναγυρίσουμε για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους αιχμάλωτους συντρόφους με ακόμη μεγαλύτερη λύσσα και δύναμη.

Λευτεριά στους Κλάουντιο, Αντριάνο, Νικόλα και Αλφρέντο!
Λευτεριά σε όλους
κι όλες! Φόκο στις γαλέρες!

Μπουένος Άιρες: Συγκέντρωση στο χιλιανό προξενείο σε αλληλεγγύη στους κατηγορουμένους για την υπόθεση σεκιούριτι

Ημέρες Διεθνιστικής Αλληλέγγυας Αγκιτάτσιας, από τις 14 έως τις 25 Μάρτη 2014, πριν την έναρξη της δίκης των συντρόφων Φρέντυ, Μαρσέλο και Χουάν. Ανατρεπτικοί αδερφοί στη χιλιανή επικράτεια, σύντομα στους δρόμους και λεύτεροι! Γιατί μήτε οι νόμοι μήτε ο εγκλεισμός ή οι δικονομικές παγίδες μπορούν ποτέ να σταματήσουν την κοινωνική θύελλα κατά του κράτους/Κεφαλαίου! Σύντροφοι της υπόθεσης σεκιούριτι ξανά στο δρόμο!

Στο πλαίσιο της εβδομάδας αγκιτάτσιας και αλληλεγγύης στους απαχθέντες από το κράτος συντρόφους μας και κατηγορούμενους στην αποκαλούμενη «υπόθεση σεκιούριτι» στη Χιλή, πραγματοποιήσαμε αυτήν τη δράση στις 24 Μάρτη, μια μέρα πριν από την έναρξη αυτού του γελοίου δικαστικού τσίρκου.

Όπως τόσοι άλλοι αλληλέγγυοι, έτσι και μερικοί από μας καλέσαμε σε συγκέντρωση έξω από το χιλιανό προξενείο, με την ξεκάθαρη πρόθεση να κάνουμε τον εχθρό να αισθανθεί πως «εδώ είμαστε, γι’ άλλη μια φορά»· αντιμετωπίζοντας με ετοιμότητα και αποφασιστικότητα τις συνέπειες, επιλέγοντας πλευρά: όπως πάντα, στο πλάι των μαχόμενων συντρόφων μας, είτε αυτοί είναι αιχμάλωτοι του κράτους/Κεφαλαίου είτε όχι.

Ανάβουμε τη φλόγα της άμεσης δράσης, της ανατρεπτικής φωτιάς που ήξεραν, κι ακόμη ξέρουν, πώς να ζωντανεύουν οι Χουάν, Φρέντυ και Μαρσέλο, ακριβώς όπως και πάμπολλοι άλλοι σε διάφορες μεριές αυτού του απέραντου κόσμου, όπου κι αν επιβάλλεται πάνω στις κοινωνίες η κουλτούρα του θανάτου, της υποταγής και της εκμετάλλευσης.

Γιατί όσο υπάρχει μιζέρια, θα υπάρχει εξέγερση!

Η εξέγερση είναι αναπόδραστη· να σφυρηλατήσουμε την αναρχία, μέχρι τέλους!

Σαντιάγο, Χιλή: Κάθε μέρα γεννιέται ένας νεαρός μαχητής!

YouTube Preview Image

Ανάληψη ευθύνης για τη δράση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα, 17 Μάρτη 2014, έξω από την πρώην Παιδαγωγική Σχολή στο Σαντιάγο, στο πλαίσιο της «Εβδομάδας του Νεαρού Μαχητή»

Ως απάντηση στις προκαθορισμένες συνθήκες που επιβάλλουν οι δυνάμεις ασφαλείας, αισθανθήκαμε την υποχρέωση να παράξουμε μια μαχητική στιγμή που πάει ακόμα πιο πέρα απ’ την ίδια τη «μέρα του νεαρού μαχητή», έχοντας συνείδηση του γεγονότος πως ο αγώνας μας ξεπερνά τις εμβληματικές και στοχευμένες ημερομηνίες αποσκοπώντας στην καταστροφή των κοινωνικών κανόνων και του κυρίαρχου μοντέλου.

Η πείνα, η μιζέρια, η φτώχεια, η αδικία, η αστυνομοκρατία, η εκμετάλλευση κι όλα τα στοιχεία κυριαρχίας και καταπίεσης ενάντια στις πλέον ευπαθείς τάξεις, των οποίων είμαστε κι εμείς τμήμα, αποτελούν μια πραγματικότητα που βιώνεται καθημερινά, πέρα απ’ τις εμβληματικές ημερομηνίες των οδομαχιών. Γι’ αυτό λοιπόν το κάλεσμα είναι να παραχθεί αυτός ο αγώνας σε κάθε σημείο ή γωνιά αυτής της κοινωνίας, 365 μέρες το χρόνο.

Σχετικά με τις λεπτομέρειες της ίδιας της δράσης, πολύ θα θέλαμε να πούμε ακόμα περισσότερα, αλλά νομίζουμε ότι σ’ αυτή την περίπτωση οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.

Κάθε μέρα γεννιέται ένας νεαρός μαχητής!
Στη μνήμη του Εδουάρδο και του Ραφαέλ.

Οι φωτογραφίες είναι χορηγία του Έκτορ Αντόνιο Σέρδα Μπούργος, με αριθμό ταυτότητας 17.459.433-3*

πηγή: hommodolars

* ειρωνική αναφορά σ’ έναν άλλον μπάτσο που είχε παρεισφρήσει την ίδια μέρα στην πανεπιστημιούπολη και, πάνω στη βιάση του να ξεφύγει όταν εντοπίστηκε από φοιτητές, άφησε πίσω του την τσάντα και την αστυνομική του ταυτότητα

Λισαβόνα: Παρέμβαση για την ελεύθερη μετακίνηση στα ΜΜΜ

Την Τετάρτη, 19 Μάρτη 2014, στο σταθμό του μετρό Κάμπου Γκράντε στη Λισαβόνα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας υπό το σύνθημα «Άνοιξε τα μάτια και καταπολέμησε την καπιταλιστική απάτη! Θέλουμε μέσα μαζικής μεταφοράς ελεύθερα για όλες κι όλους!»

Η αρχική πρωτοβουλία του Πυρήνα Λισαβόνας της AIT-SP (Διεθνούς Ένωσης Εργατών-Τομέας Πορτογαλίας) αγκαλιάστηκε από πολύ κόσμο, ως αποτέλεσμα της αγανάκτησης που προκαλεί η κοινή καμπάνια των εταιρειών διαχείρισης των τραμ και λεωφορείων (Carris) και του δικτύου του μετρό (Metropolitano), η οποία παροτρύνει τον κόσμο να ρουφιανεύει όσους επιβάτες δεν πληρώνουν εισιτήριο, οδηγώντας κάθε φορά στον αποκλεισμό όλο και περισσότερων ατόμων από το δικαίωμα στη μετακίνηση επειδή δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν τα ολοένα και πιο ακριβά εισιτήρια. Το κεντρικό σύνθημα της διαμαρτυρίας ήταν μια μεταστροφή του σλόγκαν της εν λόγω καμπάνιας χαφιεδισμού («άνοιξε τα μάτια και καταπολέμησε την απάτη»).

Στη διάρκεια των δυο ωρών που κράτησε η δράση, μοιράστηκαν εκατοντάδες φυλλάδια, που και πάλι δε φτάσανε για τόσους βιαστικούς περαστικούς. Ακόμα κι έτσι όμως, πολλοί ήταν αυτοί που κοντοστάθηκαν και εξέφρασαν τη στήριξή τους στην παρέμβαση. Η μπάντα Ritmos de Resistência (Ρυθμοί Αντίστασης) συμμετείχε επίσης, εμψυχώνοντας όσους ήταν παρόντες και προσελκύοντας την προσοχή περισσότερου κόσμου στη διαμαρτυρία. Στο τέλος μείναμε με την επιθυμία να πολλαπλασιάσουμε αυτού του τύπου τις δράσεις υπέρ των πραγματικά δημόσιων μέσων μαζικής μεταφοράς, για όλες κι όλους.

Τις ευχαριστίες μας σε όλο τον κόσμο που πήρε μέρος στη συγκέντρωση.

AIT-SP

Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ: Πορεία ενάντια στην προωθούμενη κατασκευή νέας τοπικής φυλακής

Το βράδυ της Παρασκευής, 21 Μάρτη 2014, μια διαδήλωση θορύβου πορεύτηκε με πολύ σαματά προς τον αριθμό 850 επί της οδού Μπράιαντ, όπου βρίσκεται η τωρινή φυλακή του Σαν Φρανσίσκο, αλλά και το οικόπεδο στο οποίο έχει προταθεί η ανέγερση νέας φυλακής. Συμμετείχαμε σε αυτήν τη διαδήλωση τόσο για να εκφράσουμε την απέχθειά μας απέναντι στα πλάνα επέκτασης των φυλακών, όσο και για να δείξουμε αλληλεγγύη σε όσους κι όσες βρίσκονται επί της παρούσης έγκλειστοι/-ες εκεί μέσα. Περίπου 100 άτομα πορευτήκαμε κρατώντας πανό που γράφανε «ούτε νέα ούτε παλιά φυλακή» και «τσακίστε την πατριαρχία, κάψτε τα κελιά: μια φυλακή είναι πάντοτε φυλακή». Με το που φτάσαμε απ’ έξω, ανάψαμε πυροτεχνήματα για όσες κι όσους κρατούνται μες στο κάτεργο, ενώ αστυνομικά οχήματα και το ίδιο το κτήριο της φυλακής βανδαλίστηκαν με πέτρες, σπρέι και χρωμοβόμβες.

Εδώ και μήνες ακούμε για τα πλάνα του αρχηγείου του σερίφη του Σαν Φρανσίσκο να χτιστεί μια νέα φυλακή που θα αντικαταστήσει την υπάρχουσα επί της οδού Μπράιαντ 850. Πρόκειται για πρόταση που την τρέχει ο σερίφης Ρος Μιρκαρίμι, ο οποίος ισχυρίζεται πως μια νεόδμητη φυλακή είναι αναγκαία ώστε ν’ αντιμετωπιστούν οι αβίωτες συνθήκες της τωρινής. Η εναντίωση στην ανέγερση της καινούργιας φυλακής έχει επικεντρωθεί στη δημοσιονομική ανευθυνότητα της οικοδόμησης ενός ολόκληρου σωφρονιστικού κέντρου σε τέτοιους καιρούς. Και παρ’ ότι δε διαφωνούμε με το γεγονός ότι η δαπάνη εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων για μια νέα φυλακή είναι ξεκάθαρη γελοιότητα, ωστόσο απορρίπτουμε ανεπιφύλακτα τα όσα συνεπάγεται αυτό το επιχείρημα. Πολλοί απ’ τους ανθρώπους που ’ναι σήμερα φυλακισμένοι στο τερατούργημα επί της Μπράιαντ 850 έχουν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στο νέο κατασκευαστικό έργο, το οποίο υποτίθεται πως θα φτιαχτεί προς όφελός τους. Ανεξάρτητα απ’ το πόσο γερός θα είναι ο οικονομικός προϋπολογισμός του έργου, εμείς δεν πιστεύουμε πως θα υπάρξει ποτέ κατάλληλη στιγμή για μια νέα, «ασφαλέστερη» φυλακή, γιατί κάθε κελί είναι αβίωτο. Η καρδιά του προβλήματος είναι ότι οι μικρότερες ή μεγαλύτερες φυλακές είναι θεσμοί που τσακίζουν με τη βία κόσμο που ’χει μείνει ρέστος, κι ιδίως μαύρους που δεν έχουν φράγκο. Είναι εργοστάσια προορισμένα για τη συνεχή αναπαραγωγή της λογικής και βίας της λευκής υπεροχής. Τι έχουν να πουν οι Αρχές της πόλης για το γεγονός ότι, ενώ ο μαύρος πληθυσμός στο Σαν Φρανσίσκο είναι μόλις της τάξεως του 7%, πάνω από το 50% των έγκλειστων της τοπικής φυλακής είναι μαύροι; Καταλαβαίνουμε πως η κάψα των δημοτικών αρχών για μια νέα φυλακή, όπως και η επέκταση της αστυνόμευσης σε γειτονιές σαν το Μίσσιον είναι η απόκρισή τους στα ολοένα κι αυξανόμενα επίπεδα πλούτου στο Σαν Φρανσίσκο. Όλο αυτό το χρήμα το τσεπώνουν φοβισμένοι γιάπηδες και τεχνοκράτες, κι αυτές είναι οι μόνες κοινότητες που θέλουν να προστατεύσουν οι Αρχές της πόλης. Γι’ αυτό κι εμείς λέμε σκατά στα μούτρα τους!

Όταν οι επιλογές που παρουσιάζονται αφορούν μονάχα το μέγεθος μιας συνεχώς διογκούμενης κοινωνίας-φυλακής, η μόνη μας επιλογή είναι η εξέγερση. Προφανώς, οποιοσδήποτε ουσιαστικός αγώνας ενάντια στην ανέγερση μιας φυλακής περιλαμβάνει αμέτρητες πράξεις αντίστασης και ανατροπής, τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών. Αναγνωρίζουμε ότι η εν λόγω διαδήλωση ωχριά μπροστά στο μέγεθος της δύναμης που απαιτείται για να μπλοκαριστεί η κατασκευή μιας νέας φυλακής, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Αυτή η πορεία ήταν μια ταπεινή συνεισφορά προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά και μια πρόσκληση σε άλλον κόσμο. Καλούμε τον καθέναν και την καθεμία που σιχαίνεται αυτόν τον κόσμο της αιχμαλωσίας να βρει κι άλλα άτομα ή να χτυπήσει κατά μόνας. Αντί για τις κάλπικες επιλογές (ευγενική προσφορά του αρχηγείου του σερίφη, της αστυνομικής διεύθυνσης του Σαν Φρανσίσκο, του δημοτικού συμβουλίου και της εισαγγελίας), αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα κύμα σύγκρουσης ενάντια σε τούτη την εξέλιξη.

Λευτεριά στους αιχμαλώτους και φωτιά στ’ απομεινάρια!

-κάποιοι/ες αναρχικοί/-ές

Μυτιλήνη, Λέσβος: Σινιάλο αλληλεγγύης σε όσες κι όσους αγωνίζονται στα ελληνικά κελιά

Την Κυριακή 30/3 αναρτήθηκε πανό σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον αγώνα των κρατουμένων σε διάφορες φυλακές της Ελλάδας.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Πρωτοβουλία αναρχικών Μυτιλήνης ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας

Γαλλία: Νυχτερινές επισκέψεις σε γραφεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος

Ζωγράφισε μου έναν ψηφοφόρο…

Τη νύχτα της Τρίτης 25ης προς την Τετάρτη 26η Μάρτη 2014, πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις σε δύο γραφεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε Παρίσι και Λε Λιλάς.

Τα γραφεία επί της οδού Κουρ-ντε-Νουέ (στο 20ό διαμέρισμα του Παρισιού) κατέληξαν με σπασμένη την τζαμαρία και τη γυάλινη επιγραφή, ενώ διακοσμήθηκαν και μ’ ένα σύνθημα που έγραφε: «Κάτω όλα τα κόμματα».

Στ’ άλλα γραφεία, επί της οδού 14ης Ιουλίου στην περιοχή Λες Λιλάς, σπάστηκαν επίσης τα παράθυρα και πατήθηκε κι ένα σύνθημα που έγραφε: «Ενάντια σε κάθε εξουσία».

Ούτε τα κόμματα ούτε τα κράτη ούτε οι εκλογές θα καταπνίξουν τις εξεγέρσεις μας.

Ιστάνμπουλ: Özgür Ortak Alan 1903

Παρακάτω είναι η ανακοίνωση που μοιράστηκε στις 22 Μάρτη 2014 κατά την απόπειρα κατάληψης στη γειτονιά Μπεσίκτας της Ιστάνμπουλ [«εμείς» ως κτήρια· «εσείς» ως άνθρωποι]:

Φτιάχτηκα από πέτρα και ξύλο το έτος 1903. Είμαι προϊόν ανθρώπινου συλλογισμού και κόπου.

Πέρασα πάμπολλες καταστάσεις.

Δούλεψη εργατών, φασαρία και χάχανα παιδιών, παραδόσεις διδασκάλων… Ύστερα επήλθε η απόρριψή μου απ’ τους ανθρώπους, κι οι τοίχοι μου πιάσανε μούχλα, οι οροφές μου βάλθηκαν να σιγοστάζουν…

Ήρθε μια εποχή όπου μ’ εγκαταλείψατε σπάζοντας τους δεσμούς που στεριώσατε μαζί μου. Με τον καιρό, διαλύσατε και τους δικούς μας δεσμούς. Κάθε μέρα που περνούσε, σηκώνατε άλλον έναν τοίχο ανάμεσά μας. Μας κυκλώσατε με περιφράξεις.

Μας φυλακίσατε. Γιατί;

Γιατί τα σπάσατε αναμεταξύ σας. Περιπέσατε σε αμφιβολία και φόβο. Μερικοί θραφήκατε κιόλας απ’ αυτό παίζοντας παιχνίδια στην πλάτη μας, άνθρωποι εγωιστές και μολυσμένοι απ’ την αρρώστια που τους κάνει να θέλουνε τα πάντα δικά τους.

Σαράντα χρόνια που δε βρίσκεται ίχνος παρουσίας σας εδώ, χαζεύω τα φυτά στον κήπο μου να μεγαλώνουν, και ποντικούς, αράχνες, σαύρες, πουλιά και γάτες να κάνουν τη ζωή τους.

Πρόσφατα παρατήρησα πως ξαναπιάσατε δεσμούς ο ένας με τον άλλον. Ξεπεράσατε τους φόβους σας. Πέσατε διάνα στις αμφιβολίες σας.

Πήρε τ’ αυτί μου την Ταξίσλα παραδίπλα να εξιστορεί τα καθέκαστα πάνω από το μνήμα του Στρατώνα Πυροβολικού, εκεί όπου απλώνεται σήμερα το πάρκο Γκεζί.

Κάνατε μπόλικο θόρυβο. Η φωνή σας αντηχούσε στα δωμάτιά μου, που μπορείτε και να τα πείτε άδεια. Η φωνή των δρόμων σας. Σας άκουσα.

Ξέρω καλά πως μας χρειάζεστε για ν’ αναπτύξετε τους δεσμούς που ’χετε φτιάξει. Κι εμείς σας έχουμε ανάγκη ώστε να μη σωριαστούμε.

Να που το δικό σας και το δικό μας παρελθόν επανασύνδεσαν εσάς και εμένα τώρα.

Είναι καιρός πια, και για μας και για σας, να ξυπνήσουμε.

Είναι χαρά μου να σας βάζω μια τέτοια πρόκληση. Καλώς ορίσατε.

ÖOA

Ισπανία: Εκκένωση κατάληψης στην Α Κορούνια

Στις 25 Μάρτη 2014 ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις εκκένωσαν το κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Παλαβέα στη γαλικιακή πόλη της Α Κορούνια. Δεκάδες βανάκια μπάτσων, υποστηριζόμενα από οχήματα της εθνοφρουράς, την πέσανε στο κτήριο στις 7.30 το πρωί, δίνοντας τέλος σε τρία χρόνια αυτοοργάνωσης, δέσμευσης και ανταρσίας. Τη στιγμή της κατασταλτικής επιχείρησης υπήρχε μονάχα ένα άτομο που κοιμόταν στο κτήριο, μια γυναίκα που εξώθηκε απ’ το σπίτι της πριν από μερικούς μήνες κι είχε βρει καταφύγιο στην κατάληψη.

Η συνέλευση των καταληψιών καλεί σε διαδήλωση ενάντια στην εκκένωση το Σάββατο, 29 Μάρτη, στις 7 το απόγευμα μπροστά από το μνημείο του Οβελίσκου.

Βολιβία: Ενημέρωση για την κατάσταση του συντρόφου Χένρυ Σεγαρρούντο

Από το δίσκο «Furia y Candela» του συντρόφου Χένρυ Σεγαρρούντο

YouTube Preview Image

Ο Χένρυ Σεγαρρούντο είναι ένας αντεξουσιαστής σύντροφος που συνελήφθη στις 29 Μάη 2012 στην πόλη της Λα Πας, στο πλαίσιο μιας γενικευμένης κατασταλτικής επιχείρησης εναντίον διαφόρων τομέων του αναρχισμού στη Βολιβία. Ο Χένρυ κατηγορήθηκε για επιθέσεις που πραγματοποίησαν πυρήνες της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο και προφυλακίστηκε για σχεδόν ένα χρόνο. Μετά από συνεχείς αναβολές της δίκης του, αποφυλακίστηκε στις 2 Μάη 2013 και τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Στις 12 Μάρτη 2014 ο εν λόγω περιοριστικός όρος τροποποιήθηκε σε νυχτερινό κατ’ οίκον περιορισμό, δηλαδή ο Χένρυ μπορεί πλέον να ξαναβγεί στο δρόμο, έστω και μονάχα κατά τη διάρκεια της μέρας. Παρ’ ότι αυτή είναι μια ευχάριστη εξέλιξη, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο σύντροφος συνεχίζει να ’ναι όμηρος του βολιβιανού δικαστικού συστήματος, γνωστού για τις εξωφρενικές καθυστερήσεις στις δίκες. Σε αυτό το πλαίσιο, η προγραμματισμένη για τις 17 Μάρτη ακρόαση αναβλήθηκε γι’ άλλη μια φορά.

Αργεντινή: Φάρσα για βόμβα στην πτήση 4648 της αεροπορικής εταιρείας Lan

Στο πλαίσιο των ημερών αγκιτάτσιας και αλληλεγγύης για τους συντρόφους Μαρσέλο Βιγιαροέλ, Φρέντυ Φουεντεβίγια και Χουάν Αλίστε Βέγκα, που ’ναι φυλακισμένοι στη Χιλή μετά την έκδοσή τους από την αργεντίνικη κυβέρνηση, και κατηγορούνται κι οι τρεις για ληστεία τράπεζας και τον επακόλουθο θάνατο ενός μπάτσου, την Τετάρτη 19 Μάρτη απειλήσαμε με βόμβα την πτήση 4648 των αερογραμμών Lan, με προορισμό το Σαντιάγο της Χιλής.

Με αυτή την απλή ενέργεια κατορθώσαμε να παραλύσουμε τα αεροδρόμια της Εσέισα και της Μεντόσα (με τις συνεπαγόμενες οικονομικές απώλειες) και υποχρεώσαμε το αεροπλάνο να προσγειωθεί κατεπειγόντως.

Στεκόμαστε επίσης αλληλέγγυοι στους Κάρλος Κουϊδουλέο, Χανς Νιεμέγερ, Σολ Βεργάρα, Έρμες Γκονσάλες, Αλφόνσο Αλβιάλ και όλους τους απαχθέντες συντρόφους στην άλλη πλευρά των Άνδεων. Ο ψυχολογικός πόλεμος εναντίον του εχθρού αποτελεί ένα ιστορικό όπλο των επαναστατών, και δεν πρόκειται να σταματήσουμε να τον χρησιμοποιούμε. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για να παραμένει κανείς αδρανής ή να μη δείχνει την αλληλεγγύη του με κάθε πιθανό μέσο.

Κρατάμε την ανάμνηση του συντρόφου Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ ζωντανή.

Όσο υπάρχει μιζέρια, θα υπάρχει εξέγερση!
Η ανατρεπτικότητα μπορεί να ξαποσταίνει, αλλά δεν εξαφανίζεται ποτέ!

πηγή: contrainformate

Ουρουγουάη: Αλληλεγγύη σε αιχμαλώτους του χιλιανού κράτους

Λευτεριά στα συντρόφια που ’ναι φυλακισμένα στη Χιλή: Φρέντυ, Μαρσέλο, Χουάν, Κάρλος, Σολ.

Αλληλεγγύη στη Σολ Βεργάρα. Δε θα ξαποστάσουμε μέχρι να δούμε και τον τελευταίο δήμιο καμένο.

25η Μάρτη 2014, Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη.

Συνθήματα αλληλεγγύης στα συντρόφια Φρέντυ, Μαρσέλο, Χουάν, Κάρλος και Σολ.

Πολλή δύναμη και στοργή στα συντρόφια που αντιπαλεύουν τις γαμωδίκες και τη φυλακή.

Χιλή: Μετατροπή της κατηγορίας εις βάρος της Ταμάρα Σολ Φαρίας Βεργάρα

Οι πεσόντες αντηχούν σαν έκρηξη, οι αιχμάλωτοι μάς συντροφεύουνε στη δράση. Σολ Φ. Βεργάρα στο δρόμο!

Θυμίζουμε πως η συντρόφισσα Σολ συνελήφθη στις 21 Γενάρη 2014, διωκόμενη επειδή πυροβόλησε ένα φρουρό ασφαλείας της Banco Estado στην κοινότητα Εστασιόν Σεντράλ του Σαντιάγο. Σε διαφορετικό υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας είχε εκτελεστεί ο αναρχικός Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ στη διάρκεια απόπειρας απαλλοτρίωσης.

Μετά τη σύλληψη της Σολ, ο δικαστικός μηχανισμός απήγγειλε εις βάρος της την κατηγορία της «διακεκριμένης κλοπής» (που στη Χιλή επισύρει δεκαετή ποινή μέχρι και ισόβια), καθώς η εισαγγελία έδωσε έμφαση στο περίστροφο του φρουρού το οποίο υποτίθεται πως άρπαξε η Σολ.

Στις 14 Μάρτη 2014 η εισαγγελέας Ninoska Mosnich αποφάσισε να μετατρέψει την κατηγορία εις βάρος της συντρόφισσας σε «διακεκριμένη περίπτωση απόπειρας ανθρωποκτονίας της οποίας η ματαίωση προέκυψε ανεξάρτητα από τη βούληση της δράστη». Αυτή η αλλαγή στο κατηγορητήριο είναι «ευνοϊκή» για τη Σολ με την έννοια ότι οι προβλεπόμενες ποινές φυλάκισης είναι μικρότερες, έστω κι αν ξεκινούν από τα 5 έτη και 1 ημέρα.

Επί της παρούσης η συντρόφισσα παραμένει προφυλακισμένη στο κέντρο εξόντωσης του Σαν Μιγκέλ.

Αδιάλειπτη αλληλεγγύη στη Σολ!

Να υπερασπιστούμε τις πολύμορφες δράσεις για την πραγμάτωση της σύγκρουσης με το υπάρχον!

πηγή: publicacion refractario

[Ελλάδα] Η ελευθερία είναι ο δρόμος…

Γρανάδα: Επίθεση με μπογιές σε υποκατάστημα της Banco Sabadell

YouTube Preview Image

Κατά τις 17.30 τ’ απόγευμα της 20ής Μάρτη 2014 πραγματοποιήθηκε επίθεση με μπογιές στο υποκατάστημα της Banco Sabadell επί της οδού Σαν Πάμπλο του 2ου. Πετάξαμε κόκκινη μπογιά στη βιτρίνα και στην οθόνη του ΑΤΜ, θέτοντάς το εκτός λειτουργίας μέχρι να την καθαρίσουν ή να την αντικαταστήσουν. Στο σημείο αφέθηκαν επίσης φυλλάδια μ’ ένα κείμενο αλληλεγγύης στους συντρόφους που κατηγορούνται για την υπόθεση σεκιούριτι στη Χιλή, η δίκη των οποίων ξεκινά στις 25 Μάρτη.

Αυτή η δράση εντάσσεται στο πλαίσιο της εβδομάδας αγκιτάτσιας και αλληλεγγύης στους συντρόφους που διώκονται για την ίδια υπόθεση, ένα κάλεσμα που έγινε εν προκειμένω απ’ τη Χιλή και υποστηρίζεται από διάφορες συλλογικότητες και ατομικότητες ανά τον κόσμο, στις οποίες θα θέλαμε κι εμείς ανώνυμα να συμπεριληφθούμε. Στέλνουμε επίσης ένα μήνυμα δύναμης κι αλληλεγγύης στην Ταμάρα Σολ και στους υπόλοιπους έγκλειστους αναρχικούς στα μπουντρούμια του χιλιανού κράτους και στον κόσμο όλο.

Αλληλεγγύη και δράση! Γαμιούνται οι τράπεζες!
Ζήτω η αναρχία!

Βραζιλία: Ο πόλεμος είναι πόλεμος

Μια σύντομη ανάλυση σχετικά με το θέαμα και την καταστολή

Ο θάνατος ενός καμεραμάν του καναλιού TV Bandeirantes, ονόματι Σαντιάγου Ανδράδε, ως συνέπεια τραύματος που προκλήθηκε από την έκρηξη πυροτεχνικής βολίδας κατά τη διάρκεια συγκρούσεων ανάμεσα σε αστυνομικές δυνάμεις και κουκουλωμένους σε μια διαδήλωση στο κέντρο του Ρίο ντε Ζανέιρο, πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού Σεντράλ ντου Μπραζίλ στις 6 Φλεβάρη 2014, πυροδότησε ένα εξωφρενικό μιντιακό σόου που φαίνεται να σχετίζεται με την ανάγκη της εξουσίας να εντείνει τις κατασταλτικές πολιτικές της, πάνω στη βιάση της να φρενάρει με κάθε κόστος το κάθε μέρα ολοένα πιο διογκούμενο κύμα αγκιτάτσιας το οποίο σαρώνει παντού τα εδάφη που ελέγχονται από το βραζιλιάνικο κράτος. Έκτοτε έχουμε δει πολλές αξιοθρήνητες σκηνές, από τις εκκλήσεις των μίντια και τη συγκινητική «αλληλεγγύη» των νομοταγών πολιτών, την ντροπιαστική στάση μετάνοιας των δυο κατηγορουμένων ως υπεύθυνων για την έκρηξη του εν λόγω πυροτεχνήματος, μέχρι τις τοποθετήσεις της αριστεράς και κάποιων τομέων του αναρχισμού, που από τη μια δηλώνουν συνταραγμένοι κι απ’ την άλλη παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας, καταδεικνύοντας ενόχους και αθώους. Ως αναρχικοί, αισθανόμαστε την ανάγκη να εκθέσουμε δημόσια κάποιες ιδέες και θέσεις, να κάνουμε ξεκάθαρες τις σκέψεις μας σχετικά με τις εξελίξεις σ’ αυτό που για μας πιο σαφές δε γίνεται: ένας πόλεμος μαίνεται.

Δεν έχει Μουντιάλ…

Αυτός ο πόλεμος δεν ξεκίνησε τον Ιούνη 2013 και δεν πρόκειται να τελειώσει με το φετινό Μουντιάλ, κι αν αυτό είναι παραπάνω από προφανές για μερικούς, εμάς μας φαίνεται σημαντικό να το υπενθυμίζουμε. Από την αναρχική οπτική μας, στηρίζουμε την αναγκαιότητα να παρεμποδιστεί το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου γι’ αυτό που αντιπροσωπεύει: την πολιτική, στρατιωτική, τεχνολογική και οικονομική πρόοδο του κράτους/Κεφαλαίου. Δε βλέπουμε αυτόν τον αγώνα ως κάτι το μεμονωμένο, αλλά ως μέρος της αναγκαιότητας να καταστραφούν όλες οι δομές της εξουσίας. Αναγνωρίζοντας τον υψηλό βαθμό σημασίας που κατέχουν αυτές οι μεγάλες διοργανώσεις για την ανάπτυξη της εξουσίας, αναγνωρίζουμε κιόλας την αναγκαιότητα να παρεμποδιστούν. Από μία προοπτική αγώνα που πάντοτε αποσκοπεί στη συνολική απελευθέρωση, εκτιμάμε το κύμα των εξεγέρσεων που ξέσπασαν από τον περασμένο Ιούνη, όχι λόγω των διεκδικήσεών τους (που στην πλειονότητά τους ήταν ένα ρεφορμιστικό ζητιάνεμα) αλλά γιατί υπερέβησαν ένα κάποιο όριο. Αυτό που μετασχηματίστηκε έκτοτε δεν ήταν η κατάσταση των πραγμάτων που περιλαμβάνονταν στις διεκδικήσεις – στην τελική, η πλειονότητα των αιτημάτων είχε την ίδια ρίζα, είτε επρόκειτο για την υγεία, τις μετακινήσεις ή την εκπαίδευση, όλα πέρναγαν από τη χρεία του κράτους να συνεχίσει να φροντίζει τις ζωές του κόσμου. Αυτό που μετασχηματίστηκε από τότε ήταν η αγωνιστική κουλτούρα σε αυτά τα εδάφη, όπου ο καθημερινός εξευτελισμός και η καταστολή στην οποία υπόκειται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού απαντήθηκαν καταλλήλως, με οδοφράγματα, πλιάτσικα, καταστροφή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.

Όταν λέμε ότι είμαστε σε πόλεμο και αποζητάμε ν’ ακονίσουμε τις θέσεις μας, δεν το λέμε από φετιχισμό, ούτε και το μετράμε βάσει στρατιωτικών παραμέτρων. Απεναντίας, έτσι τοποθετούμαστε απέναντι στην πραγματικότητα, απ’ την ανάγκη να καταστρέψουμε μια κοινωνία βασισμένη στην εξουσία, στην κυριαρχία και στον έλεγχο πάνω σε κάθε μορφή ζωής στη Γη. Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται ήδη απ’ τις απαρχές αυτού του μοντέλου οργάνωσης της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν όντα που αντιμάχονταν και εξεγείρονταν με όλη τους την ενέργεια κόντρα σε αυτό το μοντέλο ύπαρξης. Αυτό παραπέμπει, για παράδειγμα, στον αγώνα πολλών αυτοχθόνων λαών, ο οποίος σ’ αυτά τα 514 χρόνια δε σταμάτησε ούτε στιγμή. Το κράτος, μέσω των ένοπλων βραχιόνων του, κινητοποιείται διαρκώς προκειμένου να επιτεθεί εναντίον όσων θεωρεί εχθρούς του. Αυτό συμβαίνει, φέρ’ ειπείν, σε μεγάλες πόλεις όπως το Ρίο ντε Ζανέιρο και το Σάο Πάολο, όπου η αστυνομία δολοφονεί 500 με 600 άτομα το χρόνο. Πέρα απ’ την ίδια την εξόντωση, αξίζει να πούμε ότι ζούμε στη χώρα με τον τρίτο μεγαλύτερο πληθυσμό φυλακών στον κόσμο, με άλλα λόγια η φυλακή ή η δολοφονία αποτελούν πρωτίστως την τιμωρία οποιουδήποτε παραβιάζει, για πολλούς και διάφορους λόγους, τους νόμους που συντηρούν την «ειρήνη» και την τάξη σε αυτή την κοινωνία. Το μονοπώλιο της κρατικής βίας συνιστά ένα από τα πρωταρχικά θεμέλια συντήρησης της παρούσας τάξης πραγμάτων.

Από τον Ιούνη του 2013, οπότε και ξεκίνησε ένας νέος κύκλος ξεσηκωμών, φαίνεται πως οι επιθέσεις εντείνονται από την άλλη πλευρά, αυτήν των καταπιεσμένων, φτωχών και εξεγερμένων. Έκτοτε είδαμε υπέροχες χειρονομίες ανταρσίας, δράσεις μεταδοτικές που δύσκολα μεταφράζονται με λέξεις. Μια ζωντανή απόδειξη αποτελούν οι εξαγριωμένες αντιδράσεις των πληθυσμών στις φαβέλες και στις γειτονιές των περιφερειών απέναντι σε αστυνομικές δολοφονίες, μια πρακτική σπάνια και σποραδική, η οποία όμως απ’ τον Ιούνη έχει εξαπλωθεί και επαναληφθεί πάμπολλες φορές, ώστε σιγά σιγά να αποδομείται η αντίληψη πως οι μόνοι που συγκρούονται με τους μπάτσους σε αυτές τις ζώνες είναι οι ναρκέμποροι. Αντίστοιχα βέβαια κινητοποιείται και το κράτος, λαμβάνοντας τα μέτρα του προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτήν τη συνθήκη, εξοπλίζοντας και επανδρώνοντας τις δυνάμεις ασφαλείας του, διευρύνοντας τον τεχνολογικό έλεγχο και θεσπίζοντας νέους νόμους για να απαντήσει στο κύμα καταστροφών, λογαριάζοντας μονίμως στην αβάντα της χειραγωγούμενης και θεαματοποιημένης πληροφόρησης των μίντια. Με το θάνατο αυτού του δημοσιογράφου, οι αντιτρομοκρατικές διατάξεις είναι σχεδόν πια πραγματικότητα, και φαίνεται πως βρήκαν το εγχώριο δείγμα των αποκαλούμενων τρομοκρατών στο πρόσωπο όσων με λύσσα συμμετέχουνε στο μαύρο μπλοκ.

Τρομοκράτης είναι το κράτος

Μας φαίνεται περιττό να επαναλάβουμε το χιλιοειπωμένο, ότι δηλαδή το κράτος σπέρνει τον τρόμο και βιάζει δίχως οίκτο, κι όμως πρόκειται για αναγκαία επανάληψη αφού από τον Ιούνη είναι μεγάλος ο αριθμός των νεκρών στις διαδηλώσεις ή ως συνέπεια αυτών, όπως οι περιπτώσεις του Ντάγκλας Ενρίκε ντε Ολιβέιρα και του Λουίς Φελίπε Ανισέτου ντε Αλμέιδα, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους πέφτοντας σε διαφορετικές μέρες από αερογέφυρα του Μπέλο Οριζόντε, του Φερνάντου Κάντιδου στο Ρίο ντε Ζανέιρο και της Κλεονίκε Βιέιρα στο Μπελέμ, που πέθαναν από εισπνοή δακρυγόνων, η σφαγή 11 ατόμων από όργανα του τάγματος ειδικών επιχειρήσεων BOPE στη φαβέλα της Νόβα Ολάντα του Ρίο ντε Ζανέιρο ύστερα από γενικευμένη λεηλασία που ξέσπασε κατόπιν διαδήλωσης, αλλά και υποθέσεις εκτελέσεων όπως αυτή του αναρχικού Σάμουελ Έγκερς [Samuel Eggers], ο οποίος δολοφονήθηκε στο Κασίας ντου Σουλ, στην πολιτεία του Ρίου Γκράντε ντου Σουλ, κατά πάσα πιθανότητα από φασίστες ή δυνάμεις των μπάτσων, και της ακτιβίστριας Γκλέισε Νάνα, η οποία εκτελέστηκε στο Ντούκε ντε Κασίας, στην πολιτεία του Ρίο ντε Ζανέιρο, καθώς καταπιανόταν ανοιχτά με τη συλλογή ντοκουμέντων προς καταγγελία των «κακοποιήσεων» στις οποίες προέβαινε η αστυνομία κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στο Ρίο ντε Ζανέιρο.

Κανένας από αυτούς τους θανάτους δεν έφτασε να ’χει στα μέσα επικοινωνίας ούτε το ένα δέκατο του αντίκτυπου που είχε ο θάνατος του κάμεραμαν τηλεοπτικού καναλιού, για προφανείς λόγους: ο θάνατος του Σαντιάγου είναι ο πρώτος θάνατος κάποιου ο οποίος υπηρετούσε άμεσα την εξουσία σε αυτά τα πεδία μάχης. Αντίθετα με το συγκλονισμό που εκφράστηκε ποικιλοτρόπως, από πολίτες μέχρι κι αριστερούς τομείς του αναρχισμού, θεωρώντας ότι πρόκειται για έναν εργαζόμενο που έπεσε θύμα, εμείς δεν ευαισθητοποιούμαστε με το χαμό του. Ναι, ο Σαντιάγου δούλευε, αλλά μήπως θυμάστε για ποιον δούλευε; Τη στιγμή που βρισκόταν εκεί ήτανε τα μάτια του ελέγχου, ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της φασιστικής μηχανής διαμόρφωσης γνώμης που λέγεται τηλεόραση, δεν ενεργούσε ως αθώος εργάτης, αλλά διαδραμάτιζε ρόλο-κλειδί έχοντας αναλάβει μια θέση νευραλγική σ’ έναν εν εξελίξει πόλεμο.

Αποστρεφόμαστε τη λογική των ενόχων και αθώων. Όπως μας φαίνεται καταθλιπτικό να θυματοποιείται ο καμεραμάν, εξίσου καταθλιπτική στα μάτια μας είναι κι η εναγώνια αναζήτηση των πραγματικών υπαιτίων της έκρηξης εκ μέρους της αριστεράς, που αφενός βεβαίωνε σε πολλές περιπτώσεις ότι αυτουργός ήταν η αστυνομία κι αφετέρου θυματοποιούσε τους κουκουλωμένους. Για μας είναι σαφές ότι η εξουσία δε γυρεύει τους πραγματικά υπευθύνους, αλλά αντίθετα αποζητά περιεχόμενο για το θέαμά της, τη δικαιολογία που χρειαζόταν για να σκληρύνει ακόμα περισσότερο τις κατασταλτικές στρατηγικές της. Τι σημασία έχει αν ήταν οι μπάτσοι ή οι κουκουλωμένοι που εκτόξευσαν αυτόν τον πυροτεχνικό μηχανισμό, άμα το θέαμα είναι στην τελική το ίδιο; Αυτό που βίωνε κανείς εκείνη τη μέρα στο δρόμο ήταν ένας πόλεμος, και «τυχαίοι» θάνατοι όπως του Σαντιάγου είναι πάντοτε πιθανές συνέπειες τέτοιου είδους καταστάσεων. Για μας δεν υπάρχουν ένοχοι και αθώοι, υπάρχουν τοποθετήσεις σ’ αυτόν τον κοινωνικό πόλεμο· ένας καμεραμάν στην υπηρεσία των μεγάλων μίντια δεν είναι αθώος, ένας μπάτσος δεν είναι αθώος, είναι υποτακτικοί που λάβανε θέσεις σε αυτήν τη σύγκρουση.

Συνέπειες…

Αν λέμε ότι οι δούλοι της εξουσίας ανέλαβαν το δικό τους πόστο, το ίδιο θέλουμε να πιστεύουμε πως κάνανε κι οι εξεγερμένοι. Όσοι και όσες σήμερα αντιμετωπίζουν την παρούσα τάξη πραγμάτων, είναι σημαντικό να έχουν συνείδηση της στάσης που αναλαμβάνουν στην ενεργή συμμετοχή σε αυτές τις εξεγέρσεις. Σίγουρα το περιπετειώδες και τ’ αυθόρμητο δίνουν πνοή σε υπέροχες πράξεις, αλλά μπορούν επίσης να λειτουργήσουν και ενάντια, όταν υπάρχει ασυνειδησία σε σχέση με τις ίδιες τις πράξεις, και κατά τη γνώμη μας είναι απαραίτητο ν’ ανοίξει κανείς τα μάτια του μπροστά στις πιθανές αρνητικές συνέπειες που ενέχει το να χωθεί ενεργά σε αυτήν τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, πάνω απ’ όλα το ενδεχόμενο να φυλακιστεί και να υποστεί σοβαρό τραυματισμό και/ή να χάσει τη ζωή του. Το να βρίσκεται κανείς σε επιφυλακή έναντι τέτοιων επιπτώσεων σημαίνει να ’ναι σε ετοιμότητα έναντι μιας λανθάνουσας πιθανότητας εντός του πεδίου μάχης της ζωής.

Όπως το βλέπουμε εμείς, η στάση των δυο συλληφθέντων που κατηγορούνται για τη ρίψη του πυροτεχνήματος είναι το λιγότερο ασυνεπής, κι απ’ ό,τι φαίνεται δεν είχαν ιδέα πού έμπλεκαν. Είναι προφανές πως αγανακτούμε με την παραδειγματική τιμωρία που σκοπεύει να τους επιβάλει η εξουσία, και γνωρίζουμε καλά πως απειλώντας τους με ποινή που κυμαίνεται από 15 έως 30 χρόνια φυλάκισης αυτό που επιδιώκουν είναι να πλήξουν τους εξεγερμένους γενικά, αποσκοπώντας στη διασπορά φόβου σε όσους κι όσες σήμερα μάχονται στους δρόμους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κανονικοποιηθεί αυτή η στάση όποτε κάποιος απειλείται με φυλάκιση. Όταν επιδιώκουμε να κρατάμε ενεργή την αλληλεγγύη σε άτομα έγκλειστα που είναι συνεπή ως προς τους αγώνες τους, πέρα από ιδεολογίες, στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε όσους υιοθετούν εξεγερμένη στάση ενάντια στη συνθήκη στην οποία βρίσκονται, σε αυτούς που αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως εχθρούς των δεσμωτών τους, αντιμετωπίζοντάς τους καταλλήλως, δίχως συνδιαλλαγές. Οι κατηγορούμενοι για την υπόθεση του καμεραμάν επέδειξαν σε κάθε στιγμή τη μεταμέλειά τους, τοποθετούμενοι δημοσίως ως θύματα, συν του ότι δε σταμάτησαν να καρφώνουν ο ένας τον άλλον, επιδιδόμενοι σε εμετική ρουφιανιά. Καταστάσεις όπως αυτή δεν περνάνε στα ψιλά για μας, και κρίνουμε αναγκαίο να υπογραμμίσουμε την καταφρόνια μας απέναντι σε τέτοιου είδους πρακτικές.

Πιστεύουμε ότι η προώθηση μιας εξεγερτικής κουλτούρας σημαίνει επίσης να προπαγανδίζουμε ένα συγκεκριμένο τύπο «ηθικής», που να τον κάνουμε πράξη μέρα τη μέρα, και να εμβαθύνουμε σε συγκεκριμένες αξίες και πρακτικές στην προσωπική μας ζωή. Η κατάδοση αποτελεί ιστορικά έναν από τους μεγαλύτερους εσωτερικούς εχθρούς κάθε είδους κινητοποίησης πολέμιας στο σύστημα, και για μας κάθε είδους στάση που υποκύπτει στη ρουφιανιά είναι απαραίτητο να καταπολεμηθεί, να ξεμπροστιαστεί και να βγει στη φόρα. Κρίνουμε επίσης πως οφείλουμε να κάνουμε την αλληλεγγύη μια αξία πολέμου, και να τα σπάσουμε ολοκληρωτικά με αυτή την αριστερίστικη/χριστιανική αντίληψη η οποία ανάγει την υποτιθέμενη «αθωότητα» ως πρωταρχικό παράγοντα για την έκφραση αλληλεγγύης, αλλά και να διαρρήξουμε την απομόνωση εκείνων που αντιμετωπίζουν εγκλεισμό ως συνέπεια του αγώνα τους.

Μερικοί/-ές αναρχικοί/-ές

Κομοτηνή: Πανό διεθνιστικής αλληλεγγύης από τα συντρόφια του Utopia A.D.

Χθες, 22 Μάρτη 2014, κρεμάστηκε αυτό το πανό στο αναρχικό στέκι Utopia A.D. (κατάληψη της Παλιάς Νομικής Κομοτηνής) στα πλαίσια της εβδομάδας αλληλεγγύης στους Φρέντυ, Μαρσέλο, Χουάν στη Χιλή και στους αναρχικούς του Μεξικού.

Σαντιάγο, Χιλή: Οδοφράγματα μνήμης και αλληλεγγύης στις 20 Μάρτη

Εμπρηστική ενέργεια: αγωνιστική μνήμη και αλληλεγγύη στον αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία.

Απόψε θελήσαμε να διακόψουμε, ακόμα και για μερικές στιγμές, τη νηφάλια κανονικότητα αυτής της τάξης θανάτου. Τη νύχτα της 20ής Μάρτη σηκώσαμε πύρινα οδοφράγματα μπλοκάροντας το δρόμο στη συμβολή των λεωφόρων Αμέρικο Βεσπούκιο και Ιντούστρια (στα νότια του Σαντιάγο). Αυτή η μικρή χειρονομία είναι καργαρισμένη μ’ αγάπη και μίσος.

Το να μιλήσει κανείς για την αναρχική μνήμη εκκινούμενος από τις μάχες τού σήμερα σημαίνει να χαράξει μια γραμμή συνέχειας με τους πεσόντες επαναστάτες. Μνήμη σημαίνει να θυμάσαι με τρόπο ενεργό: δρώντας στο παρόν, αλλά επίσης προτάσσοντας την επιθυμία μας για εξέγερση.

Σήμερα, όπως και χθες, διαφορετικές γενιές επαναστατών περνάνε στη δράση. Είναι το πάθος για μάχη και η επιθυμία για λευτεριά. Μνημονεύουμε τους πεσόντες και με αυτόν τον τρόπο εκφράζουμε το σεβασμό μας, πέρα από τις διαφορές στις ιδέες και στα περιεχόμενα.

Είναι σαφές βέβαια ότι υπάρχουν και ρωγμές με το παρελθόν, μιας και αρνούμαστε την καθετότητα, τις μιλιταριστικές, ιεραρχικές και κεντρικοποιημένες αντιλήψεις που ανέπτυξαν παλιότερες (και σημερινές) αντικαπιταλιστικές ομάδες, αφού ως αντεξουσιαστές δεν αποδεχόμαστε καμιά μορφή κουμάντου, δεν περιμένουμε για τις αντικειμενικές συνθήκες ούτε εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε μύθους όπως ο λαός, η πατρίδα, η λαϊκή εξουσία και τα συναφή. Όμως αυτές οι διαφορές δε μας κάνουν να λησμονούμε το πόσο δοσμένοι ήταν εκείνοι οι μαχόμενοι επαναστάτες· αγωνιστές όπως οι Ραφαέλ και Εδουάρδο Βεργάρα, δολοφονημένοι από τους μπάτσους την 29η Μάρτη 1985, που για μας συνεχίζουν να είναι ζωντανοί· οι επιλογές τους και οι αποφάσεις τους στον αγώνα μάς συνδέουν. Σήμερα, όπως και χθες, ριχνόμαστε στη μάχη με τον ίδιο τρόπο που άλλοι το έκαναν πριν από μας.

Ας κάνουμε στάχτες τις δημοκρατικές αυταπάτες. Όλες αυτές τις προσδοκίες που προκύπτουν απ’ το κενό όραμα ζωής που μας προσφέρει το Κεφάλαιο, θα τις πυρπολήσουμε. Ας δημιουργήσουμε καινούργιους κόσμους, εντός του καθενός μας. Γιατί σε κάθε δράση, σε κάθε χειρονομία αγώνα, όσο μικρή και να ’ναι αυτή, ενσαρκώνεται η αγωνία μας να εξεγερθούμε, να βεβαιώσουμε τη λευτεριά και την αξιοπρέπεια, να επιστρέψουμε τα χτυπήματα.

Οπωσδήποτε δεν ξεχνάμε ότι αυτήν τη βδομάδα ξεκινά η δίκη ενάντια στους συντρόφους που κατηγορούνται για την υπόθεση σεκιούριτι: Φρέντυ, Μαρσέλο, Χουάν, Κάρλος. Τούτο ’δώ είναι επίσης μια αλληλέγγυα αγκαλιά για σας, παρελθόν και παρόν παραβατικής κι επαναστατικής δράσης. Εν μέσω των ημερών αγκιτάτσιας, ας γίνει η αλληλεγγύη υπόθεση διαρκής.

Για τη Σολ Βεργάρα, συντρόφισσα που κατηγορείται για την απόπειρα ανθρωποκτονίας ενός φύλακα της Banco Estado. Οι αχτίδες φωτός σου φωτίζουν το μονοπάτι όποιου δεν παραδίνεται σε μια ζωή σκλάβα. Δύναμη και κουράγιο στην οικογένεια Βεργάρα Τολέδο αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Επιθετική μνήμη για τους πεσόντες: Ραφαέλ, Εδουάρδο και Πάμπλο Βεργάρα Τολέδο, Νόρμα Βεργάρα, Κλαούντια Λόπες, Τζόννυ Καρικέο, Μαουρίσιο Μοράλες, Σεμπαστιάν Οβερσλούιχ.

Αλληλεγγύη στα έγκλειστα συντρόφια στο Μεξικό, εν μέσω της εβδομάδας δράσεων αλληλέγγυας αγκιτάτσιας.

Διαρκή αλληλεγγύη στους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου στη Χιλή και στον κόσμο.

Λυσσασμένη κι εμπρηστική συμμορία για τη μαχητική μνήμη κι αλληλεγγύη.

Χιλή. Μάρτης 2014.

Σαντιάγο, Χιλή: Δράση αντιπληροφόρησης για την υπόθεση σεκιούριτι

Λευτεριά στους κρατουμένους της υπόθεσης σεκιούριτι – Αιχμάλωτοι της υπόθεσης σεκιούριτι στο δρόμο. Αλληλεγγύη, άμεση δράση, μνήμη και ανατροπή.

20 Μάρτη 2014

Στο πλαίσιο των Ημερών Διεθνιστικής Αλληλέγγυας Αγκιτάτσιας (14 με 25 Μάρτη 2014), εν όψει της δίκης των συντρόφων που κατηγορούνται για την υπόθεση σεκιούριτι, πραγματοποιήσαμε μια μάζωξη έξω από τη στάση του μετρό Σαν Πάμπλο. Αφήσαμε ένα μικρό μήνυμα γραμμένο στον τοίχο και μοιράσαμε υλικό με πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση που βιώνουν επί της παρούσης οι σύντροφοι. Έτσι συμμετέχουμε κι εμείς σε μία απ’ τις πολλαπλές μορφές έκφρασης της αγκιτάτσιας κι αλληλεγγύης προς τους απαχθέντες από το κράτος/Κεφάλαιο.

Να πολλαπλασιάσουμε τις χειρονομίες αλληλεγγύης!
Λευτεριά στους συντρόφους της υπόθεσης σεκιούριτι!

Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας (CLR)
lucharevolucionaria@riseup.net

Μπουένος Άιρες: Οι Φίλοι της Γης/FAI φωτίζουν ξανά την πόλη

Έχουμε επίγνωση της πραγματικότητας που βιώνουμε, ο επιταχυνόμενος θάνατος και η μιζέρια της σύγχρονης ζωής μάς επηρεάζουν κι εμάς ως άτομα που ανασαίνουμε το γαμημένο αέρα αυτής της πόλης. Επιδιώκουμε πάντα με τις πράξεις μας να είμαστε διαφορετικοί και άμεσοι, σε σχέση με την πληθώρα διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στους δρόμους αυτής της περιοχής.

Ως αναρχικοί που είμαστε, κάνουμε ό,τι κάνουμε γιατί θεωρούμε πως είναι το καλύτερο που μπορεί να γίνει τούτες τις στιγμές που ζούμε σε αυτούς τους τόπους.

Τα ξημερώματα της Κυριακής, 16 Μάρτη 2014, πυρπολήσαμε ένα περιπολικό της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας Αργεντινής στη γειτονιά Ρεκολέτα του Μπουένος Άιρες.

Τα ξημερώματα της Κυριακής, 9 Μάρτη 2014, πυρπολήσαμε μια Mercedes Benz στη γειτονιά του Παλέρμο, επίσης στο Μπουένος Άιρες.

Κατά τη διάρκεια των μηνών Φλεβάρη και Μάρτη 2014 βάλαμε φωτιά σε πολλά ακόμη αυτοκίνητα στις γειτονιές Μπελγράνο, Νουνιές, Βίγια Ουρκίσα και Βίγια Ντεβότο.

Για την καταστροφή της κοινωνίας-φυλακής και κάθε ίχνους εξουσίας!

Φίλοι της Γης/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία