Επικοινωνία

Για συνεισφορά μεταφράσεων, επιμέλειας-διορθώσεων και/ή πρωτότυπου υλικού προς δημοσίευση, όπως ενημερώσεις από το δρόμο, ανταποκρίσεις από δράσεις, αναλήψεις ευθύνης, κείμενα φυλακισμένων ή διωκόμενων συντρόφων, καλέσματα, μπροσούρες, άρθρα γνώμης, κ.ά.: contrainfo(at)espiv.net

Τλαλνεπάντλα, Μεξικό: Εμπρηστική επίθεση εναντίον της τσιμεντοβιομηχανίας CEMEX

Πολιτεία του Μεξικού

Η κατασκευαστική βιομηχανία είναι μία απ’ αυτές που απειλούν πιο πολύ την άγρια φύση γενικότερα.

Με τη συνεχή κατασκευή γεφυρών που διατρέχουν φαράγγια καταστρέφοντας τα περιβάλλοντα οικοσυστήματα, με τη φρενήρη προέλαση των αυτοκινητοδρόμων που σαβανώνουν τη γη με υδραυλικό τσιμέντο, τα αστικά τοπία απλώνουν την γκρίζα κηλίδα αυτού του σάπιου πολιτισμού.

Οι επιθέσεις ενάντια στη Γη και στα ζώα που την κατοικούμε είναι καθημερινές. Η εισβολή της τεχνοβιομηχανικής προόδου προκαλεί την κατάρρευση της εύθραυστης οικολογικής ισορροπίας, αποψιλώνοντας ολόκληρα δάση, εκτοπίζοντας τα άγρια ζώα από τα φυσικά τους περιβάλλοντα και εξωθώντας τα στη βίαιη εξαφάνιση ή στην εξημέρωση απ’ τους ανθρώπους. Τα ποτάμια παγιδεύονται σε σωληνώσεις ή γιγαντιαία αρδευτικά φράγματα, ο καθαρός αέρας μολύνεται από τα οχήματα που διασχίζουν τους αυτοκινητοδρόμους, οι πυλώνες ηλεκτρισμού και οι κεραίες τηλεπικοινωνιών ξεπηδάνε πάνω από τα κεφάλια μας σαν κατασκότεινος εφιάλτης. Κι όσο για τα ανθρώπινα όντα, ο πολιτισμός μάς έχει εκμαυλίσει και μας έχει εξαναγκάσει να εγκαταλείψουμε την πρωτόγονη σοφία που κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες γενιές, στρέφοντας τον τρόπο ζωής μας στην τεχνητοποίηση και μετατρέποντάς μας σε κάτι εξ ολοκλήρου ενάντιο αυτού που ήμασταν πρωτύτερα.

Το σύστημα μας καταδίκασε ν’ αφήσουμε πίσω τη ζωή μας στη φύση, κι αντ’ αυτής, να βυθιστούμε σε μία τεχνητή πραγματικότητα, ζωντανοί νεκροί στις γκρίζες και θλιβερές πόλεις, τις μολυσμένες από τη χειραγώγηση των μίντια, του μάρκετινγκ και του παραλόγου.

Αυτό που παράγει η κατασκευαστική βιομηχανία είναι ο εκτοπισμός του άγριου και του φυσικού προς το συμφέρον του εκπολιτισμένου και εκμηχανισμένου.

Γι’ αυτούς και άλλους τόσους λόγους, πώς γίνεται κάποιοι να μην κατανοούν την άμεση επίθεση σε τέτοιου τύπου βιομηχανίες; Εμείς ξυπνήσαμε, αποστασιοποιηθήκαμε για πάντα από τις «κοινωνικές και πολιτικές διεκδικήσεις», προκειμένου να περάσουμε στη μετωπική επίθεση όσον αφορά πτυχές πιο πραγματικές. Δε μας ενδιαφέρει η πολιτική ούτε τα κοινωνικά αιτήματα, επικεντρωνόμαστε στο να διεξάγουμε πόλεμο ενάντια σε καθετί σημαίνει πολιτισμό και επεμβατική πρόοδο, έτσι όπως το έκαναν κι οι άγριοι πρόγονοί μας.

Με το παρόν ανακοινωθέν αναλαμβάνουμε την ευθύνη μιας πράξης ενάντια στις εγκαταστάσεις της μεγάλης τσιμεντοβιομηχανίας CEMEX, επί της λεωφόρου Γκουστάβο Μπας στην Τλαλνεπάντλα, στις 15 Νοέμβρη 2014. Πήγαμε ως εκεί για ν’ αφήσουμε έναν εμπρηστικό μηχανισμό στα καλώδια ηλεκτροδότησης της εν λόγω φάμπρικας τσιμέντου, παρατηρώντας κάτω απ’ τη σκιά μιας κοκκινοπιπεριάς τον αυτοσχέδιο μηχανισμό μας ν’ ανάβει, ώσπου φούντωσε για τα καλά και κατανάλωσε το στόχο προκαλώντας υλικές ζημιές κι αφήνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην πράξη: Θα συνεχίσουμε!

Άγρια Αντίδραση (RS)
Γκρουπούσκουλο «Μέχρι το θάνατό σου ή το δικό μου!»

Λισαβόνα: Δράση αλληλεγγύης στους αναρχικούς αιχμαλώτους Νίκο Μαζιώτη και Αντώνη Σταμπούλο

Το βράδυ της 24ης Νοέμβρη 2014 στην πλατεία Ροσσίου, στο κέντρο της Λισαβόνας, τοποθετήθηκε πανό αλληλεγγύης σε αγωνιστές στην Ελλάδα, ενώ μοιράστηκαν σε διερχόμενο κόσμο κείμενα αναφορικά με την πρόσφατη σύλληψη του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη, καθώς και του συντρόφου Αντώνη Σταμπούλου. Φυλλάδια για τις υποθέσεις των ίδιων αναρχικών αιχμαλώτων αφέθηκαν επίσης σε διάφορα στέκια αναρχικής κουλτούρας.

Το πανό γράφει: «Αλληλεγγύη στους αγωνιστές και στις αγωνίστριες στην Ελλάδα. Νίκος Μαζιώτης – Αντώνης Σταμπούλος. Ελευθερία».

Λόγια από το φυλλάδιο αντιπληροφόρησης που μοιράστηκε στο δρόμο και σε συντροφικούς χώρους:

Στην Ελλάδα, όπως και στην Πορτογαλία ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου, η τάξη υφίσταται για να επιτίθεται με κάθε πρόσφορο μέσο σ’ εκείνους που αντιστέκονται, καταδιώκοντας ανελέητα όλους τους αγωνιστές, φυλακίζοντάς τους, βασανίζοντάς τους, σκοτώνοντάς τους αν χρειαστεί. Τα σκυλιά της εξουσίας πληρώνονται για να κάνουν τη δουλειά, κι οι νόμοι φτιάχνονται για να προστατεύουν όλα τα εγκλήματα της κρατικής τρομοκρατίας, όλα τα εγκλήματα του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός όλων των αποχρώσεων τροφοδοτείται από αυτές τις καταστάσεις ενόσω οι πληθυσμοί παραμένουν αδρανείς, τρομοκρατημένοι ή αποκοιμισμένοι, παραγνωρίζοντας μέχρι ποιου σημείου η αδράνειά τους ενισχύει την ολότητα του φασισμού που αποπειράται να εγκαθιδρυθεί παντού.

Είμαστε ενάντια σε όλα τα σύνορα, ενάντια σε όλες τις μορφές εξουσίας κι υποταγής, ενάντια σε όλες τις μορφές καπιταλισμού. Θα μπορούσαμε να περιοριστούμε σ’ ένα κάλεσμα αλληλεγγύης στους εν λόγω αναρχικούς ή και σε όλους τους άλλους αναρχικούς που αγωνίζονται καθημερινά ανά τον κόσμο για την καταστροφή αυτού του συστήματος, για τη λευτεριά, αλλά θεωρούμε πως ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε την ελευθερία τους και τη ζωή τους είναι να φροντίσουμε ο καθένας και η καθεμιά μας για την ίδια μας τη λευτεριά και τη ζωή. Ν’ αγωνιστούμε με θάρρος και αξιοπρέπεια ενάντια σε αυτή την παγκόσμια τυραννία, και να μην αφήσουμε ούτε σπιθαμή γης στην προέλαση της κρατικής τρομοκρατίας. Ο αγώνας είναι πολύμορφος, ας κινήσουμε μπροστά!

Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά!

Μερικοί αναρχικοί και μερικές αναρχικές

Αθήνα: Εκδήλωση για τα 18 χρόνια του στεκιού Άνω-Κάτω Πατησίων

Με αφορμή τα 18α γενέθλια του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού, διοργανώνουμε μια εκδήλωση με θέμα: «Το κινηματικό βιβλίο στην Ελλάδα και η σχέση του με την τιμή και τη διανομή».

Παράλληλα, θα κόψουμε την κορδέλα της δανειστικής «Σαλιμπάμπιου» βιβλιοθήκης που εδρεύει στο στέκι.

Εισήγηση για την εκδήλωση εδώ.

Συντροφικά,
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων

Αθήνα: Ενημέρωση από τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό αιχμάλωτο Νίκο Ρωμανό

Περίπου 150 άτομα βρεθήκαμε σήμερα 25/11 έξω από το νοσοκομείο Γεννηματά, στη λεωφόρο Μεσογείων, για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον αναρχικό Νίκο Ρωμανό, απεργό πείνας από τις 10 Νοέμβρη, ο οποίος χτες μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο από τις φυλακές Κορυδαλλού. Το μέρος ήταν φίσκα στην μπατσαρία, με διμοιρίες ΥΜΕΤ στην είσοδο, διμοιρίες ΜΑΤ στο πάρκινγκ και στον προαύλιο χώρο, ενώ μέσα στο νοσοκομείο αλώνιζε το ασφαλιτομάνι και ειδικοί φρουροί.

Ο κόσμος κινήθηκε προς την πίσω πλευρά του νοσοκομείου, απ’ όπου μπορούσαμε να έχουμε οπτική επαφή με το δωμάτιο-κελί όπου κρατείται ο Νίκος Ρωμανός. Ο σύντροφος στάθηκε για κάμποση ώρα στο σιδερόφραχτο παράθυρο χαιρετώντας τους αλληλέγγυους, που με τη σειρά τους στέλναν τη δύναμή τους φωνάζοντας συνθήματα. Η συγκέντρωση κράτησε μιάμιση ώρα, και κατά τις 18:30 ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί.

Επί της Μεσογείων απέμεινε κρεμασμένο ένα πανό αλληλεγγύης: «Αγώνας για ελευθερία – Αλληλεγγύη στο σύντροφο Ν. Ρωμανό, απεργό πείνας από 10/11 (Α)».

Κάποια από τα συνθήματα που ακούστηκαν ήταν:

Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά

Κράτος και Κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες, αλληλεγγύη στους ένοπλους αντάρτες

Απεργία πείνας για τη λευτεριά, μπουρλότο και φωτιά σε όλα τα κελιά

Νίκο, γερά, ως τη λευτεριά

Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Ούτε ποινικοί ούτε πολιτικοί, μπουρλότο και φωτιά σε κάθε φυλακή

Ο Νίκος Ρωμανός είναι αδερφός μας, στη φυλακή αντάρτης, στο δρόμο σύντροφός μας

Αν ο σύντροφός μας δεν δικαιωθεί, το σπίτι σου, Νικόπουλε, μπορεί και να καεί

Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι, κι όχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι

Εσείς από τα κάγκελα κι εμείς από τους δρόμους, μαζί θα καταλύσουμε το κράτος και τους νόμους

Ες-Ες Ες-Ες μπάτσοι δικαστές

Βίαιοι αγώνες, εξεγερτικοί, μέχρι να γκρεμίσουμε την κάθε φυλακή

Άρχισε ο αέρας βενζίνη να μυρίζει, τον Νίκο Ρωμανό κανένας δεν αγγίζει

Λε-λε-λευτεριά σ’ όσους είναι στα κελιά

Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία, κάτω ο κρατισμός, ζήτω η αναρχία!

Παρίσι: Κάμποσα ραγίσματα ενάντια στους μπάτσους και στην κοινωνία τους

Τη νύχτα της 17ης προς 18η Νοέμβρη 2014 σπάσαμε όλα τα παράθυρα του αστυνομικού τμήματος επί της οδού Καμίγ Ντεμουλέν 10 (στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού), όπως επίσης το παρμπρίζ ενός φορτηγού της Propreté de Paris, υπηρεσίας καθαριότητας της δημαρχίας.

Αυτή την περίοδο, όπου το μίσος για τους μπάτσους κι αυτή την κοινωνία ουρλιάζεται στους δρόμους, ας διευρύνουμε τα μέσα μας για να τους την πέφτουμε νυχθημερόν, δίχως να χρειάζεται να μαζικοποιηθούμε.

Η βία ας αλλάξει στρατόπεδο!

Μεξικό: Σπάσιμο των γραφείων του κυβερνώντος PRI στη Χαλάπα

YouTube Preview Image

Βίντεο από την επίθεση της 15ης Νοέμβρη 2014 στα γραφεία του PRI (Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος) στη Χαλάπα της Βερακρούς, στο πλαίσιο των διαδηλώσεων ενάντια στους Κεντροαμερικανικούς Αγώνες.

πηγή: iconoclasia

Μπιλμπάο: Χειρονομία αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους

Στις 17 Νοέμβρη 2014 κρεμάστηκαν πανό στο Μπιλμπάο, γραμμένα και τα δυο στα βασκικά. Ένα σε στήριξη των αναρχικών Μόνικα Καμπαγέρο και Φρανσίσκο Σολάρ, αιχμαλώτους του ισπανικού κράτους, με τα λόγια «Λευτεριά στη Μόνικα και στον Φρανσίσκο – Φωτιά στην κοινωνία φυλακή!» κι άλλο ένα σε αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, αναρχικό έγκλειστο στην Ελλάδα: «Ο Νίκος Ρωμανός σε απεργία πείνας – Ζήτω ο διεθνής αναρχικός αγώνας!»

Μεξικάνικες φυλακές: Γράμμα από τις συντρόφισσες Αμελί Πελλετιέ και Φάλλον Πουασσόν

Μόλις βγήκε από το φούρνο, χαιρετισμούς.

Σήμερα πάνε περισσότεροι από 10 μήνες που είμαστε στη στενή. Τις τελευταίες βδομάδες που πέρασαν μας ανακοίνωσαν τις ποινές μας σε σχέση με τις δύο δίκες εις βάρος μας, σε ομοσπονδιακό και τοπικό επίπεδο. Την 1η Νοέμβρη ο δικαστής Μανουέλ Μουνιός Μπαστίδα του 8ου ομοσπονδιακού δικαστηρίου των φυλακών Σουρ μας επέβαλε την καταδικαστική απόφαση των 7,5 χρόνων φυλάκισης με την κατηγορία του «εμπρησμού δημόσιου κτηρίου με κόσμο εντός», αυτό για τις φθορές που προκλήθηκαν στη «Γραμματεία Επικοινωνιών και Μεταφορών του Μεξικού». Ο «κόσμος εντός του κτηρίου» είναι τα δυο ομοσπονδιακά γουρούνια που φυλάγανε το μέρος.

Έπειτα, στις 7 Νοέμβρη, λάβαμε τη δεύτερη καταδικαστική απόφαση για τις κατηγορίες σε τοπικό επίπεδο, δηλαδή της «διακεκριμένης φθοράς ιδιοκτησίας εν συμμορία» και της «επίθεσης κατά της δημόσιας ειρήνης». Αυτές οι κατηγορίες σχετίζονται με την επίθεση στην αντιπροσωπεία της Nissan, δίπλα από το κτήριο της Γραμματείας, όπου και κάψαμε τα οχήματα. Η δικαστής Μαργαρίτα Μπαστίδα Νεγρέτε του 18ου δικαστηρίου του κοινού ποινικού δικαίου των φυλακών Οριέντε μας επέβαλε ποινή 2 χρόνων και 7 μηνών, συνενώνοντας τις δύο κατηγορίες σε μία, με αποτέλεσμα η δίωξη για την πρόκληση φθορών σε ιδιοκτησία να μετατραπεί σε αξίωση αποζημίωσης για τις ζημιές και να παραμείνει μονάχα η κατηγορία της επίθεσης στη δημόσια ειρήνη και η επιβολή χρηματικής ποινής ύψους 108.000 πέσος.

Σύμφωνα με το νόμο, όλες οι καταδίκες μικρότερες των 5 ετών για πρωτοπαρανομήσαντες (όσους προηγουμένως είχαν καθαρό ποινικό μητρώο) μπορούν να τύχουν ελαφρυντικών. Στην περίπτωσή μας, αν πληρώσουμε πρόστιμο ύψους 43.000 πέσος, μας αφήνουν με τη μία· ειδάλλως, μπορούμε να βγούμε καταβάλλοντας καθένας και καθεμιά μας την εγγύηση των 10.000 πέσος με την υποχρέωση να δίνουμε το παρών στις Αρχές κάθε μήνα για τα επόμενα 2 χρόνια και 7 μήνες.

Και στις δυο δίκες είμαστε στη φάση της έφεσης, γιατί η εισαγγελία κατέθεσε έφεση για την καταδίκη σε τοπικό επίπεδο κι εμείς για την καταδίκη σε ομοσπονδιακό. Οι αποφάσεις αναμένεται να βγουν μέσα σε διάστημα 5 μηνών. Στην πραγματικότητα, αυτό που μας κρατάει μέσα είναι η καταδίκη σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Για να μπορέσουμε ν’ αποφυλακιστούμε, η ποινή σε ομοσπονδιακό επίπεδο θα πρέπει να πέσει κάτω από τα 5 χρόνια. Θα δούμε λοιπόν τους επόμενους μήνες αν υπάρχει πιθανότητα να βγούμε από ’δώ μέσα.

Από την άλλη, μας ενημέρωσαν σχετικά με τη δημοσίευση ενός άρθρου σ’ ένα από τα πιο γνωστά περιοδικά του Κεμπέκ (στον Καναδά), το «La Presse», συντάκτης του οποίου είναι ο Philippe Teisceira-Lessard. Τα έχουμε πάρει αγρίως με την εμφάνιση αυτού του άρθρου που μιλάει για την υπόθεσή μας, παραθέτοντας αποσπάσματα από δημόσια γράμματά μας κι όσα διηγήθηκε ο δικηγόρος μας στον εν λόγω δημοσιογράφο. Ποτέ δε ζητήσαμε από κανένα καθεστωτικό μέσο να διακινήσει νέα σχετικά με την υπόθεσή μας, ούτε εξουσιοδοτήσαμε το συνήγορό μας να δώσει πληροφορίες σχετικές με το άτομό μας σε κανένα δημοσιογράφο. Αν έχουμε να πούμε κάτι, προτιμάμε να το λέμε μόνες μας. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας είναι εχθροί όσο και η μπατσαρία, τα πιο ισχυρά εργαλεία προπαγάνδας του κοινωνικού ελέγχου που υπάρχουν μέχρι στιγμής. Ας είναι σαφές λοιπόν, κι αυτός ο μαλάκας ο Φιλίπ Λεσσάρ ας πάψει να ενοχλεί τις οικογένειές μας· να του γίνει ξεκάθαρο πως δε χρειαζόμαστε τα άρθρα του για να μιλήσουμε για την κατάστασή μας.

Συνεχίζουμε λοιπόν με δύναμη στις καρδιές μας, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τη δικαιοσύνη και το κράτος. Δεν περιμένουμε τίποτα από τη δικαιοσύνη, κι ας έχουμε πολλή όρεξη να βγούμε στο δρόμο. Δύναμη στο συνένοχό μας Κάρλος Λόπες Μαρίν (στη φυλακή Οριέντε), στο σύντροφο Λουίς-Φερνάντο (στη φυλακή Σουρ), και στους Φερνάντο Μπάρσενας και Αμπραάμ Κορτές (στη φυλακή Νόρτε). Ένα χαιρετισμό επίσης στον Μάριο Γκονσάλες, που απελευθερώθηκε, και μια πολύ δυνατή αγκαλιά στη Φελίσιτυ, στον Τρίπα και στη μάγισσα.

Φωτιά στον πολιτισμό, πόλεμο στην κοινωνία!
Μέχρι τη λευτεριά κι ακόμα παραπέρα!

Αμελί
Φάλλον
Φυλακές της Σάντα Μάρτα

το γράμμα στα ισπανικά (20/11)

Αθήνα: Προκήρυξη οικοδόμων στο εργοτάξιο του Ιππόδρομου

Στο εργοτάξιο του Ιππόδρομου (κέντρο πολιτισμού ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος) μοιράστηκε προκήρυξη που αποκαλύπτει τις εργασιακές συνθήκες και τα προβλήματα που υπάρχουν, καλώντας τους συναδέλφους σε οργάνωση και αντίσταση. Την πρωτοβουλία για το μοίρασμα της προκήρυξης πήρε η Εργατική Σύσκεψη – Κόκκινη Γραμμή.

Κλικάρετε στην εικόνα για να διαβάσετε το pdf.

Ισπανία: Γράμμα της Μόνικα Καμπαγέρο από τη φυλακή της Μπριέβα

Μας χωρίζουν οι αποστάσεις, μας ενώνει το συναίσθημα.
(Λόγια της Μόνικα Καμπαγέρο από τη φυλακή της Μπριέβα, Νοέμβρης 2014)

Οι μέρες που έρχονται είναι καργαρισμένες μ’ έντονα συναισθήματα. Από τη μία είναι η επέτειος της ανεπανόρθωτης απώλειας του Σεμπαστιάν τον Δεκέμβρη και τώρα, τον Νοέμβρη, συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη σύλληψή μου.

Θυμάμαι, όταν μου επικοινώνησαν το χαμό του Σεμπαστιάν, ήταν σαν να με περιλούζανε μ’ έναν κουβά νερό παγωμένο (κακός σύντροφος στις τσουχτερές μαδριλένικες νύχτες). Η απώλεια οποιουδήποτε συντρόφου/-ισσας είναι πάντοτε ένα φριχτό γεγονός· σήμερα μπορώ να κοιτάω πίσω σ’ αυτό το συμβάν και να αισθάνομαι περήφανη που είχα ένα σύντροφο τόσο άξιο.

Να μνημονεύουμε τ’ αδέρφια είναι μια άσκηση απαραίτητη για όσες κι όσους πλάθουμε μια διαφορετική πραγματικότητα· αν δεν το κάνουμε εμείς, θα μας μείνουνε μονάχα σωρός τα αστυνομικά δελτία και τα ρεπορτάζ των νεκροφάγων δημοσιογράφων. Η πτώση ενός/μιας αντεξουσιαστή/-άστριας σε αυτόν τον πόλεμο ενάντια στο κατεστημένο δεν μπορεί να είναι μονάχα λόγος θλίψης, αλλά κι ένα κάλεσμα ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους, και στην περίπτωσή μου μια απέραντη χαρά στη θύμηση της υπέροχης ζωής όσων αρνήθηκαν να υποταχτούν και κάνανε την έφοδο στον ουρανό.

Ακόμα κι αν αντηχεί σαν επανάληψη, Άνγκρυ, ζεις στη μνήμη μας.
Μας χωρίζουν οι αποστάσεις, μας ενώνει το συναίσθημα.

Αυτές τις στιγμές που με πιάνει η συγκίνηση με τις θύμησες, δράττομαι της ευκαιρίας για να κάνω μια σύντομη ανάλυση της κατάστασής μου. Ξεκινώ με μια αναφορά στους λόγους της σύλληψής μου.

Στις 13 Νοέμβρη 2013 η αστυνομία με συνέλαβε μαζί με το σύντροφό μου και 3 ακόμη άτομα· μας κατηγόρησαν για την τοποθέτηση ενός εκρηκτικού μηχανισμού που εξερράγη τον Οκτώβρη του 2013 στη Βασιλική Ελ Πιλάρ στη Θαραγόθα, για συνωμοσία με σκοπό την προετοιμασία μιας δεύτερης επίθεσης η οποία θα λάμβανε χώρα στο μοναστήρι της παρθένου στο Μοντσερράτ της Βαρκελώνης, και για ένταξη σε ένοπλη συμμορία. Όλα αυτά υπό τον αντιτρομοκρατικό νόμο.

Η οργάνωση στην οποία μας χρεώνεται συμμετοχή είναι το εξεγερσιακό κομάντο Ματέο Μορράλ· στην εν λόγω ομάδα έχει αποδοθεί η τοποθέτηση δύο μηχανισμών: ενός στον καθεδρικό της Αλμουδένα στη Μαδρίτη και ενός άλλου στο ναό Ελ Πιλάρ στη Θαραγόθα.

Όλως περιέργως η δικογραφία περιλαμβάνει τη συμμετοχή στη FAI-FRI (Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο) και στις GAC (συντονισμένες αναρχικές ομάδες), όταν στις αναλήψεις ευθύνης για τους μηχανισμούς δε γίνεται καμία αναφορά στα συγκεκριμένα ακρωνύμια.

Ένα από τα πλέον αποφασιστικά κίνητρα για τον τρόπο με τον οποίον ενήργησαν οι ισπανικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί ήταν οι εκθέσεις των χιλιανών ομολόγων τους. Με το που πατήσαμε το πόδι μας σε ιβηρικό χώμα (ο Φρανσίσκο κι εγώ), η χιλιανή αστυνομία έκανε τα πάντα για να εκδικηθεί την ξεφτίλα της «υπόθεσης βόμβες», όπου κι οι δύο μας απαλλαγήκαμε των κατηγοριών. Τα όσα είπε ο Σεμπαστιάν Πινιέρα, που τελούσε πρόεδρος της Χιλής τη στιγμή της σύλληψής μας, στον ισπανό υπουργό Εσωτερικών επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά μου.

Η κατηγορία που βαραίνει τόσο εμένα όσο και τον Φρανσίσκο υπερβαίνει το αν είμαστε οι φυσικοί αυτουργοί των γεγονότων. Αν και οι δικαστικοί μηχανισμοί δεν πρόκειται ποτέ να το αναγνωρίσουν, η κατηγορία είναι εξ ολοκλήρου πολιτική· η μόνη βεβαιότητα που κατέχουν είναι πως είμαστε αναρχικοί. Ποτέ μου δεν απαρνήθηκα τις ιδέες που διαδίδω, κι αυτό το τιμωρούν.

Δε θα φιλήσω το σταυρό της μετανοίας· βαδίζω ήσυχη έχοντας τη βεβαιότητα πως αγωνίζομαι για τα πλέον ευγενή ιδανικά και πως δεν πρόκειται να ξεκάνουν τις αντεξουσιαστικές ιδέες και πρακτικές.

Οπλίζοντας το διάβα μας, δίχως να συνθηκολογούμε μήτε να διαπραγματευόμαστε.

Δε θα σταματήσουμε μέχρι να τελειώσουμε με όλα τα κλουβιά.

Θάνατο στο κράτος και ζήτω η αναρχία!

το γράμμα στα ισπανικά

Τουλούζη: Ενημέρωση από την αντικατασταλτική πορεία της 8ης Νοέμβρη για τον Ρεμί Φραις

Μια βδομάδα μετά τη διαδήλωση της 1ης Νοέμβρη, η οποία είχε καταλήξει σε συγκρούσεις με την αστυνομία, άλλη μια πανγαλλική διαδήλωση ενάντια στην αστυνομική βία καλέστηκε στις 8/11 στην Τουλούζη, τη μεγαλύτερη πόλη κοντά στη μαχόμενη κοινότητα ZAD στον υδροβιότοπο του Τεστέτ, όπου τη νύχτα της 25ης προς την 26η Οκτώβρη οι μπάτσοι δολοφόνησαν τον Ρεμί Φραις εν μέσω συγκρούσεων.

Οι Αρχές της πόλης αποφάσισαν ν’ απαγορέψουν την πορεία της 8ης Νοέμβρη, ενώ οικολογικές οργανώσεις και αριστερά κόμματα καλούσαν τον κόσμο να απέχει από τη διαδήλωση. Παρ’ όλα αυτά, περισσότερα από 100 άτομα βρεθήκαμε στην πλατεία Ζαν Ζωρ, εξ ολοκλήρου κυκλωμένοι από διμοιρίες. Οι αριστεριστές του ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα) κατέληξαν να διαπραγματεύονται με τους μπάτσους ένα ακόμα “παρκούρ” μερικών εκατοντάδων μέτρων επί της λεωφόρου Ζαν Ζωρ. Αν και ο κόσμος τους γιούχαρε, τελικά όλοι τραβήξαμε κατά κείνη την κατεύθυνση, για να δούμε πως θα μπορούσαμε να σπάσουμε τον αστυνομικό κλοιό. Λίγο αργότερα οι μπάτσοι έκοψαν τελείως το διάβα μας, μπλοκάροντας όλες τις πιθανές εξόδους, κι απομείναμε μαντρωμένοι επί της λεωφόρου. Ανάμεσα στον κόσμο που ήταν παρών, ο καθένας έκανε τα δικά του: οι κλόουν τα καραγκιοζιλίκια τους, άλλα άτομα ξεκίνησαν να κουκουλώνονται, ενώ οι αριστεροί διαπραγματεύονταν πώς θα την κάνουν με ελαφρά.

Τα πράγματα παρέμειναν ήρεμα για κάποιες στιγμές. Έπειτα οι μπάτσοι ξεκίνησαν να ψεκάζουν με δακρυγόνα. Όλοι άρχισαν να τρέχουν ενώ ταυτόχρονα έπεσαν κι οι πρώτες πέτρες και επιχειρούνταν να στηθεί ένα πρόχειρο οδόφραγμα. Η εκατέρωθεν ρίψη δακρυγόνων και πετρών κράτησε κάνα εικοσάλεπτο, με τη διαδήλωση να κόβεται στα δύο και το ένα τμήμα της να κυκλώνεται από τους μπάτσους που συνέχισαν να πετάνε δακρυγόνα. Μερικές μολότοφ πέσανε σε απάντηση, ενώ ένα όχημα άρπαξε φωτιά (μάλλον από κάνιστρο δακρυγόνου). Προσπαθούσαμε να δούμε πώς θα μπορούσαμε να ξεγλιστρήσουμε από τη φάκα.

Σε λιγάκι ό,τι είχε απομείνει από την πορεία ξανακόπηκε στα δυο. Το ένα τμήμα απωθήθηκε στους δρόμους γύρω από την πλατεία Μπελφόρ με εκτεταμένη χρήση χημικών, όλοι τρέχαν σαν μουρλοί μη μπορώντας καλά καλά να δουν ή ν’ ανασάνουν. Με το που βγήκε από το σύννεφο των δακρυγόνων αυτό το κομμάτι της πορείας (αποτελούμενο κυρίως από πασιφιστές που φώναζαν “ειρήνη, σεβασμός, αγάπη”) διαλύθηκε.

Το άλλο μισό της πορείας, με κόσμο που στην πλειονότητά του ήταν κουκουλωμένος, μαζεύτηκε πάλι στη στάση του μετρό Ζαν Ντ’ Αρκ και ξανακατέβηκε στο δρόμο προς την πλατεία Εσκιρόλ και το Δικαστικό Μέγαρο, σηκώνοντας οδοφράγματα και σπάζοντας τράπεζες κατά μήκος της διαδρομής, πιάνοντας τους μπάτσους στον ύπνο. Παρά τον αστυνομικό κλοιό, οι διαδηλωτές κατάφεραν να βγουν στους δρόμους του κέντρου της πόλης. Η κατά μέτωπο σύγκρουση με την μπατσαρία μάς επέτρεψε να σπάσουμε τον κλοιό και να φέρουμε τη διαδήλωση σε παραπάνω μέρη. Ύστερα από κάμποσες μικροσυμπλοκές, ο κόσμος έσπασε ακόμα περισσότερο.

Η διαδήλωση εκτυλίχτηκε σχετικά καλά, παρά τις αντίξοες συνθήκες, κι όλες οι πρακτικές συνυπήρξαν λίγο πολύ χωρίς πολλές αποκηρύξεις (με εξαίρεση τους αριστερούς, αλλά τέλος πάντων). Μετά τη λήξη της πορείας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στο αστυνομικό τμήμα, σε αλληλεγγύη στους προσαχθέντες της ημέρας. Από τους 20 προσαχθέντες, 2 διαδηλωτές μπήκαν φυλακή: ένας που καταδικάστηκε σε 4 μήνες κι ένας ακόμη σε προφυλάκιση εν αναμονή δίκης την 15η Δεκέμβρη. Επίσης υπάρχουν αρκετοί που αφέθηκαν ελεύθεροι αλλά με εκκρεμείς δίκες.

Στις 22 Νοέμβρη, έχει καλεστεί άλλη μια μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην αστυνομική βία στην Τουλούζη. Είναι σημαντικό να καταφέρουμε να κρατήσουμε ψηλά το επίπεδο της σύγκρουσης στις πορείες και στους δρόμους, έτσι ώστε οι επιθετικές πρακτικές να μπορέσουν να δοκιμαστούν και να πραγματωθούν από κοινού, δίχως να μπούμε πάλι σε διαχωρισμούς τύπου “καλοί” και “κακοί” διαδηλωτές. Εδώ πέρα όλοι διαδηλώνουμε μαζί. Λιγότερο ή περισσότερο επιθετικά, αλλά μαζί και με τρόπο αυτόνομο, κι αυτό είναι που πρέπει να σπρώξουμε παραπέρα, αποφεύγοντας τους στάνταρ διαχωρισμούς που ωθούν τον πιο “ήρεμο” κόσμο στην αφομοίωση από τα κόμματα και τις οργανώσεις της κλασικής άκρας αριστεράς, και τον λιγότερο “ήρεμο” κόσμο σε πιο εξειδικευμένες και πιο μυστικές πρακτικές άμεσης δράσης. Αυτές οι τάσεις παραμένουν μαζί χάρη στις διαδηλώσεις και στη δυναμική τους, που μας επιτρέπει να στεκόμαστε γερά σε δημόσιο χώρο. Αν μια μέρα πρέπει να χωριστούμε, θα είμαστε εμείς αυτοί που θα το αποφασίσουμε, έχοντας πλήρη συνείδηση των λόγων που το κάνουμε.

Δεν έχει πια να κάνει με το φράγμα, αλλά με ολάκερη τη ζωή μας.

Αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό και στα μέγκα-πρότζεκτ του σημαίνει αγώνας στους δρόμους, στις συνειδήσεις, στις καρδιές, μέρα και νύχτα, ενάντια σε όλες τις μορφές κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, καθένας με τα μέσα που έχει εύκαιρα.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες!

Θάνατο στο κράτος και ζήτω η αναρχία.

Λονδίνο: Αλληλεγγύη στον αγώνα της Τεστέτ

Παρασκευή, 31.10.2014, έξω απ’ τη γαλλική πρεσβεία στο Λονδίνο

Χωρίς δικαιοσύνη δεν έχει ειρήνη· για τον Rémi Fraisse, δολοφονημένο απ’ το γαλλικό κράτος

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Οκτώβρη, ο Ρεμί Φραις σκοτώθηκε από διμοιρίες καταστολής ταραχών σε μια τοποθεσία διαμαρτυρίας στην Τεστέτ, στη νοτιοδυτική Γαλλία. Βρισκόταν εκεί, μαζί με περισσότερους από 7.000 άλλους, προσπαθώντας να σταματήσει την κατασκευή ενός φράγματος σε μια δασική περιοχή ενός υδροβιότοπου με περισσότερα από 93 προστατευόμενα είδη. Πυροβολήθηκε θανάσιμα από την αστυνομία μ’ ένα εκρηκτικό όπλο ελέγχου πλήθους.

Εδώ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχουμε μια μακρά ιστορία αστυνομικών δολοφονιών – από τη δολοφονία του Μαρκ Ντάγκαν [Mark Duggan] το 2011, η οποία πυροδότησε ταραχές σε ολόκληρη τη χώρα, την περίπτωση του Ολασένι Λούις [Olaseni Lewis], ο οποίος σκοτώθηκε από μπάτσους που τον καταστείλανε βίαια στο πάτωμα ψυχιατρικού νοσοκομείου το 2010, τη δολοφονία του Ίαν Τόμλινσον [Ian Tomlinson], που έπεσε νεκρός το 2009 εν μέσω των διαδηλώσεων ενάντια στη σύνοδο της G20 επειδή βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, μέχρι τον Μπλαιρ Πητς [Blair Peach], ο οποίος δολοφονήθηκε σε αντιφασιστική διαδήλωση το 1979, και τόσες άλλες περιπτώσεις. Παντού η αστυνομία είναι η ίδια, με την έννοια ότι δεν προστατεύει τα συμφέροντα του λαού αλλά τα συμφέροντα του κράτους, που υπερβολικά συχνά είναι ρατσιστικά, ταξικά, κερδοσκοπικά και επιδιώκουν να συνθλίψουν όποιον τους αμφισβητήσει.

Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε όχι μόνο για μια δολοφονία απ’ την αστυνομία, αλλά ένα φόνο που διέπραξε η γαλλική κυβέρνηση. Θα πρέπει να λογοδοτήσουν.

Το έργο του φράγματος στην Τεστέτ είναι μια κρατική μάχη για χρήμα και εξουσία, κι εδώ είδαμε από πρώτο χέρι ότι η απληστία δολοφονεί. Κατά κανόνα σκοτώνει εκείνους που βρίσκονται μακριά από την κοινή θέα –τους περιθωριοποιημένους, τους φτωχούς, τους καταπιεσμένους σε άλλες χώρες– αλλά όχι στην προκείμενη περίπτωση. Η εταιρική απληστία θανάτωσε έναν 21χρονο γάλλο σπουδαστή.

Σας γράφουμε αυτές τις αράδες από το Λονδίνο, τη γεω-πρωτεύουσα της απληστίας και του τσιμέντου, όπου ο μόνος υδροβιότοπος που έχει απομείνει είναι θυσιασμένος στους σκοπούς ενός μουσείου. Στη σκιά δισεκατομμυριούχων, πολλοί από μας παλεύουμε καθημερινά μόνο και μόνο για να βάλουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας. Γύρω μας βλέπουμε τη φτώχεια ν’ αυξάνεται, τη στοχοποίηση ατόμων που δεν έχουνε χαρτιά, και την εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση ενός καθεστώτος παρακολούθησης σχεδιασμένου για την προστασία των πλουσίων και ισχυρών. Αντλούμε έμπνευση απ’ τη ριψοκινδυνότητα, την ποικιλομορφία τακτικών και την αποφασιστικότητα αγώνων σαν αυτόν της ZAD στην Τεστέτ.

Όλοι οι αγώνες μας συνδέονται, είτε καταλαμβάνετε ένα δεντρόσπιτο στην Τεστέτ είτε ένα γραφείο του Συμβουλίου του Λονδίνου απαιτώντας να δοθεί σε κάποια ομάδα άστεγων μητέρων πρόσβαση στη στέγαση. Είτε εξεγείρεστε στους δρόμους της Αθήνας είτε στο Φέργκιουσον, η ρίζα της συστηματικής δυσαρέσκειάς μας είναι η ίδια.

Για όλους εκείνους που θανατώθηκαν από την κρατική καταπίεση,
τώρα, οργανωνόμαστε.

Σ’ ένδειξη αλληλεγγύης,
τζον

Μαδρίτη: Επίθεση σε κατάστημα αστυνομικού εξοπλισμού

Το βράδυ της 10ης Νοέμβρη έγινε πέσιμο σε μαγαζί με αστυνομικά είδη στη μαδριλένικη γειτονιά του Καραμπαντσέλ, σ’ ένδειξη αλληλεγγύης προς την κατάληψη La Gatonera (σφραγισμένη από 27/10).

Καμιά εκκένωση να μη μείνει αναπάντητη!

Ενεργό αλληλεγγύη στα κοινωνικά κέντρα που απειλούνται με εκκένωση!

κάποιοι/ες ανεξέλεγκτοι/ες

Μιλάνο: Άμεση δράση ως ένδειξη αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους

Τη νύχτα της Τετάρτης, 12 Νοέμβρη, επιτεθήκαμε με σφυριές σε 5 ΑΤΜ και βανδαλίσαμε μερικά αυτοκίνητα πολυτελείας (τρυπήσαμε τα λάστιχα και σπάσαμε τα τζάμια τους), ως ελάχιστη χειρονομία ατομικής εξέγερσης ενάντια σ’ ένα καπιταλιστικό σύστημα που εκμεταλλεύεται και καταστρέφει.

Αφιερώνουμε αυτήν τη δράση στους συντρόφους και στη συντρόφισσα που κατηγορούνται για την επίθεση στο εργοτάξιο TAV τον Μάη του 2013, καθώς και σε όλους τους αναρχικούς κρατουμένους.

Δεν μπορούμε να μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια την ώρα που οι σύντροφοί μας βρίσκονται θαμμένοι κάτω από χρόνια φυλακής, ή να περιοριζόμαστε σε συμβολικές πράξεις που δεν προκαλούν καμιά ενόχληση.

Η μόνη αλληλεγγύη είναι η επίθεση!

Σ.τ.μ.: Στις 24 Σεπτέμβρη 2014, στο δικαστήριο του Τορίνο, οι αιχμάλωτοι Κλάουντιο Αλμπέρτο, Ματτία Τζανόττι, Νικκολό Μπλάζι και Κιάρα Τζενόμπι ανέλαβαν περήφανα την ευθύνη για τη συμμετοχή τους στο σαμποτάζ που πραγματώθηκε τον Μάη του 2013 στο εργοτάξιο της υπερταχείας TAV στο Κιομόντε. (Οι δηλώσεις των τεσσάρων συντρόφων μεταφράζονται ήδη και θα δημοσιευτούν όσο πιο σύντομα γίνεται.)

Μαδρίτη: Πετροβόλημα αστυνομικής ακαδημίας σε αλληλεγγύη στην κατάληψη La Gatonera, που εκκενώθηκε από μπάτσους στις 27/10

Τα ξημερώματα της Πέμπτης, 6 Νοέμβρη, πετροβολήθηκε μια ακαδημία της αστυνομίας και της Γκουάρδια Θιβίλ στην περιοχή Λεγάθπι της Μαδρίτης, κι ύστερα γράφτηκε: «Καμιά εκκένωση αναπάντητη. Η Gato αντιστέκεται».

Θάνατο στο κράτος και ζήτω η αναρχία!

[Ελληνικές φυλακές] Χαιρετισμός του Νίκου Ρωμανού για την εκδήλωση της 16ης Νοέμβρη στο Μπιλμπάο

Σύντομος χαιρετισμός του αναρχικού συντρόφου, απεργού πείνας από 10/11, που διαβάστηκε κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας αντιπληροφόρησης στο Μπιλμπάο σε αλληλεγγύη στους αναρχικούς κρατουμένους στην Ελλάδα:

Συντρόφισσες και σύντροφοι, χιλιόμετρα μας χωρίζουν, μα οι καρδιές μας μας φέρνουν κοντά.

Εκδηλώσεις σαν αυτήν που διοργανώνει σήμερα το Contra Info, στην κατάληψη Izar Beltz στο Μπιλμπάο, έχουν για μένα μεγάλη σημασία, όχι μόνο σα σημεία και φορείς αντιπληροφόρησης κι ενημέρωσης, όχι μόνο σαν τόποι συνάντησης κι επικοινωνίας αναρχικών συντρόφων και συντροφισσών, αλλά και σαν επικοινωνία κι αλληλεπίδραση των αγωνιστών μέσα κι έξω απ’ τα τείχη των φυλακών.

Των φυλακών, που αποτελούν συμπυκνωμένη την μισητή ουσία της Κυριαρχίας, ό,τι όνομα κι αν παίρνει κατά καιρούς, στην πιο σκληρή μορφή της. Που θέλουν να φοβίζουν και να παραδειγματίζουν, να τιμωρούν και να εξοντώνουν. Που θέλουν να καθαγιάζουν τις ενοχές μιας κοινωνίας που φωνάζει εκεί που την παίρνει και το βουλώνει εκεί που θα ’πρεπε να ουρλιάζει…

Προσωπικά, διανύω ήδη την 7η ημέρα απεργίας πείνας, σε μια προσπάθεια να κερδίσω ανάσες ελευθερίας από την ασφυκτική αυτή συνθήκη των μπουντρουμιών της δημοκρατίας. Δεν θέλω να κουράσω μιλώντας για την υπόθεσή μου· άλλωστε, το κείμενό μου για την απεργία μεταφράστηκε ήδη και θα υπάρχει στην εκδήλωση.

Θέλω μόνο να μεταφέρω τους χαιρετισμούς μου σ’ όσους βρίσκονται στην εκδήλωση, την αλληλεγγύη μου στους ανά τον κόσμο φυλακισμένους αναρχικούς, και το άσβεστο πάθος για ελευθερία σ’ όσους αγωνίζονται με αξιοπρέπεια κι επιθετικότητα, ανοίγοντας ρήγματα που θα συντρίψουν τα τείχη όχι μόνο των φυλακών που κλείνουν εμάς αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας-φυλακή.

Καλή δύναμη…

υλικό που μοιράστηκε εδώ: 1, 2

Αθήνα: Παρέμβαση-αποκλεισμός στο Γαλλικό Ινστιτούτο ως έκφραση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους της Γαλλίας

To κείμενο που μοιράστηκε στην παρέμβαση.Το Σάββατο 15 Νοέμβρη 2014, πραγματοποιήθηκε αποκλεισμός του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών από είκοσι αλληλέγγυους συντρόφους και έγινε παρέμβαση μέσα στο προαύλιο και τις αίθουσες διδασκαλίας, με μοίρασμα κειμένων, κοινοποίηση από ντουντούκα, ρίψη φλάιερ και συνθήματα. Η παρέμβαση ξεκίνησε στις 11:40 το πρωί και ολοκληρώθηκε μια ώρα αργότερα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αντίδραση της διεύθυνσης του Ινστιτούτου που υπάγεται στην γαλλική πρεσβεία. Τα συγκεκριμένα στελέχη του γαλλικού κράτους κρύφτηκαν πίσω από κάποιο “πρωτόκολλο ασφάλειας”, αναθέτοντας στον σεκιουριτά της G4 να διαχειριστεί την εξαιρετική κατάσταση. Ο μισθοφόρος της πολυεθνικής ιδιωτικής μπατσαρίας απευθύνθηκε αμέσως στην ελληνική αστυνομία και στην συνέχεια εκτελούσε τις εντολές της. Οι επίδοξοι χωροφύλακες του Ινστιτούτου πρώτα επιχείρησαν ανεπιτυχώς να κλείσουν τις πόρτες των κτηρίων για να αποκλείσουν τους αλληλέγγυους στο προαύλιο, ώστε να βρεθούμε απομονωμένοι σε ενδεχόμενη κατασταλτική επέμβαση. Μετά, ενεργοποίησαν τον συναγερμό, προκαλώντας πανικό σε μαθητές και γονείς. Ύστερα, συγκέντρωσαν και έκλεισαν τα παιδιά που προηγουμένως παρακολουθούσαν μαθήματα, μέσα σε μια αίθουσα. Εν τω μεταξύ, κατέφτασαν δυνάμεις ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ και στάθηκαν στις δυο γωνίες του δρόμου.

Η τεχνοκρατική αντίδραση του μηχανισμού είχε πολλαπλές στοχεύσεις: Πρόκληση μιας τεχνητής ατμόσφαιρας τρομοκρατίας, απομόνωση των αλληλέγγυων από τους παρευρισκόμενους και στοχοποίησή τους για μια ενδεχόμενη αστυνομική επέμβαση, διαμόρφωση όρων τεχνοκρατικής πολεμικής αντιπαράθεσης, μετάθεση της πολιτικής ευθύνης για την στρατιωτική διαχείριση της κοινωνικής παρέμβασης σ’ έναν αυτοματισμό “ασφάλειας”, που εκπροσωπούνταν από ένα μαντρόσκυλο της μεγαλύτερης εταιρείας εμπορίου καταστολής. Ωστόσο, αρκετοί παρευρισκόμενοι αντιτάχθηκαν στην τεχνητή κατάσταση τρομοκρατίας που επιχείρησε να επιβάλει η διεύθυνση του Ινστιτούτου.

Οι σύντροφοι ολοκλήρωσαν αποφασιστικά την παρέμβαση και αποχώρησαν ανάμεσα στις διμοιρίες φωνάζοντας: “Η αλληλεγγύη, το όπλο των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών” και “ενάντια σε κράτος και λεηλασία, αγώνας για τη γη και την ελευθερία”.

Ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση της γης και στους ένοπλους μηχανισμούς του γαλλικού κράτους συνεχίζεται καθημερινά στη Γαλλία και σε άλλα μέρη.

Η συνέλευση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους της Γαλλίας θα συναντηθεί πάλι την Τετάρτη 19/11 στις 4μμ στο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ), Εξάρχεια.

Ελλάδα: Αλληλεγγύη στο ελεύθερο κοινωνικό ραδιόφωνο 1431ΑΜ στη Θεσσαλονίκη

σποτάκι εδώ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ 1431ΑΜ ΣΤΙΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΑΠΘ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

Το πρωί της Τετάρτης 5 Νοέμβρη οι πανεπιστημιακές αρχές καθ’ υπόδειξιν της ΕΕΤΤ (Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων) ξήλωσαν και κατάσχεσαν τον πομπό με τον οποίο εξέπεμπε ο 1431ΑΜ στα fm. Μετά από παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα στο γραφείο του αντιπρύτανη Λαόπουλου από μέλη του σταθμού και αλληλέγγυους, η πρυτανεία έκανε ξεκάθαρη τη στάση της ότι δε θα επιστραφεί ο εξοπλισμός και την επόμενη μέρα ενημέρωσε όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα για τη στάση που θα κρατήσει απέναντι στο θέμα.

Στην ανακοίνωση αυτήν η πρυτανεία προσπαθεί να μας πείσει ότι υποστηρίζει τις αξίες της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, βάζοντάς τες βέβαια στα στενά πλαίσια της αστικής νομιμότητας (παράλογο;). Ας δούμε όμως τι σημαίνει αστική νομιμότητα στην περίπτωση της μπάντας των συχνοτήτων και πώς την εννοεί η ΕΕΤΤ, με τα συμφέροντα της οποίας εναρμονίζονται οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ αλλά και άλλων ιδρυμάτων της χώρας.

Αστική νομιμότητα λοιπόν σημαίνει 10 μεγαλοεργολάβοι να ελέγχουν το τηλεοπτικό φάσμα σε πανελλαδική εμβέλεια κατέχοντας τα μεγαλύτερα κανάλια και προάγοντας μέσα απ’ αυτά την καθεστωτική προπαγάνδα, εξυπηρετώντας τα δικά τους και ευρύτερα καπιταλιστικά συμφέροντα.

Αστική νομιμότητα σημαίνει τα 10 κανάλια αυτά να έχουν εκατομμύρια χρέη προς το δημόσιο.

Αστική νομιμότητα σημαίνει οι 10 μεγαλοεργολάβοι να κατέχουν αντίστοιχα και τα περισσότερα ραδιόφωνα της χώρας.

Επίσης αστική νομιμότητα σημαίνει ότι οι υπόλοιπες συχνότητες της μπάντας των fm μοιράζονται σε λοιπούς μεγαλοεπιχειρηματίες που εξυπηρετούν δικά τους πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Όσο για το πώς μοιράζονται, ας δούμε την περίπτωση του Χορτιάτη, που έχει καταληφθεί από φουσκωτούς μαφιόζους που φυλάνε κεραίες με προσωρινές “άδειες”.

Όσον αφορά τώρα τις πρυτανικές αρχές, νομιμότητα σημαίνει συνεδριάσεις σε κλειδαμπαρωμένα κτήρια με την προστασία των ΜΑΤ και αδιαφορία για τα συμφέροντα και τις θέσεις των φοιτητών. Χαρακτηριστικό είναι ότι, την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο, στην Αθήνα ο πρύτανης του ΕΚΠΑ αποφάσισε lock-out των πανεπιστημιακών κτηρίων ώστε να αποτρέψει την εφαρμογή αποφάσεων των φοιτητικών συλλόγων, στέλνοντας τα ΜΑΤ να επιτεθούν αναίτια στους φοιτητές. Τέλος, ας αναλογιστούμε τι ήταν “νόμιμο” πριν 41 χρόνια και πόσο εκείνες οι εποχές διαφέρουν από τις σημερινές.

Για μας ελευθερία του λόγου σημαίνει να ακούγεται η φωνή όλων των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας που φιμώνονται από τον κυρίαρχο λόγο. Γι’ αυτόν το λόγο βρεθήκαμε οι ίδιοι και οι ίδιες στην εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008, βρισκόμαστε δίπλα στους κατοίκους της Χαλκιδικής που αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της φύσης, σταθήκαμε αλληλέγγυοι στις εξεγέρσεις των μεταναστών εργατών και μαζί τους παλεύουμε ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στο φασισμό και στις διαφόρων ειδών Αμυγδαλέζες. Μαζί με ολικούς αρνητές στράτευσης υψώνουμε αναχώματα στο μιλιταρισμό και μαζί με φυλακισμένους γκρεμίζουμε τα τείχη των αποκλεισμών. Δίπλα σε εργάτες απεργούς διεκδικούμε το δικαίωμα για αξιοπρέπεια και αντιμαχόμαστε την ολοένα και εντονότερη υποβάθμιση των ζωών μας. Να θυμηθούμε βέβαια ότι, όταν ήμασταν δίπλα στον αγώνα των απεργών στις εργολαβίες του ΑΠΘ., κάποιοι οργάνωναν απεργοσπασία χρησιμοποιώντας εθελοντές φοιτητές με το πρόσχημα της “υγειονομικής βόμβας”, ενώ στα επόμενα 2 χρόνια πήξαμε στο σκατό. Αυτοί οι κάποιοι είναι σήμερα πρυτάνεις του ΑΠΘ.

Για όλους αυτούς τους λόγους συνεχίζουμε τον αγώνα μας για ελεύθερη έκφραση απέναντι σε αυτούς που με το πρόσχημα της νομιμότητας προσπαθούν να επιβάλουν ένα πανεπιστήμιο μακριά από τις ανάγκες της κοινωνίας έρμαιο στα συμφέροντα των ιδιωτών, απέναντι σε αυτούς που διεκδικούν την πρώτη θέση στις κατατάξεις των πανεπιστημίων και την τελευταία στην αξιοπρέπεια…

ΟΣΟ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΚΕΡΑΙΕΣ
ΤΟΣΟ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΑΝΕΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ

Ελεύθερο κοινωνικό ραδιόφωνο
1431ΑΜ
Νοέμβρης 2014

Μας ακούτε:
www.1431am.org
1431 στα μεσαία

Μπεζανσόν, Γαλλία: Μερικά καρφιά στις ρόδες της κυριαρχίας

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 7ης προς 8η Νοέμβρη 2014, σκάσαμε τα λάστιχα σε δυο βανάκια (ένα της δημαρχίας κι άλλο ένα της EDF) και σε κάμποσα ποδήλατα VéloCité.

Αχρηστεύσαμε μια εικοσάδα ποδήλατα της JCDecaux (διαχειρίστριας εταιρείας του συστήματος μίσθωσης ποδηλάτων). Ένα όχημα της δημαρχίας κι ένα βανάκι της EDF (κύριας επιχείρησης ηλεκτρισμού στη Γαλλία) είχανε την ίδια τύχη.

Γιατί η EDF είναι κομμάτι αυτής της κοινωνίας των πυρηνικών που εξημερώνει και δηλητηριάζει τις ζωές μας. Γιατί η JCDecaux εκμεταλλεύεται κρατουμένους προκειμένου να επισκευαστούν τα γαμοποδήλατά της, που χρησιμεύουν για τη μετακίνηση των μπουρζουάδων. Γιατί η δημαρχία είναι ο υπ’ αριθμόν ένα συνεργός τους, και γιατί πολύ απλά είναι εξουσία.

Να σκάσει το κράτος κι ο καπιταλισμός!

πηγή: nantes.indymedia.org

Μασσαλία: Διαδήλωση ενάντια στο υπάρχον, στον απόηχο της δολοφονίας του Ρεμί Φραις

Και στη Μασσαλία κινούνται τα πράγματα!

Σε συνέχεια της πρώτης αυθόρμητης, αποφασιστικής και εύστοχης βόλτας της 31ης Οκτώβρη, όπου πατήθηκαν συνθήματα, μια διακοσάρα κόσμου ξανανταμωθήκαμε την Παρασκευή, 7 Νοέμβρη, για να δράσουμε και πάλι.

Κατά τη διάρκεια της πορείας γράφτηκαν πολλά συνθήματα, όπως «εξέγερση», «κάλεσμα σε ξεσηκωμό», «δεν ξεχνάμε τον Ρεμί» ή «η ZAD θα γίνει το Βιετνάμ σας», ενώ σπάστηκε και μια διαφημιστική πινακίδα. Εκτοξεύαμε διαρκώς βρισιές στους πολυάριθμους μπάτσους και τους ρίχναμε κροτίδες. Σε κάποια φάση ένα ομοίωμα αστυνομικού κρεμάστηκε από μια κάμερα παρακολούθησης και στη συνέχεια πυρπολήθηκε, αχρηστεύοντας έτσι αυτό το μαραφέτι ελέγχου. Τότε τα κωλοπαίδια της BAC (αντι-εγκληματικής ταξιαρχίας) επωφελήθηκαν της ευκαιρίας για να την πέσουνε στον κόσμο, και παρ’ ότι δεν έπαιξαν συλλήψεις, πολλά άτομα ξυλοκοπήθηκαν.

Να φροντίσουμε να μη σταματήσει ποτέ αυτό το κίνημα, να συνεχίσουμε να μαχόμαστε εναντίον του κράτους και κάθε μορφής καταπίεσης.

πηγή: lechatnoiremeutier

Αθήνα: Νεότερα σχετικά με την προσφυγή κατά του νόμου για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας

Από τη δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση πληροφορηθήκαμε ότι:

1) η υπόθεση μεταβιβάστηκε από το 4ο τμήμα του Σ.τ.Ε. στο 3ο

2) ορίστηκε η 23/4/2015 ως ημερομηνία που θα συζητηθεί η αίτηση ακυρώσεως του νόμου για τις φυλακές τύπου Γ΄ (απρόσμενα σύντομα…)

3) την επόμενη εβδομάδα (από Δευτέρα 17/11), αφού προσκομιστούν οι φάκελοι με τις απόψεις του υπουργείου και ο δικός μας, θα οριστεί η αίτηση αναστολής του νόμου (ασφαλιστικά μέτρα)

Περισσότερα στη συνέντευξη τύπου την Πέμπτη 20/11 στη 1 το μεσημέρι στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας

Συγγενείς και φίλοι κρατουμένων
sygeneis-filoi@espiv.net

Γκρενόμπλ: Πορεία για τη δολοφονία του Ρεμί Φραις

Μετά το θάνατο του Ρεμί Φραις στη μάχη ενάντια στο φράγμα του Σιβάν, διαδηλώσαμε στο κέντρο της πόλης της Γκρενόμπλ. Καμιά κατοσταριά άτομα περιπλανηθήκαμε κάνοντας σαματά στις γειτονιές του Σαν Μπρουνό και Σαμπιοννέ. Περνώντας από την οδό Λεντιγκιέρ, αφιερώσαμε λίγο χρόνο για να ανακαινίσουμε το τμήμα της δημοτικής αστυνομίας πατώντας συνθήματα («η αστυνομία δολοφονεί») και πετώντας μπογιές. Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο της πόλης, όπου σπάστηκε η τζαμαρία ενός καταστήματος της εταιρείας σιδηροδρόμων SNCF, στην πλατεία Υμπέρ Ντυμπντού, για να καταδειχθεί πως από τις ζώνες προς υπεράσπιση στη Γαλλία μέχρι την κοιλάδα της Σούζα στην Ιταλία (και τον αγώνα ενάντια στην υπερταχεία TAV) υπάρχουν εταιρείες σαν τη Vinci ή την SNCF οι οποίες, εκτός του ότι συνεργούν στην καταστροφή διαφόρων τόπων, δε διστάζουνε να τραυματίσουν ή και να σκοτώσουν για να καταφέρουν να επιβάλουνε τον κόσμο τους.

Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης μοιραζόταν ένα κείμενο που εξηγούσε την κατάσταση κι εισέφερε και μερικές αλήθειες εν μέσω της κενότητας των μεταδόσεων του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP). Οι μπάτσοι κράτησαν διακριτική στάση και καταφέραμε να ολοκληρώσουμε την πορεία και να διαλυθούμε δίχως προβλήματα.

Για τους ακρωτηριασμένους και δολοφονημένους από την αστυνομία. Ούτε ξεχνάμε, ούτε συγχωρούμε. Απόψε στο δρόμο, αύριο στα οδοφράγματα.

Μερικοί διαδηλωτές παρόντες το βράδυ της Δευτέρας (27/10/2014)

πηγή: grenoble.indymedia.org

[Μπιλμπάο] Αιχμάλωτοι στο δρόμο! Δρόμο για την εξέγερση!

YouTube Preview Image

Βιντεάκι για την εκδήλωση αλληλεγγύης σε φυλακισμένους αναρχικούς στην Ελλάδα

Κυριακή, 16 Νοέμβρη στις 17:00 στην αναρχική κατάληψη Izar Beltz, Ιράλα, Μπιλμπάο

Ραδιοφωνικά σποτάκια σε καστιγιάνικα και βασκικά, από συντρόφους της Βιβλιοθήκης Ντουρρούτι στο Αλτσάσου (Ναβάρρα)

Διαδώστε το!

[Ελληνικές φυλακές] Νίκος Ρωμανός: Απελευθερωτικές Διαδρομές Επίθεσης

Το παρακάτω κείμενο έχει στόχο να αποτελέσει τη συνέχεια ενός διαλόγου σχετικά με τα εργαλεία της αναρχικής εξέγερσης και τους τρόπους οργάνωσής μας. Ένας διάλογος που ξεκίνησε σε μια διεθνή αναρχική συνάντηση κάπου στην επαρχία της Γαλλίας και τώρα συνεχίζεται από το κελί της φυλακής εδώ, στην Ελλάδα.

Οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι οι προσωπικές μου, και προφανώς είναι σαφές ότι προωθούν μια συγκεκριμένη θέση πάνω στο ζήτημα. Δεν είναι όμως ζητούμενο να υπερισχύσει μια θέση, αλλά η επικοινωνία κι αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφορετικών μεν αλλά συμπληρωματικών θέσεων. Απέναντι σ’ έναν εχθρό πολύ ευέλικτο όσο αφορά τη χρήση και πληθώρα μέσων και μορφών επίθεσης, η ποικιλομορφία των αναρχικών σε θεωρήσεις και πρακτικές είναι αυτονόητη. Οι όποιες διαφορετικές οπτικές δεν μπορεί να προωθούνται δογματικά, αλλά με βάση το σκεπτικό της πολύπλευρης επίθεσης.

Ας ξεκινήσουμε να μιλάμε γύρω από την ίδια την έννοια της οργάνωσης, καθώς είναι μια λέξη αρκετά παρεξηγημένη στους αναρχικούς κύκλους.

Έχουμε απέναντί μας έναν εχθρό με σύνθετες και πολύπλοκες λειτουργίες· ένα από τα βασικά του χαρακτηριστικά που τον καθιστούν ισχυρό είναι η διαρκής εξέλιξη και οργάνωση της κοινωνικής παράνοιας που ζούμε σήμερα: οργάνωση τεχνολογική, στρατιωτική, αρχιτεκτονική, πολιτική, βιομηχανική, οικονομική, επιστημονική. Κάθε πτυχή αυτού του κόσμου οργανώνεται και διαρκώς εξελίσσει τις ατέλειές του μέσα από ένα ευφυές σύστημα που έχει ένα πλήθος ανθρώπων να εργάζονται στην υπηρεσία του.

Απέναντι σε αυτήν τη συνθήκη όποιος πιστεύει ότι μπορεί να πολεμήσει χωρίς οργάνωση είναι τουλάχιστον αφελής.

«Όταν το 1972 τα γουρούνια κινητοποίησαν 150.000 όργανά τους, στην προσπάθειά τους να εξαρθρώσουν τη RAF, μέσω της αναζήτησης καταζητούμενων από την τηλεόραση, της παρέμβασης του Καγκελαρίου, της σύνδεσης όλων των αστυνομικών δυνάμεων με το Ομοσπονδιακό Γραφείο, αυτό σήμαινε ότι ενεργοποιήθηκε όλο το άψυχο και έμψυχο δυναμικό του κράτους εξαιτίας ενός μικρού αριθμού επαναστατών· έγινε προφανές σε υλική βάση ότι το μονοπώλιο της κρατικής βίας έχει τα όριά του, ότι οι δυνατότητές του μπορεί να εξαντληθούν, ότι ο ιμπεριαλισμός είναι από άποψη τακτικής ένα ανθρωποφάγο τέρας, αλλά στρατηγικά μια χάρτινη τίγρης. Έγινε κατανοητό, σε ένα υλικό επίπεδο, ότι εναπόκειται σε μας το αν θα συνεχιστεί η καταπίεση καθώς και το αν θα τη συντρίψουμε». (Ουλρίκε Μάινχοφ)

Μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι όποιος δεν οργανώνεται θα μετατραπεί σε ένα ακίνδυνο μόρφωμα που αργά ή γρήγορα θα αφομοιωθεί στους μηχανισμούς αλλοτρίωσης του υπάρχοντος. Θα απολέσει τα μαχητικά χαρακτηριστικά που τον καθιστούν κίνδυνο για τον εχθρό και θα εκτοπιστεί από το πεδίο της ανταγωνιστικής μάχης.

Αντίθετα όποιος έχει αποφασίσει να πολεμήσει αυτό το σύστημα είναι αναγκασμένος να οργανώσει το μίσος του ώστε να γίνει αποτελεσματικός και επικίνδυνος. Όποτε κάπου εδώ ανοίγει η κουβέντα για τους τρόπους οργάνωσης με χαρακτηριστικά σύμφυτα με τις αναρχικές αξίες μας.

Το δίλημμα λοιπόν είναι αν θα οργανωθούμε μέσω μιας κεντρικής αναρχικής οργάνωσης που θα είναι το σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα ή αποκεντρωμένα και διάχυτα μέσω αναρχικών ομάδων συγγένειας που θα διατηρούν την πολιτική αυτονομία τους τόσο σε επίπεδο δράσης όσο και σε επίπεδο συλλογικών αποφάσεων.

Όσον αφορά τον κεντρικό τρόπο οργάνωσης θα μιλήσω γενικά και όχι ειδικά σχετικά με το ποιοι και πώς τον έχουν επιλέξει στην Ελλάδα.

Αν το δει κανείς ιστορικά αυτοί οι δύο τρόποι οργάνωσης ανέκαθεν υπήρχαν χωρίς ποτέ να συνυπάρχουν. Στον ισπανικό εμφύλιο οι αναρχικοί οργανωνόντουσαν σε κεντρικό επίπεδο για να πολεμήσουν τους φασίστες, το ίδιο συνέβη και σε άλλες επαναστατικές απόπειρες.

Το ίδιο συνέβαινε και με τις περισσότερες οργανώσεις αντάρτικου πόλης τις προηγούμενες δεκαετίες οι οποίες προσέγγιζαν νέους συντρόφους στα πλαίσια ενός συγκεκριμένου πολιτικού σχεδίου, στοχεύοντας έτσι στην ενίσχυση της οργάνωσης και όχι στην ένοπλη διάχυση όπου η αυτονομία της κάθε ατομικότητας ανοίγει την πιθανότητα δημιουργίας χαοτικών μετώπων επίθεσης.

Αυτή η αντίληψη γύρω από τους τρόπους οργάνωσης δεν πρέπει να ιδωθεί αποκομμένα από τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της τότε εποχής.

Οι μαχητές εκείνων των χρόνων με τα δικά τους αναλυτικά εργαλεία μελέτησαν τον αντίπαλό τους, πολέμησαν για την ελευθερία πληρώνοντας το κόστος με δολοφονίες, βαριές καταδίκες, βασανιστήρια, πτέρυγες απομόνωσης. Όσοι από αυτούς δεν απαρνήθηκαν τις αξίες τους κάνουν τη δική τους κριτική αποτίμηση για τις εμπειρίες που αποκόμισαν, εμπειρίες που προφανώς και χρήζουν προσεκτικής μελέτης, όμως αν μείνουμε εκεί είμαστε χαμένοι. Σημασία έχει τι κάνουμε εμείς σήμερα, στη δική μας εποχή.

Για μένα λοιπόν η κεντρική οργάνωση και ο επαναστατικός συγκεντρωτισμός είναι φαντάσματα που πρέπει να τα διώξουμε από πάνω μας.

Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι όλες οι εναπομείνασες κεντρικές αναρχικές οργανώσεις έχουν απλά κρατήσει τις ένδοξες σφραγίδες εκείνων των χρόνων και είναι βουτηγμένες στο ρεφορμισμό, αποκηρύσσουν την άμεση δράση και την εξέγερση στην καθημερινή ζωή και δεν έχουν καμία σχέση με κάτι το μαχητικό. Αρνούνται να αντιληφθούν τις τεράστιες αλλαγές σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, αρνούνται να μιλήσουν για τις αιχμές της σύγχρονης καταπίεσης, την επιστήμη, τον τεχνολογικό εκφασισμό, την κυριαρχία των πολυεθνικών, και απλώς αναμασάνε ιδεολογικοποιημένες θεωρίες για τη σύγκρουση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας με τους όρους που είχαν γραφτεί όταν ο καπιταλισμός ήταν εκατό χρόνια πίσω.

Και ακόμα χειρότερα αρνούνται να πράξουν, αδυνατώντας να καταλάβουν ότι αν ζούσαν στο ένδοξο παρελθόν που αναπολούν θα ήταν απλώς κομπάρσοι αφού δε θα ρίσκαραν ποτέ τους και τίποτε.

Τώρα, όσον αφορά τον επαναστατικό συγκεντρωτισμό στις ομάδες αντάρτικου πόλης, παρ’ ότι κατανοώ μια τέτοια επιλογή ως προς τους λόγους και τα αποτελέσματά της, διαφωνώ καθώς θεωρώ ότι στόχος μας δεν είναι να βαδίσουμε όλοι πάνω σε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο-πρόγραμμα αλλά να διαχύσουμε τα μέσα μας και να προτρέπουμε τον καθένα να περιφρουρεί την αυτονομία του συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία νέων αντιλήψεων και πιθανοτήτων για την όξυνση της πολύμορφης αναρχικής δράσης.

Γι’ αυτό και επιλέγω την άτυπη οργάνωση καθώς τη θεωρώ ποιοτικότερη και αποτελεσματικότερη για λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια. Το βασικό συστατικό που δίνει υλική υπόσταση στην άτυπη οργάνωση (και όχι μόνο) δεν είναι άλλο από την άμεση δράση, αλλιώς θα ήμασταν απλώς ένα μάτσο τσαρλατάνοι με αντικαθεστωτική ρητορική.

Το πιο σημαντικό για έναν αναρχικό είναι η απόφαση για ανάληψη δράσης, γιατί με αυτόν τον τρόπο η ατομικότητα σπάει το φόβο που επιβάλλει η κυριαρχία γύρω από την επιλογή της επαναστατικής δράσης· περνώντας στη δράση ξεπερνάς τους ανασταλτικούς παράγοντες που σε οδηγούν στην αδράνεια, παίρνεις τη ζωή σου στα χέρια σου και αποκτάς τη δυνατότητα να επηρεάσεις σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τις συνθήκες που καθορίζουν τη ζωή σου. Η ανάληψη δράσης ισοδυναμεί με ανακατάληψη της κλεμμένης μας ζωής, διαμορφώνοντας έτσι τα χαρακτηριστικά ενός ελεύθερου ανθρώπου που μάχεται καθημερινά να απαλλαγεί από τα δεσμά του, τις κοινωνικές του δεσμεύσεις, καταργώντας τους εξουσιαστικούς ρόλους που του επιβάλλονται, οικοδομώντας μια κουλτούρα που κυοφορεί την ποιότητα μιας νέας ζωής, της ζωής του αναρχικού αντάρτη που ανοίγει πληγές από ξυράφια στο σύγχρονο κόσμο.

Αφού λοιπόν παρθεί μια τέτοια απόφαση, σειρά έχει ο πειραματισμός. Οι αναρχικοί δεν πρέπει να έχουν παγιωμένες θέσεις· είναι μονίμως σε κίνηση, γιατί χωρίς κίνηση οδηγούνται στην αυτοκαταστροφή των ιδεολογικών δογματισμών. Επανεξετάζουν, κριτικάρουν τον εαυτό τους, εξερευνούν τη συλλογική εμπειρία για να την προσαρμόσουν στα τωρινά ιστορικά δεδομένα. Βάζουν πάγο στην καρδιά τους για να αντέξουν στον πόνο, και φωτιά σε ό,τι απέμεινε για να εξαφανίσουν τα ίχνη της παρελθοντικής τους «ήσυχης» ζωής. Στο εξής αυτό που μετράει είναι ο αγώνας και η εκδίκηση, γιατί όποιος ένιωσε στο πετσί του τη βία και δεν επιδίωξε να τους την επιστρέψει στα μούτρα είναι άξιος της μοίρας του.

Ας επανέρθουμε τώρα στο ζήτημα του πρακτικού πειραματισμού, δηλαδή της δράσης με πολλούς τρόπους, πολλές μεθόδους, πολλές μορφές.

Εγώ πιστεύω ότι η οργάνωση των καταστροφικών επιθυμιών μας πρέπει να εκφράζεται μέσα από Δίκτυα Δράσης υψηλής ευκρίνειας, που θα μπορεί ο καθένας να διαβάσει τα λόγια και τα έργα του, να εμπνευστεί, να προβληματιστεί, να δράσει μαζί μας ή να μας πολεμήσει. Το να είμαστε ορατοί (επικοινωνιακά) είναι κομμάτι του σκοπού μας να επιφέρουμε τη μέγιστη κοινωνική πόλωση ώστε να ξεκαθαριστεί ο ρόλος του καθενός μέσα στο εξουσιαστικό οικοδόμημα και να περάσουμε από την οπλισμένη κριτική στην κριτική των όπλων.

Θεωρώ ότι η ανάληψη ευθύνης είναι αυτή που δίνει νόημα σε μια ενέργεια, την οδηγεί στους στόχους που επιθυμείς, επεξηγεί τα κίνητρα και τους λόγους που σε ώθησαν σε αυτή σε όποιον ενδιαφέρεται να σπάσει το φαύλο κύκλο της καταπίεσης και να περάσει στην επίθεση. Απλά και ξεκάθαρα. Στον κόσμο της γενικευμένης υπερπληροφόρησης και της τρομοκρατίας των εικονικών βομβαρδισμών, καμία ενέργεια δε μιλάει από μόνη της αν τα υποκείμενα-δράστες δε μιλήσουν για αυτή.

Γι’ αυτό και η υψηλή ευκρίνεια που ανέφερα σχετίζεται τόσο με τις σταθερές αντάρτικες ονομασίες όσο και με τα ακρωνύμια· για μένα οι σταθερές ονομασίες στις αντάρτικες δράσεις έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί με αυτόν τον τρόπο οι ενέργειές σου συνδέονται μεταξύ τους, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα και τη δυναμική τους.

Επίσης ο λόγος σου αποκτάει μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς είναι συνδεδεμένος με τη συνέπεια της δράσης σου. Έτσι έχεις τη δυνατότητα να χαράξεις στρατηγικές αντάρτικης δράσης κάνοντας κατανοητό το συνολικό σου σκεπτικό και διαμορφώνοντας ένα σημείο αναφοράς και πρόκλησης σε δράση οξύνοντας την επαναστατική απειλή, αφού το μονοπώλιο της κρατικής βίας σπάει και οι αναρχικοί διεκδικούν ένοπλα το μερίδιο που τους αναλογεί ώστε να το στρέψουν εναντίον του εχθρού.

Όσον αφορά τώρα τη χρήση ακρωνυμίων, έχει παρόμοια χρησιμότητα σε ένα πιο διευρυμένο επίπεδο· η κύρια σημασία τους είναι η συμβολή τους στην αναγνώριση της αντίστασης η οποία εκφράζεται χωρίς κάποιο κέντρο αλλά οριζόντια και χαοτικά, ταυτόχρονα, ανάλογα με τις επιλογές των εξεγερμένων.

Θεωρώ ότι η ύπαρξή τους έχει σημασία και ως προπαγανδιστικό εργαλείο – αφού τα μεταφραστικά δίκτυα μπορούν να κάνουν τη δουλειά του αγγελιαφόρου μεταξύ αντάρτικων ομάδων ανεξάρτητα από το αν αυτές χρησιμοποιούν ένα ακρωνύμιο. Όμως η ύπαρξη ενός ή πολλών άτυπων δικτύων με τη μορφή ακρωνυμίων που αναγνωρίζει το ένα το άλλο ενισχύει τη δυναμική των ενεργειών, αφού τις τοποθετεί από κάτι το αποσπασματικό σε κάτι το συνολικό, δημιουργώντας έτσι μια συμπαγή ως προς την ύπαρξή της (βλέπε συνεχή δράση) αναρχική και εξεγερσιακή στη ρίζα της δομή.

Αντί επιλόγου

Είναι φανερό πλέον ότι στο όνομα της «ασφάλειας του πολίτη» κατασκευάζονται τεχνητές κοινωνικές απειλές με τρόπο που να δίνουν πολιτικό άλλοθι ώστε να διαπράττονται τα μεγαλύτερα κρατικά εγκλήματα, να εγκαθιδρύονται όλο και περισσότερες πρακτικές ελέγχου και επιτήρησης, να σκληραίνουν οι αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες. Όλα αυτά για να αισθάνονται ασφαλείς οι προνομιούχοι πολίτες των ανεπτυγμένων χωρών, που τους έχει απονεμηθεί αυτή η τιμητική ταμπέλα, ενώ γύρω τους οι κρατικοί προστάτες τους σπέρνουν μαζικά και τυφλά το θάνατο.

Γι’ αυτό οραματίζομαι μια εμπόλεμη κατάσταση στο εσωτερικό των αστικών κέντρων όπου οι εξεγερμένοι θα οργανώνουν καθημερινά σχέδια επιθέσεων, δημιουργώντας μια ασύμμετρη απειλή που θα διαλύσει την κοινωνική συνοχή και την πολιτική σταθερότητα και θα σπείρει ανασφάλεια στα κέντρα αναπαραγωγής του καπιταλισμού. Η ομαλή ροή εμπορευμάτων θα πάψει να θεωρείται δεδομένη και οι εκπρόσωποι της καταπίεσης θα ζουν μέσα στο φόβο.

Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε, γι’ αυτό οργανωνόμαστε και χτυπάμε την κοινωνία του καπιταλισμού· οι επαναστατικές δράσεις διαμορφώνουν τις αντικειμενικές συνθήκες, ας τις πολλαπλασιάσουμε.

Δύναμη σε όλους τους αιχμάλωτους και καταζητούμενους συντρόφους.
Δύναμη στους 4 αναρχικούς απεργούς πείνας στο Μεξικό.*

Νίκος Ρωμανός
Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, Ε Πτέρυγα, 18110 Κορυδαλλός, Αθήνα, Ελλάδα

Οκτώβριος 2014.

Πρωτοδημοσιεύτηκε σε αγγλικά/γαλλικά στο 3ο τεύχος του Avalanche (Νοέμβρης 2014).

* Σημείωση της μεταγραφής: Τη στιγμή που γράφονταν τα παραπάνω λόγια ο Φερνάντο Μπάρσενας, ο Αμπραάμ Κορτές Άβιλα, ο Κάρλος Λόπες Μαρίν και ο Μάριο Γκονσάλες, έγκλειστοι σε διαφορετικές μεξικανικές φυλακές, διεξήγαγαν ακόμη απεργία πείνας. Στις 17 Οκτώβρη 2014 οι σύντροφοι ανέστειλαν την απεργία τους. Στις 31 Οκτώβρη ο Μάριο αποφυλακίστηκε. Λευτεριά σε όλους κι όλες!

Κείμενο των 10 μελών της ΣΠΦ για τη δημιουργία συνέλευσης αλληλεγγύης και δράσης για τους πολιτικούς κρατούμενους

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

i) Φυλακές τύπου Γ’ – μια πράξη πολέμου

Οι φυλακές τύπου Γ’ θέλουν να γίνουν το μνημείο της νίκης του κράτους ενάντια στο αντάρτικο πόλης. Το αν θα αφήσουμε τους χιλιάδες τόνους τσιμέντο, τα κάγκελα και τις κλειδαριές να νικήσουν την ανθρώπινη θέληση για ελευθερία είναι ένα στοίχημα, που μένει να απαντηθεί στην πράξη από τους εχθρούς του καθεστώτος και τους φίλους της ελευθερίας.

Πολιτικά εδώ και χρόνια τηλεοπτικές περσόνες του συστήματος και έμμισθοι κονδυλοφόροι της αστυνομίας έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα λάσπης εναντίον του αντάρτικου πόλης στα πλαίσια της απολιτικοποίησής του. “Όσμωση ποινικών – τρομοκρατών”, “συνεργασία τρομοκρατών – οργανωμένου εγκλήματος”, “επαναστατικό ταμείο” είναι η εμπροσθοφυλακή του ψέματος. Η προπαγάνδα θέλει να κρύψει, σκεπάζοντας με τη λάσπη της, το αυτονόητο της διαρκούς εξέγερσης. Μιας διαρκούς εξέγερσης όσων αρνούνται να ζήσουν σαν σκλάβοι και επιτίθενται ένοπλα ενάντια στους δήμιούς τους, στην σιωπή, στον συντηρητισμό και στην παραίτηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Η εξουσία θέλοντας να αποσυνδέσει την πιθανή προοπτική της βίαιης εξεγερτικής δράσης και να ακρωτηριάσει τη διάχυσή της, χρησιμοποιεί το ψέμα και τη συκοφαντία για να παρουσιάσει τους ένοπλους αντάρτες πόλης ως παράφρονες εγκληματίες. Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που η αιμοδιψής δημοκρατία τους αυτοκτονεί χιλιάδες ανθρώπους και δηλητηριάζει κάθε στιγμή της ζωής μας με την τρομοκρατία της φτώχειας, της καταπίεσης, της αστυνομοκρατίας, της μοναξιάς, της εκμετάλλευσης ενώ ξεγελάει τους αφελείς με τις ψευτοελευθερίες της κατανάλωσης, του θεάματος, της μαζικής διασκέδασης, της ψηφιακής πραγματικότητας, του πολιτισμού των μετρίων.

Το αποκορύφωμα της πολιτικής προπαγάνδας ενάντια στο αντάρτικο πόλης στήθηκε αρχές του 2014 μετά την παραβίαση της άδειας του Χριστόδουλου Ξηρού, που αντί να γυρίσει εθελοντικά πίσω στη φυλακή, επέλεξε το δρόμο της παρανομίας και της συνενοχής στο νέο αντάρτικο πόλης. Πρωτοσέλιδα και ρεπορτάζ με πιασάρικους τίτλους όπως “Τρομορεβεγιόν με τους Πυρήνες”, “γιάφκα τρομοκρατών οι φυλακές” έγιναν η ναυαρχίδα του ψεύδους. Αυτό που ενόχλησε πιο πολύ την εξουσία με τη φυγή του συντρόφου Χριστόδουλου ήταν πως παρά τις συλλήψεις μας, ποτέ δεν γίναμε τρόπαια εν υπνώσει στα χέρια των δεσμοφυλάκων μας. Η φυλακή για τους αμετανόητους αντάρτες πόλης δεν αποτελεί ανάκτορο του φόβου, αλλά έναν τόπο αιχμαλωσίας που πεισμώνει και ατσαλώνει πιο πολύ τη θέληση για εξέγερση και ελευθερία.

ii) Η προπαγάνδα προλογίζει τον πόλεμο.

Το ψέμα της εξουσίας καλλιεργεί το φόβο για να γίνει το πέρασμα απ’ το καθεστώς της ψευτοελευθερίας στο καθεστώς της έκτακτης ανάγκης. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης είναι το μεταμφιεσμένο “αποφασίζουμε και διατάζουμε”. Αρχές του 2014, ο υπουργός-πρώην δικαστής Χαράλαμπος Αθανασίου εξέδωσε τελεσίγραφο 100 ημερών για την έναρξη λειτουργίας φυλακών υψίστης ασφαλείας. Επειδή η γνωστή φράση “η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα” ισχύει και αντίστροφα, την σειρά της πολιτικής προπαγάνδας ενάντια στο αντάρτικο πόλης παίρνουν τώρα τα στρατιωτικά μέτρα. Ανακοινώνεται λοιπόν η μετατροπή των φυλακών Δομοκού σε φυλακές τύπου Γ’, που την εξωτερική τους φύλαξη θα την αναλάβουν 300 αστυνομικοί, οι οποίοι θα στρατοπεδεύσουν έξω σε ειδικά κτίρια-στρατώνες. Επίσης ήδη έχουν απομακρυνθεί περισσότεροι από τους μισούς “κοινούς” κρατούμενους ώστε τη θέση τους να πάρουν οι “επικίνδυνοι τρομοκράτες” και τα “μέλη του οργανωμένου εγκλήματος”. Δε θα πούμε πολλά για τις φυλακές τύπου Γ’ καθώς τα περισσότερα έχουν ήδη γραφτεί. Πολιτική και σωματική απομόνωση, λογοκρισία αλληλογραφίας, περιορισμός επισκεπτηρίων, απαγόρευση αδειών . . . Μια νέα φυλακή μέσα στην φυλακή, ένας σιδερόφρακτος τόπος λησμονιάς για να ξεχάσουμε τον αγώνα και να ξεχαστούμε ως αιχμάλωτοι. Ένας τσιμεντένιος τάφος που η λήθη θέλει να σβήσει τη θέληση για ελευθερία. Παράλληλα ένα δημόσιο φόβητρο σε κοινή θέα, ένα ελληνικό Γκουαντανάμο για όποιον αμφισβητήσει έμπρακτα και ένοπλα τους ντόπιους έπαρχους της παγκόσμιας δυτικής αυτοκρατορίας.

iii) Αύριο θα έρθουν για σένα . . .

Ο φόβος είναι διατρητικός και φτάνει ως το κόκκαλο. Η απάντηση στο φόβο δεν είναι να κλείσουμε τα μάτια, αλλά να του επιτεθούμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι φυλακές τύπου Γ’ φτιάχτηκαν για να καταστείλουν το αντάρτικο πόλης, τις επαναστατικές οργανώσεις (είτε είναι αναρχικές είτε κομμουνιστικές, είτε είναι μηδενιστικές είτε κοινωνικές) και τα μέλη τους. Θα ήταν άστοχο όμως να θεωρήσουμε ότι η στρατηγική της εξουσίας περιορίζεται μόνο στη βασική της επιδίωξη. Η εξουσία απ’ τη φύση της είναι επεκτατική. Για αυτό διευρύνει το σιδερένιο πλέγμα της καθολικής αιχμαλωσίας υψίστης ασφαλείας σε συντρόφους ή άτομα τα οποία κατηγορούνται για συμμετοχή σε ένοπλες οργανώσεις χωρίς να έχουν αναλάβει την ευθύνη, καθώς και σε “μεγαλο-ποινικούς” που ενοχλούν την αστυνομία. Περισσότερα »