Επικοινωνία

Για συνεισφορά μεταφράσεων, επιμέλειας-διορθώσεων και/ή πρωτότυπου υλικού προς δημοσίευση, όπως ενημερώσεις από το δρόμο, ανταποκρίσεις από δράσεις, αναλήψεις ευθύνης, κείμενα φυλακισμένων ή διωκόμενων συντρόφων, καλέσματα, μπροσούρες, άρθρα γνώμης, κ.ά.: contrainfo(at)espiv.net

Βερολίνο: ‘Επίθεση’ στο Γραφείο Αλλοδαπών της περιοχής Μοάμπιτ

ο ρατσισμός σκοτώνει

Απόψε (τις πρώτες ώρες του Σαββάτου, 30 Αυγούστου 2014) εμείς, μια μικρή ομάδα από μικρούς ανθρώπους, σπάσαμε τα παράθυρα στον τόπο της δουλειάς σου και βάψαμε συνθήματα στους τοίχους σου.

Δεν είναι δικά σου παράθυρα μήτε δικοί σου τοίχοι, το ξέρουμε αυτό, είναι τα παράθυρα του εργοδότη σου, τα παράθυρα του κράτους σου, που σε πληρώνει για να μπορείς να πληρώνεις τους τοίχους του σπιτιού σου, ώστε να κοιτάζεις απ’ τα παράθυρά τους έξω σε μια πόλη όπου δεν πρέπει να υπάρχουν πρόσφυγες, ακόμα κι όταν σκαρφαλώνουν σε οροφές κι είναι να πηδήσουν κάτω για τ’ ανθρώπινό τους δίκιο. Ακόμα κι όταν το κράτος σου με τη βοήθεια της αστυνομίας τούς κόβει το νερό και το ηλεκτρικό (επί της Γκύρτελστρασσε) ώστε να σωριαστούν αγγίζοντας τα όρια των ίδιων των κορμιών τους. Εκείνα τα κορμιά που βρίσκονται εγκλωβισμένα στις παραγράφους οι οποίες κατασκευάζουν την πολεμοκάπηλη πολιτική, και τη χαρτούρα που διεκπεραιώνεις εσύ, και τις εντολές που η αστυνομία εκτελεί. Εκείνα τα κορμιά που τιτλοφορούνται άστεγα, ανέστια και παράνομα, χωρίς να βλέπει κανείς τους ανθρώπους που υπάρχουν από πίσω. Είμαστε μαζί όλοι κι όλες μας σ’ αυτό το πλοίο, που μπορεί να ονομαστεί είτε απανθρωπιά είτε ανθρωπιά. Μην αφήνεις την καρδιά σου να λουφάζει πίσω από τους τοίχους του γραφείου σου, και μην κοιτάς με αγωνία έξω απ’ το παράθυρο, άνοιξε τις πόρτες του κράτους σου στους πρόσφυγες, μιας και εσύ επίσης τους έχεις βάλει στην απέξω. Κάθε μικρό γρανάζι αυτού του συστήματος «ασύλου» σκοτώνει ανθρώπους, και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί-πρέπει-οφείλει να ισχυριστεί κατόπιν εορτής πως δεν ήξερε τι έκανε. Ένας άνθρωπος σκέφτεται, γι’ αυτό σκέψου και πράξε σαν να είσαι κι εσύ επίσης άνθρωπος, και όχι μονάχα ένα γρανάζι αποβλακωμένο.

Ελλάδα: Κάποια λόγια με αφορμή το κάλεσμα για μια εβδομάδα στήριξης των αναρχικών αιχμαλώτων

Κάθε κοινωνία που θα φτιάξετε θα χει τα όριά της και στα όριά της θα δρουν οι ηρωικοί και αναμαλλιασμένοι τυχοδιώκτες, με την παρθένα και άγρια σκέψη τους, που ξέρουν να ζούνε μονάχα, ετοιμάζοντας αδιάλειπτα νέες και τρομερές εξεγερσιακές εκρήξεις.
Renzo Novatore

Με αφορμή το διεθνές κάλεσμα για εβδομάδα δράσεων (23-30/08) για τους αναρχικούς κρατούμενους γράφουμε αυτό το κείμενο προς όλους τους αναρχικούς και εξεγερμένους εντός και εκτός των τειχών σε όλο τον κόσμο. Ο συντονισμός δράσεων μέσα από τέτοιου είδους καλέσματα είναι θεμιτός, πόσο μάλλον όταν γίνεται σε διεθνές επίπεδο, και λειτουργεί προτρεπτικά προς ατομικότητες και συλλογικότητες να δράσουν όπως μπορούν και νιώθουν, εκφράζοντας και διαχέοντας τον αναρχικό αγώνα για απελευθέρωση. Ωστόσο, δεν πρέπει να βασιζόμαστε μόνο σε τέτοια καλέσματα ώστε να ακουστούν οι φωνές μας και να φανούν οι πράξεις μας. Έτσι λοιπόν, έχοντας ως δεδομένο πως βρισκόμαστε σε έναν μαινόμενο πόλεμο, και έχοντας επιλέξει το συγκεκριμένο στρατόπεδο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν εχθρό που έχει όλα τα μέσα για να μας νικάει σε κάθε μας επιθετικό βήμα. Στρατοί, μπάτσοι, τεχνολογία ελέγχου με κάμερες, εξελιγμένη παρακολούθηση, αποθήκες DNA και αποτυπωμάτων, μμε, και τόσοι άλλοι θεσμοί και νοοτροπίες απαρτίζουν την κυριαρχία που εμείς εχθρευόμαστε. Μέσα στον πόλεμο λοιπόν, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχουμε φυλακισμένους ή ακόμα και θύματα, και εκεί ακριβώς βρίσκεται η επαλήθευση της ίδιας της μάχης.

Διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία το ελληνικό κράτος έχει αιχμαλωτίσει στις φυλακές του δεκάδες αναρχικούς κρατούμενους για τις πράξεις τους ενάντια στην κυριαρχία. Η φυλακή δεν έχει και δεν θα καταφέρει ποτέ να λυγίσει το φρόνημα και τις αγωνιστικές διαθέσεις των αναρχικών, και αυτό φαίνεται και από την καθημερινή τους αξιοπρεπή στάση στα κελιά της δημοκρατίας, αλλά και από τους αγώνες που δίνουν πίσω από τα κάγκελα. Η «αθωότητα» και η «ενοχή» είναι ένας πλαστός διαχωρισμός που αφορά μόνο το οπλοστάσιο του κράτους.

Μέσα στα πλαίσια της γενικευμένης καταστολής, το καλοκαίρι περνάει το νομοσχέδιο για τις φυλακές τύπου γ’ και τις νέες ειδικές συνθήκες κράτησης, ακολουθώντας τα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά πρότυπα τσακίσματος της αξιοπρέπειας των κρατουμένων. Χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο, έχουν ήδη ξεκινήσει οι πρώτες μεταγωγές από το κολαστήριο του Δομοκού, αδειάζοντας την φυλακή για την μετατροπή της σε υψίστης ασφαλείας, με τους πρώτους που θα κρατηθούν εκεί να είναι οι φυλακισμένοι αναρχικοί και αντάρτες πόλης.

Όσο περισσότερο ο κλοιός της φυλακής στενεύει, η δημοκρατία και ο σωφρονισμός τους αναπαράγει έναν θάνατο με δόσεις, τραβώντας μας στη λήθη για τη ατομική μας ελευθερία και την αληθινή ζωή.

Μπάτσοι, δικαστές, σωφρονιστικοί και ο συρφετός τους, τρωγλοδύτες στα δεσμά της δημοκρατίας τους, υπόδουλοι στην ίδια τους τη μιζέρια, καταναλωτές των άχρηστων αγαθών που η κυριαρχία απλόχερα προσφέρει, διανύουν έναν καθημερινό θάνατο με όρους καρκινικής ζωής. Κάτοχοι ανώτερων θέσεων εκμεταλλευόμενοι την αυθεντία τους, προσπαθούνε να αναπλάσουν ένα κατώτερο βασίλειο υπηκόων που ονειρεύονται μεγαλεία σαν κι αυτούς. Σφυρηλατούν το μυαλό του ανθρώπου για να αποτελέσει πρόσφορο καλούπι για την χύτευση επίπλαστων αξιών και θεσμών, σπρώχνοντάς τον στην απάθεια μέσω των μμε, των ναρκωτικών, της γενικότερης καταναλωτικής κουλτούρας, της θρησκείας και του πατριωτισμού, απομακρύνοντας το άτομο από τη σκέψη και τη δράση των επιθυμιών του. Ο άνθρωπος πνιγμένος στην αδράνεια επιλέγει την αποβλάκωση, την 8ωρη αποκτηνωτική σκλαβιά, τη θρέψη του από ιδεολογήματα, την προσκόλληση στους εθισμούς του συστήματος και την υποδούλωση στην προκαθορισμένη ζωή πριν από έναν σίγουρο και οκνηρό θάνατο.

Ο εξεγερμένος που δεν έχει  ορίζοντα πέρα από τους τοίχους των καταναγκασμών του εσωστρεφεί και αυτός την ανυπαρξία του. Το να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από την προοπτική των καταναγκασμών σημαίνει ότι αποδέχεσαι την κατεύθυνση που σου δίνει η εξουσία, ή την δέχεσαι δηλαδή ή απλά την απωθείς. Η εξέγερση πρέπει να αποσκοπεί στην ολική καταστροφή της, δεν μας αρκεί τίποτα λιγότερο από τα πάντα.

Όσο ο πόλεμος από την πλευρά της κυριαρχίας είναι ολομέτωπος, καταστρέφοντας όχι μόνο τις ζωές των ανθρώπων, αλλά εξαπολύοντας μια επίθεση και υποδούλωση των μη-ανθρώπινων ζώων και της φύσης, έτσι και η απάντησή μας πρέπει να είναι ολομέτωπη με στόχο την ολική απελευθέρωση. Ενώ οι επιμέρους αγώνες έχουν τη σημασία τους, τίποτα δε θα είναι ελεύθερο αν όλα δεν είναι ελεύθερα.

Αναρχικός αγώνας μέχρι την καταστροφή της τελευταίας φυλακής
Αλληλεγγύη στους αναρχικούς κρατούμενους σε όλο τον κόσμο

Αναρχικοί/ές για την ολική απελευθέρωση

Μπρίστολ: Επίθεση εναντίον στρατιωτικής βάσης ευελπίδων

29 Αυγούστου 2014

Αναλάβαμε δράση ενόψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα διεξαχθεί στο Νιούπορτ (στη νότια Ουαλία) για τη συνέχιση της αισχρής άσκησης της εξουσίας τους μεταμφιεσμένη σαν καλοκάγαθη διεθνή ειρηνευτική επιχείρηση. Για την ακρίβεια, η «ειρήνη» που θέλουνε να διατηρήσουν είναι αυτή της καπιταλιστικής τάξης: η «ειρήνη» της παραγωγής, κατανάλωσης και υπακοής.

Πίσω απ’ τη ρητορική του ΝΑΤΟ περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων κρύβεται η επιθετική του δύναμη αποικισμού καθώς κινείται σε περιοχές στρατηγικής σημασίας από άποψης πόρων και πολιτικού ελέγχου. Στο μεταξύ, στο «εσωτερικό μέτωπο» είναι σαφέστατος ο ρόλος του στην καταστολή του «εσωτερικού εχθρού». Το ΝΑΤΟ, έχοντας κατά νου την εξέγερση που πυροδοτήθηκε κατά τη διάρκεια της «αραβικής άνοιξης» ακριβώς κάτω απ’ το σύνορο της Μεσογείου, συνέταξε την έκθεση «Επιχειρήσεις Αστικού Εδάφους κατά το έτος 2020» που οραματίζεται «πιθανές καταστάσεις όπου στρατεύματα εμπλέκονται χειρωνακτικώς στην κατάπνιξη εξεγέρσεων των φτωχών στα προάστια μεγάλων δυτικών πόλεων». Ξεκάθαρα οι απανταχού εξουσίες ακονίζουν τόσο αυτόν τον τύπο πολέμου αντεξέγερσης, όσο και μια διακρατική στρατιωτική σύγκρουση στο ζοφερό μέλλον μιας περαιτέρω κοινωνικής κατάρρευσης, οικονομικών και οικολογικών καταστροφών.

Επιλέξαμε τη στρατιωτική βάση εκπαίδευσης ευελπίδων στο βορειοανατολικό Μπρίστολ, πυρπολώντας ένα αυτοκίνητο και ένα βαν ως παράδειγμα των τρόπων με τους οποίους η στρατιωτικοποίηση ανοίγει το διάβα της μέσα στον ιστό της καθημερινής ζωής. Τα τελευταία χρόνια η σχολική επίτροπος Ελίζαμπεθ Σάιντγελ πρότεινε κάθε σχολείο να έχει μια συνδυασμένη δύναμη ευελπίδων, «προκειμένου να αυξηθεί η καθημερινή επαφή και επιρροή των ενόπλων δυνάμεων επί των νέων», ώστε να εξασφαλιστεί η συνέχιση της στήριξης από μεριάς του πληθυσμού. Η παρουσία του στρατού ακόμη και στα σχολεία παρουσιάζεται απλώς και μόνον ως φυσικό μέρος της «κοινότητας», και ο ανταγωνισμός, η πειθαρχία κι η ιεραρχημένη υπακοή σαν απαραίτητα χαρακτηριστικά.

Στεκόμαστε σε αλληλεγγύη μ’ εκείνους που βγήκανε στους δρόμους (στο Ηνωμένο Βασίλειο) πριν από τρία χρόνια, τον Αύγουστο του 2011, όπως και με όσους βρέθηκαν πρόσφατα στους δρόμους του Φέργκιουσον (στο Μιζούρι των ΗΠΑ), άλλη μια περιοχή που επί του παρόντος δέχεται στρατιωτική μεταχείριση. Ύστερα απ’ αυτές τις εξεγερσιακές στιγμές, η κυβέρνηση θεώρησε πως μία εκ των λειτουργιών της πίεσής της για περισσότερους δοκίμους και αυξανόμενη στρατιωτική εμπλοκή στον τομέα της εκπαίδευσης εν γένει είναι να κρατηθούν οι νέοι άνθρωποι μακριά από μπλεξίματα και να μη γίνουνε «αντικοινωνικοί». Το σχολείο Φοίνιξ (για άπορα παιδιά, που προτάθηκε ως απάντηση στις ταραχές του 2011, διοικούμενο αυστηρά και μόνον από απόστρατους) στο Όλνταμ, στρατιωτικές ακαδημίες κι άλλες τέτοιες σχολές είναι εκφράσεις αυτής της προώθησης της τυφλής πειθαρχίας και του εθνικισμού.

ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ!

Τυχαίοι αναρχικοί

Ρουμανία: Σινιάλο αλληλεγγύης στους έγκλειστους αναρχικούς

μέχρι να ’μαστε όλοι ελεύθεροι

Από μάζωξη ριζοσπαστών στη Ρόσια Μοντάνα, ορεινή περιοχή στη Ρουμανία που τη λυμαίνεται η βιομηχανία εξόρυξης λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων χρυσού. Εκτός από το πανό γράφτηκαν επίσης επιστολές στους μέσα και παρουσιάστηκαν συνοπτικά κάποιες από τις υποθέσεις έγκλειστων αναρχικών.

Χιλή: Σε απάντηση στο διεθνές κάλεσμα για τους αναρχικούς αιχμαλώτους ανά τον κόσμο

Στην καθορισμένη νύχτα
στη δύση της ρουτίνας
άπειρα σωματίδια συνωμοτούν στη δυσκοινωνική σκιά.
Στα φάσματα του τίποτα
θρηνούνται επιθυμίες
αλυχτιέται λύσσα
ουρλιάζονται οι ξεχασμένοι
η χαμένη ηχώ βρυχάται.

Στο ρήμαγμα ενός οχυρού της εξουσίας
φρενήρεις μηχανές, σκλάβοι μιλιούνια
πούδρα μακιγιάζ και συσκευές ελέγχου.
Οι σχιζοειδείς αντάρτες, βάρβαρε!
Θ’ αρνηθούμε την καθημερινή ύπαρξη:
Φυλακές, σχολεία, οικογένειες, τρελάδικα, άσυλα, ψυχιάτρους
και κάθε ατομική εκμηδένιση.

Ανοίγουμε φτερά για να βγούμε από σπηλιές και ρήγματα
για να μοιράσουμε φωτιά σε κάθε στενό,
ασφαλιτοπερίμετρο και πόστο της κυριαρχίας.

Το νου σας, ξεχειλίζουμε από παντού
προς όλα τα σημεία.
Άπειρα σωματίδια είμαστε που ψάχνουμε το μπαμ.

Μια τόση δα συνεισφορά από τα μέρη που λέγονται Χιλή, επαρχία Μάουλε, Τάλκα.

Ομάδα συγγένειας σκυλιά, γατιά, βατράχια

Η δράση έγινε μέρα Τετάρτη, 27 Αυγούστου, μπλόκο σε μια απ’ τις αρτηρίες της πόλης, στις 8 το βράδυ.

Διεθνής εβδομάδα αλληλεγγύης στα έγκλειστα συντρόφια, βγαίνουμε αποφασισμένοι κι άφοβοι για να διασκεδάσουμε σπάζοντας το δόγμα σας της ησυχίας και νομιμότητας. Με το μυαλό μας στην ανταρσία του πιτσιρικά Χοσέ Ουενάντε, δολοφονημένου σε καιρό δημοκρατίας. Μπάτσοι, δεσμοφυλάκοι, φρουροί και κάθε Αρχή, θα γίνετε παρανάλωμα πυρός απ’ τη φλεγόμενη χαρά μας. Διάδωσε την εξέγερση.

Αμβούργο: Μέρες Κατάληψης

Ακολουθεί συνοπτικό κείμενο που λάβαμε σχετικά με το τετραήμερο Squatting Days, που διεξάγεται αυτές τις μέρες στο Αμβούργο, για ενημέρωση περί καταλήψεων, δράσεων και ιδεών:

Στο Αμβούργο της Γερμανίας αυτές τις μέρες (27-31.08) διεξάγονται οι «Μέρες Κατάληψης», ένα τετραήμερο με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων περί καταλήψεων, αυτοδιαχειριζόμενων χώρων, συλλογικοτήτων με workshops, προβολές ταινιών, ξεναγήσεις κλπ. ήδη έχουν γίνει ενημερώσεις για Ρωσία, Γαλλία, Ιρλανδία και αναμένεται διαδήλωση το Σάββατο, 30.08.

Η συνάντηση πραγματοποιείται σε πάρκο του Αμβούργου, όπου οι συντελεστές πήραν άδεια από τον Δήμο, αλλά παρόλα αυτά οι μπάτσοι δεν άργησαν να φανούν, αφού από την πρώτη μέρα οι ασφαλίτες «θέλησαν» να επισκεφτούν τον χώρο αλλά και να τον φωτογραφίσουν, άλλοτε κρυμμένοι σε γωνιές και άλλοτε φανερά.

Ήδη από την πρώτη μέρα του δρώμενου, έγινε προσπάθεια κατάληψης εγκαταλελειμμένου κτιρίου στο Αμβούργο, με αποτέλεσμα δύο ώρες μετά να γίνει εκκένωση και σύλληψη των καταληψιών από την αστυνομία (είχε γίνει προσπάθεια κατάληψης του συγκεκριμένου κτιρίου πριν περίπου ένα χρόνο, με το ίδιο αποτέλεσμα).

Για την ιστορία, λίγους μόλις μήνες πριν, και μετά την εκκένωση της κατάληψης Rote Flora, υπήρξε τρομερή καταστολή από μεριάς αστυνομίας, με πολλούς τραυματίες διαδηλωτές και με την αστυνομία να κηρύττει τις γύρω περιοχές «επικίνδυνες ζώνες» λόγω «ανεξέλεγκτων» διαδηλωτών. Το πρόβλημα των αστέγων αλλά και των διωκόμενων, χωρίς χαρτιά μεταναστών οι οποίοι περιφέρονται και κοιμούνται στους δρόμους, αφού οι πολιτεία αδιαφορεί, και παράλληλα ο μεγάλος αριθμός εγκαταλελειμμένων κτιρίων, είναι το πρώτο αίτημα που αναφέρουν οι αναρχο-αριστερές ομάδες που θεωρούν πως η αντίσταση σε αυτήν την απαθή κοινωνία είναι η αυτοδιαχείριση και η δημιουργία νέων ελεύθερων πολιτικών χώρων.

Βαλένθια: Εκδηλώσεις στο πλαίσιο της εβδομάδας αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατουμένους

Στο πλαίσιο του διεθνούς καλέσματος για μια εβδομάδα στήριξης των έγκλειστων συντρόφων πραγματοποιήθηκε στο στέκι «Iniciativa Dàhlia/Πρωτοβουλία Ντάλια» στην πόλη της Βαλένθια διήμερο εκδηλώσεων στις 26 και 27 Αυγούστου.

Την πρώτη μέρα προβλήθηκε ντοκιμαντέρ σχετικά με την υπόθεση του Τζεφ «Φρι» Λιούερς, οικοαναρχικού πρώην κρατουμένου για εμπρησμούς οχημάτων αντιπροσωπείας αυτοκινήτων στο Γιουτζίν του Όρεγκον, καθώς και το ισπανόφωνο ντοκιμαντέρ «Κάγκελα, ψίθυροι και κλειδιά». Ακολούθησε βέγκαν συλλογική κουζίνα.

Τη δεύτερη μέρα προβλήθηκε η ταινία «Δραπετεύοντας από την κόλαση», στη μνήμη του Χοσέ Ταρρίο, που έφυγε στις 2 Γενάρη 2005 μετά από μακροχρόνιο εγκλεισμό στα ισπανικά κάτεργα, και το ντοκιμαντέρ «Φυλακισμένος Κόσμος» σχετικά με την εξέγερση του 2007 στις ελληνικές φυλακές. Η βραδιά συνέχισε με βέγκαν συλλογική κουζίνα και έκλεισε με την προβολή της ταινίας «Σάκκο και Βαντσέτι» για την εκτέλεση των εμιγκρέδων αναρχικών στις ΗΠΑ στις 23 Αυγούστου 1927.

Στο χώρο υπήρχε επίσης λίστα με τις διευθύνσεις αναρχικών συντρόφων και υλικά για την αποστολή γραμμάτων υπ’ ευθύνη της συλλογικότητας της Iniciativa Dàhlia.

Ηνωμένο Βασίλειο: Αυτοπαρουσίαση του ABC Hurricane

Θερμούς χαιρετισμούς,

Είμαστε ο Αναρχικός Μαύρος Σταυρός Τυφώνας, μια ομάδα του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού με βάση στο Ηνωμένο Βασίλειο που στηρίζουμε αγωνιζόμενους αιχμαλώτους.

Ονομάσαμε την ομάδα ABC Hurricane, προκειμένου να αποφύγουμε συγκεκριμένο γεωγραφικό προσδιορισμό και να είμαστε προσβάσιμοι σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται στην επικράτεια του Ηνωμένου Βασιλείου ή διεθνώς. Θεωρούμε τους εαυτούς μας κομμάτι του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού και της Μαύρης Διεθνούς των Αναρχικών της Πράξης.
Η ομάδα σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Εβδομάδας Αλληλεγγύης σε Αναρχικούς Αιχμαλώτους αυτόν τον Αύγουστο 2014. Αυτή τη βδομάδα αναδεικνύονται οι διάφορες υποθέσεις συντρόφων ανά τον κόσμο, με κάποιες από αυτές να είναι ήδη γνωστές σε μας και με άλλες που τις μάθαμε αυτή τη βδομάδα. Τώρα είναι η ώρα για τους κρατουμένους μας, τις ομάδες του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού, τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, τα μέσα αντιπληροφόρησης και τις ομάδες άμεσης δράσης να οργανωθούμε, εκφράζοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη μας και την επιθυμία να δούμε όλες τις φυλακές να γκρεμίζονται. Πιστεύουμε πως η αλληλεγγύη δεν είναι μονάχα οικονομική ενίσχυση ή φιλανθρωπική δικτύωση αλλά πως θα έπρεπε να έχει επίσης ένα χαρακτήρα δράσης και επίθεσης ενάντια στο υπάρχον.

Όλα τα άτομα στην ομάδα μας έχουν εμπλακεί στο έργο της αλληλεγγύης σε κρατουμένους εδώ και πολλά χρόνια αλλά τώρα θελήσαμε να σπρώξουμε την πορεία αυτής της ομάδας παραπέρα. Δεν αναγνωρίζουμε κάποια διαφορά ανάμεσα στους κοινωνικούς και πολιτικούς κρατούμενους σε αγώνα, σχεδόν όλοι οι κρατούμενοι είναι πολιτικοί σε αυτή την κατάσταση. Είμαστε για τον ταξικό πόλεμο αλλά είμαστε επίσης για την καταστροφή των φυλακών και του πολιτισμού.

Κατά τη διάρκεια των ερχόμενων εβδομάδων θα δημιουργήσουμε και θα αναρτήσουμε εικόνες, εκδόσεις και κείμενα, και ανυπομονούμε να επικοινωνήσουμε με εξεγερμένους εντός κι εκτός των τειχών, καθώς και με όποιον επιθυμεί να στηρίξει τους αιχμαλώτους μας.

Αναρχικός Μαύρος Σταυρός Τυφώνας
abc-hurricane (at) riseup (dot) net

μέσω 325

Ουτρέχτη, Ολλανδία: Βραδιά αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους

Το Σάββατο 30 Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί στην πόλη της Ουτρέχτης στην Ολλανδία βραδιά αλληλεγγύης σε αναρχικούς αιχμαλώτους, στο πλαίσιο του καλέσματος για μια βδομάδα στήριξης των έγκλειστων συντρόφων, από τις 23 ως τις 30 Αυγούστου.

Η βραδιά πραγματοποιείται στην κατάληψη Voorstraat 36, ένα νέο εγχείρημα που άνοιξε στις 22 Ιούνη 2014, και θα περιλαμβάνει καφενείο από τις 7 το απόγεμα, συναυλία χιπ χοπ, προβολές ταινιών και/ή ντοκιμαντέρ σχετικών με το θέμα, καθώς και ομαδική συγγραφή γραμμάτων σε πολιτικούς κρατουμένους στην Ευρώπη. Στο χώρο θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης κι ότι χρήματα μαζευτούν θα δοθούν σε ομάδες στήριξης αναρχικών κρατουμένων.

Μπουένος Άιρες: Εκδήλωση στο πλαίσιο της εβδομάδας στήριξης αναρχικών αιχμαλώτων

Στο πλαίσιο της διεθνούς εβδομάδας αλληλεγγύης στα έγκλειστα αναρχικά συντρόφια, από 23 ως 30 Αυγούστου, σας καλούμε την Παρασκευή 29 Αυγούστου σε μια εκδήλωση ιστορικής αναδρομής σχετικά με συντρόφια που φυλακίστηκαν από το αργεντίνικο και χιλιανό κράτος. Θα παίξουν προβολές, γράψιμο επιστολών σε κρατουμένους, βέγκαν κουζίνα ρεφενέ και κουβέντα.

Ώσπου να λευτερωθούμε όλες κι όλοι μας!

Σαντιάγο: Οδοφράγματα και ντου στους μπάτσους στο Κορδόν Μακούλ

Ενάντια στους κατασταλτικούς τραμπουκισμούς, προς υπεράσπιση των πεποιθήσεών μας.

(Προσεχώς φωτογραφίες)

Την Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014 τα αντεξουσιαστικά μας αισθήματα πήραν μορφή σε άλλη μια μέρα αναρχικής βίας, αλληλέγγυας αγκιτάτσιας και επίθεσης εναντίον των κατασταλτικών δυνάμεων στη λεωφόρο Γκρέσια, έξω από το κάμπους Χουάν Γκόμες Μίγια του Πανεπιστημίου της Χιλής, σημείο γνωστό και ως «Κορδόν Μακούλ με Γκρέσια».

Στόχος μας ήταν η διάχυση και υπεράσπιση των αντεξουσιαστικών ιδεών και πρακτικών μας με την αναρχική βία, εν μέσω του νέου αυτού πλαισίου όξυνσης των κατασταλτικών τραμπουκισμών από πλευράς της εξουσίας.

Όλοι μας είδαμε πως μέσω του δουλικού Τύπου στοχοποιούνται γι’ άλλη μια φορά συντρόφια, σε μια απόπειρα να προετοιμαστεί το πεδίο για την πραγματοποίηση συλλήψεων με δικαιολογία τον εντοπισμό των υπευθύνων για επιθέσεις που έλαβαν χώρα το τελευταίο διάστημα. Παράλληλα επιχειρούν να διασπείρουν το φόβο ανάμεσα στους εραστές της λευτεριάς. με όλα τούτα να συμβαίνουν 4 χρόνια μετά την επιχείρηση Σαλαμάνδρα (γνωστή και ως «υπόθεση βόμβες») που αποτέλεσε ένα μάθημα για τον εχθρό, τους εισαγγελείς και μπάτσους του σχετικά με το πώς να φέρει σε πέρας μελλοντικές έρευνες. Εμείς απ’ την πλευρά μας πρέπει επίσης να διδαχθούμε από τα όσα συνέβησαν για να μην κάνουμε τα ίδια λάθη. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να βγούμε στο δρόμο και να μην καθόμαστε παρακολουθώντας την πραγματικότητα σαν παθητικοί θεατές του κατασταλτικού πανοράματος. Είναι αναγκαίο να προασπίσουμε και να θωρακίσουμε τις αξίες και αρχές μας στις πιο δύσκολες στιγμές, μιας και αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε σε πόλεμο όχι μονάχα όταν τα πράγματα βαίνουν καλώς, αλλά πάνω απ’ όλα όταν υπάρχουν εμπόδια στο διάβα μας, έχοντας επίγνωση πως ρισκάρουμε τη ζωή μας πάνω στη μόνιμη μάχη, που στην τελική είναι η ίδια η ζωή.

Τούτες τις ώρες όξυνσης της καταστολής το ηθικό μερικών μοιάζει να σπάει, γι’ αυτό οι αξίες, οι πεποιθήσεις και οι αρχές μας αποτελούν το στήριγμα της αντεξουσιαστικής άμυνας κι επίθεσης.

Ο αγώνας ενάντια σε κάθε Αρχή τροφοδοτείται από τη σύγκρουση με όλες τις μορφές εξουσίας και κυριαρχίας που υπάρχουν στην κοινωνία: η κρατική καταστολή, η πατριαρχία, ο σεξισμός, ο σπισισμός, η ιδεολογία της τεχνολογικής προόδου, η υπακοή και οι ιεραρχίες είναι γρανάζια των μηχανισμών καταπίεσης πάνω στη ζωή μας, πάνω στα άλλα είδη και πάνω στον πλανήτη. Με την πυρετώδη επιθυμία μας να απελευθερωθούμε από όλες αυτές τις αλυσίδες περνάμε στην επίθεση ενάντια σε καθεμία από τις εκφάνσεις της κυριαρχίας που μαζί συστήνουν την εξουσιαστική κουλτούρα, την υπάρχουσα εδώ και αιώνες πάνω στη Γη.

Ο αντεξουσιαστικός αγώνας στοχεύει στην οικοδόμηση της λευτεριάς που απαιτεί την ισοπέδωση κάθε μορφής εξουσίας. Έτσι λοιπόν, αναγνωρίζουμε στην άτυπη οργάνωση αναμεταξύ ατόμων με πολιτική συνάφεια μια έκφραση των επιθυμιών μας για λευτεριά κι ένα αποτελεσματικό μέσο αγώνα ενάντια στο εξουσιαστικό μοντέλο ζωής και στις οργανωτικές προτάσεις που αναπαράγουν τους ρόλους και τις ιεραρχίες που απαντώνται στην κοινωνία.

Απευθύνουμε ένα κάλεσμα στη διάχυση των ποικίλων μορφών αγκιτάτσιας, αναπτύσσοντας μια καταστροφική και συνολική κριτική απέναντι στην κοινωνική τάξη, μέσω αξιών και σχέσεων απελευθερωμένων από την κυριαρχία και με ενέργειες ενάντια σε κάθε Αρχή. Τα συντρόφια μας τα καλούμε να είναι σε επιφυλακή και να είναι προσεκτικά αλλά δίχως να πέφτουν σε στασιμότητα. Ο εχθρός αποζητά να άρουμε την εγρήγορσή μας και να παραμείνουμε παθητικοί, ας μην του κάνουμε τη χάρη.

Είθε η αυτόνομη δράση ενάντια στην εξουσία να μην φρενάρει, μήτε ν’ αφήσει στη λήθη τα συντρόφια που σήμερα δεν μπορούν να είναι μαζί μας στο δρόμο, Γι’ αυτό και η φωτιά των οδοφραγμάτων και της εξεγερμένης μας ζωής χαιρετά όλα τα έγκλειστα και διωκόμενα συντρόφια στον κοινωνικό πόλεμο, όπως τον σύντροφο Ντιέγο Ρίος, τους αιχμάλωτους συντρόφους της υπόθεσης σεκιούριτι, το σύντροφο Νίκο Μαζιώτη, τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα και όλα τα συντρόφια μέσα κι έξω απ’ τις φυλακές.

Είθε τούτα τα λόγια να φτάσουν κοντά τους και να σπάσουν την απόσταση και την απομόνωση που επιβάλλει η καταστολή, ενόψει μιας νέας βδομάδας αλληλέγγυας αγκιτάτσιας, καλεσμένης από αλληλέγγυα συντρόφια από διάφορα μέρη του κόσμου. Απέναντι σε αυτό το κάλεσμα, ο χαιρετισμός μας είναι η παραβατική δράση που συνεχίζει να διαχέει τον ξεσηκωμό και την εξέγερση, συνδέοντας τις διαδρομές μας στον αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας.

Για τη συνολική απελευθέρωση.
Πόλεμο ενάντια στο κράτος, στο Κεφάλαιο και κάθε μορφή εξουσίας και Αρχής.

στα ισπανικά

Βερολίνο: Μεγάλης κλίμακας αστυνομική επιχείρηση εναντίον προσφύγων στο Φρήντριχσαϊν

το σπίτι των προσφύγων επί της Γκύρτελστρασσε

πανό αλληλεγγύης σε γειτονικό σπίτι

Όπως ενημερώνουν συντρόφια του Contra Info, μια μεγάλης κλίμακας αστυνομική επιχείρηση εναντίον προσφύγων είναι σε εξέλιξη από το πρωί της 26ης Αυγούστου 2014 στη γειτονιά του Φρήντριχσαϊν στο Βερολίνο. Ισχυρές δυνάμεις των μπάτσων, με πληθώρα οχημάτων, διμοιρίες καταστολής και ασφαλιτομάνι, έχουν αποκλείσει το πρώην χόστελ επί της Γκύρτελστρασσε, στο οποίο διαμένουν εδώ και μήνες πρόσφυγες – μέρος των ατόμων που είχαν εκδιωχθεί από την Οράνιενπλατς (στη γειτονιά του Κρόυτσμπεργκ) την περασμένη άνοιξη. Η συμφωνία στην οποία είχαν καταλήξει περισσότεροι από 100 πρόσφυγες με τις Αρχές της πόλης έλεγε πως μετά την εκκένωση της κατειλημμένης πλατείας στις αρχές Απρίλη θα τους εκχωρούνταν άδεια παραμονής για τουλάχιστον 6 μήνες καθώς και στέγαση, και πως η κάθε αίτηση ασύλου θα εξεταζόταν ξεχωριστά για τον καθέναν. Πρέπει να σημειωθεί πως η Γερουσία του Βερολίνου δεν άργησε να παραβιάσει τους όρους της εν λόγω συμφωνίας, ήδη από την αρχή, απορρίπτοντας με συνοπτικές διαδικασίες αιτήσεις ασύλου που ποτέ δεν εξετάστηκαν η καθεμία χωριστά και απειλώντας τους πρόσφυγες των οποίων οι αιτήσεις απορρίφθηκαν με απέλαση, προτού καν συμπληρωθεί η περίοδος των έξι μηνών.

Η τελευταία αυτή κατασταλτική επιχείρηση, η οποία είναι παρόμοια με εκείνη που έλαβε χώρα στα τέλη Ιούνη του 2014 εναντίον του κατειλημμένου κτηρίου επί της οδού Ολάουερ στο Κρόυτσμπεργκ, προαναγγέλθηκε στα καθεστωτικά μέσα από τη Δευτέρα, 25 Αυγούστου, με την ανακοίνωση της απόρριψης όλων των σχετικών αιτήσεων ασύλου. Οι Αρχές του Βερολίνου έστειλαν τα σχετικά ειδοποιητήρια έξωσης στους πρόσφυγες, και οι μπάτσοι με τη σειρά τους είχαν αρχίσει να μεταφέρουν κιγκλιδώματα στη γειτονιά εδώ και δυο τρεις μέρες προκειμένου να στήσουν τα μπλόκα τους σήμερα, ενώ χτες καμιά κατοστάρα από δαύτους έκαναν την εμφάνισή τους στα πέριξ αλλά και μπροστά από το πρώην χόστελ επί της Γκύρτελστρασσε.

Οι μπάτσοι έχουν αποκλείσει πλήρως το κτήριο όπου μένουν οι πρόσφυγες (στην πλειονότητά τους από αφρικανικές χώρες), στήνοντας μπλόκα σε όλους τους γύρω δρόμους και σε παρακείμενα περάσματα, και επιτρέπουν τη διέλευση μονάχα στα κοράκια των μίντια και σε κόσμο που έχει δηλωμένη κατοικία εντός της αποκλεισμένης ζώνης με την επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας. Παρεμπιπτόντως, για άλλη μία φορά, η μπατσαρία έχει βγάλει στην πρώτη γραμμή των μπλόκων μπάτσους μη γερμανικής καταγωγής, και καλά για αντιρατσιστική μόστρα και φιλικό προφίλ. Σε ένα από τ’ αστυνομικά μπλόκα μερικοί αλληλέγγυοι πραγματοποιούν καθιστική διαμαρτυρία, ωστόσο τα πράγματα είναι γενικά αναιμικά. Κάποιοι από τους πρόσφυγες ανέβηκαν στην ταράτσα του κτηρίου, ενώ στο σκηνικό έχει προστεθεί κι η πυροσβεστική τοποθετώντας μεγάλα φουσκωτά στρώματα (απ’ αυτά που βάζουν όταν περιμένουν πως θα σαλτάρει κανείς απ’ οροφές ή παράθυρα).

Για τις 20:00 (ώρα Βερολίνου) έχει καλεστεί διαδήλωση αλληλεγγύης με σημείο προσυγκέντρωσης το σταθμό του μετρό Φρανκφούρτερ Τορ. Περισσότερες ενημερώσεις (και) στα εγγλέζικα εδώ.

Φόκο στους μηχανισμούς απέλασης!
Κάτω τα χέρια από την προσφυγιά!

Ιταλία: Γράμμα του φυλακισμένου συντρόφου Γκρατσιάνο Ματσαρέλλι

Ο Γκρατσιάνο είναι ένας από τους συλληφθέντες της 11ης Ιούλη, κατηγορούμενος μαζί με έξι άλλους έγκλειστους αναρχικούς για σαμποτάζ στο εργοτάξιο της υπερταχείας TAV στο Κιομόντε τον Μάη του 2013.

(πάλλονται μέσα μας οι νότες μιας νέας μουσικής)

Φυλακή του Λέτσε, 17 Ιούλη 2014

Γεια χαρά σε όλους

Είμαι σε πολύ καλή κατάσταση, και δε φτουράνε ούτε 4 ανθρωποφύλακες μαζί για να με κάνουνε καλά! Βρίσκομαι στον τομέα C2 της φυλακής, κι όλοι οι υπόλοιποι κρατούμενοι είναι μέσα καταδικασμένοι με βάση το πρώην άρθρο 41bis (για ένοπλη συμμορία) ή γιατί έχουν κάνει ένα κάρο τσαμπουκάδες αναμεταξύ ποινικών, ευτυχώς όμως δεν παίζουν ρουφιάνοι. Έχω γνωριστεί μ’ όλους και δεν έχω κανενός είδους πρόβλημα· μου έχουν βγάλει κιόλας παρατσούκλι, είμαι ο «Γκρατσιάνο ο τρομοκράτης» για όλη τη φυλακή.

Τα κελιά είναι μικρά και σε κακό χάλι, αλλά έχουνε τουαλέτα με νιπτήρα και μπιντέ κι είναι ατομικά. Είναι το ένα δίπλα στ’ άλλο, με φάτσα στο τίποτα, για να μην μπορεί να επικοινωνήσει και πολύ ο ένας με τον άλλον. Το συσσίτιο δεν είναι ολότελα άθλιο, αν και παίζουν τρόποι για να φας καλά, που τους γνωρίζω ήδη όλους. Ανάμεσα στους κρατουμένους υπάρχει πολλή αλληλεγγύη, ως προς αυτό μπορείτε να μείνετε ήσυχοι. Τα φάρμακα τα σερβίρουνε τακτικά, ωστόσο, πλην ενός, κανένας απ’ τους κρατουμένους δεν τα παίρνει. Βρέθηκα και με τον καλόγερο και τον παπά της φυλακής, αλλά δεν το κόβω να θέλουν να με ξαναδούνε, μιας και στραβώσανε λιγάκι μετά το συναπάντημα. Η εισαγγελία του Τορίνο μου έχει επιβάλει την απαγόρευση συνάντησης με όλους τους άλλους έγκλειστους. Για προαυλισμό βγήκα μόνο την πρώτη μέρα· με πήγανε σ’ ένα βρομερό χώρο σαν μεγάλη ντουλάπα, 7-8 μέτρα μήκος και 2,5 πλάτος, όπου έστεκα μονάχος μου. Αυτό κράτησε ένα τέταρτο της ώρας κι έπειτα ζήτησα απ’ τον ένστολο να γυρίσω στο κελί. Έκτοτε αρνούμαι να βγω για προαυλισμό. Επιπλέον, να έχω χρόνο κοινωνικότητας δεν παίζει, δεδομένου πως δεν υπάρχουν άλλοι κρατούμενοι με τις ίδιες συνθήκες κράτησης.

Το επισκεπτήριο είναι τις Τρίτες, αλλά ακόμα δεν έχω δει κανέναν γιατί, επαναλαμβάνω, τον πατέρα μου δεν τον αφήσανε να περάσει.

Απ’ την άλλη, την προηγούμενη Παρασκευή, με το που πήρανε γραμμή τις συλλήψεις τα συντρόφια από το Λέτσε πραγματοποίησαν μια συγκέντρωση μπροστά απ’ τη φυλακή του Μπόργκο Σαν Νικόλα από τις 6 μέχρι τις 8 τ’ απόγεμα περίπου, και τους άκουσα καθαρά· προσπάθησα να φωνάξω όσο πιο δυνατά μπορούσα, αλλά δεν ξέρω αν μ’ ακούσανε. Εδώ πέρα κάθε βράδυ όλο και κάποιος συγγενής κρατουμένου έρχεται για να ρίξει πυροτεχνήματα και βαρελότα. Δράττομαι της ευκαιρίας για να ενημερώσω όλους σας πως την ερχόμενη Τετάρτη, 23 Ιούλη, είναι τα γενέθλιά μου και περιμένω μεγάλο σαματά εκεί έξω…

Το ’χω υπόψη πως ξεκινάει η πλανόδια κατασκήνωση στη Βαλ ντι Σούζα, κι ελπίζω τα συντρόφια να είναι μπόλικα και αγριεμένα! Προτείνω πάντως να μην κάνουμε βλακείες, αφού είναι προτιμότερο να βρίσκονται έξω τα συντρόφια κι όχι μέσα (οπωσδήποτε το να λέω εγώ κάτι τέτοιο προκαλεί γέλια). Προσπαθήστε να με κρατάτε ενημερωμένο για το τι συμβαίνει έξω. Γράψτε μου και στείλτε μου κι άδειους φακέλους μαζί με γραμματόσημα.

Φιλιά σε όλους
Μεσιέ Γκρατσιάνο
_

Στις 3 Αυγούστου μετέφεραν το σύντροφο σε άλλο κελί, πράγμα που χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο τις συνθήκες εγκλεισμού του, δεδομένου πως το νέο κελί είναι μικρότερο, πιο βρόμικο, κι η συσκευή της τηλεόρασης δε λειτουργεί, συν του ότι τα διπλανά κελιά είναι άδεια.

Για να γράψετε στον Γκρατσιάνο:

Graziano Mazzarelli
Casa Circondariale, Via Paolo Perrone 4
Borgo S.Nicola, 73100 Lecce, Italia (Ιταλία)

Μπλούμινγκτον, Ιντιάνα: Επίθεση σε οχήματα αστυνομίας και ιδιωτικής ασφάλειας

Η ΜΟΝΗ ΕΙΡΗΝΗ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝΕ

Χθες βράδυ (20/8) επιτεθήκαμε σε αυτοκίνητα της αστυνομίας και σε οχήματα ιδιωτικής εταιρείας ασφαλείας. Σκίσαμε τα λάστιχα έξι οχημάτων στον υποσταθμό του αναπληρωτή σερίφη, βάψαμε με σπρέι το εξωτερικό τους και καλύψαμε τα παράθυρά τους με διαβρωτικό για τζάμια. Σκάσαμε τα λάστιχα τριών οχημάτων μπάτσων της δίωξης που ήταν σταθμευμένα στο αστυνομικό τμήμα του Μπλούμινγκτον και τεσσάρων οχημάτων ιδιωτικού προσωπικού ασφαλείας σε ξεχωριστό χώρο στάθμευσης.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία: ο απόλυτος εχθρός είναι η αστυνομία. Παντού ο ρόλος τους είναι να προασπίζονται αυτή την κοινωνική τάξη που βασίζεται στη μιζέρια και στην εκμετάλλευση. Ως εκμεταλλευόμενοι κι αρνούμενοι ν’ αποδεχτούμε τούτη τη μιζέρια, έχουμε μονάχα μία επιλογή: να επιτεθούμε στην αστυνομία ανά πάσα στιγμή και με κάθε δυνατό τρόπο. Είναι εύκολο. Δε χρειάζεται καμιά σπουδαία τεχνική δεξιότητα ή χρήση πολύπλοκων μεθόδων. Το μόνο που χρειάζεται να ’χει κανείς είναι λίγο θάρρος και θέληση να ζήσει.

Όσο καθόμαστε και παρακολουθούμε τον ξεσηκωμό στο Φέργκιουσον, είναι εύκολο να ειρηνευτούμε απ’ το θέαμα των μίντια. Η απόσταση –γεωγραφική και πολιτισμική– μπορεί να μας κάνει να υποχωρήσουμε σε τετριμμένα τελετουργικά ή στην αδράνεια. Χθες το βράδυ επιλέξαμε να σπάσουμε την κοινωνική ειρήνη, ως μια χειρονομία αλληλεγγύης προς τους μαχόμενους στο Φέργκιουσον κι ως προσπάθεια ν’ ανακτήσουμε τις ζωές μας από το κράτος και τα σκυλιά του.

Αλληλεγγύη στην εξέγερση στο Φέργκιουσον!
Με φόρα να τσακίσουμε τους μπάτσους!

πηγή: anarchistnews.org

Αλαμπάμα, ΗΠΑ: Μια μέρα στη ζωή μου (Μέρος 1ο)

Κείμενο του μακροχρόνια φυλακισμένου αναρχικού Μάικλ Κιμπλ:

Αυτή είναι μια τυπική μέρα για μένα. Δεν έχω δουλειά αφού καμιά δεν είναι διαθέσιμη, ούτε κι υπάρχει κάποιο σχολειό κατάρτισης ή ακαδημαϊκά μαθήματα.

Είναι τρεις τα ξημερώματα. Ξυπνάω στ’ άκουσμα του φύλακα μες στον κοιτώνα που γκαρίζει «Ετοιμαστείτε για μάσα». Αυτό είναι το ξεκίνημα της μέρας μου, κι ακούω αγριοφωνάρες δεσμοφυλάκων σε όλη τη διάρκειά της. Σέρνω το κορμί μου και σηκώνομαι απ’ την τάβλα μου, που ’χει ένα στρώμα τρεισήμισι ιντσών της κακιάς ώρας. Ξυπνάνε κι άλλοι κρατούμενοι και παίρνουν το δρόμο τους προς τους νιπτήρες και τις τουαλέτες. Βρίσκομαι σ’ έναν κοιτώνα 114 κρατουμένων, όπου μοιραζόμαστε όλους κι όλους έξι νιπτήρες και έξι καμπινέδες. Σχηματίζεται ουρά για τη χρήση των νιπτήρων και των καμπινέδων. Για καλή μου τύχη, πετυχαίνω με τη μία νιπτήρα που δεν είναι κατειλημμένος, βουρτσίζω τα δόντια μου και πλένω τα μούτρα μου. Δεν παίζει καθρέφτης. Επιστρέφω στο χώρο όπου κοιμάμαι, που είμαι αναγκασμένος να μοιράζομαι μ’ έναν άλλον κρατούμενο (λόγω υπερπληθυσμού), και φοράω (μόνο ένα άτομο τη φορά μπορεί να ντυθεί στο μικροσκοπικό χώρο) την ολόλευκη στολή που ’χει διανείμει το Σωφρονιστικό Τμήμα της Αλαμπάμα (ADOC) σ’ όλους τους κρατουμένους. Κοντοστέκομαι μέχρι ν’ ανοίξει η πόρτα του κοιτώνα, πράγμα που σηματοδοτεί ότι είναι έτοιμο το πρόγευμα. Έχει πάει τέσσερις στο περίπου. Βαδίζω κατά την αίθουσα όπου οι τοίχοι είναι βαμμένοι μ’ ένα καταθλιπτικό, κρεμώδες και κίτρινο χρώμα, χώρια τα γκρίζα σίδερα. Οι φύλακες με τις γουρουνόφατσές τους έχουν πάρει πόστα κατά μήκος της αίθουσας. «Βάλε από μέσα τη φανέλα σου, για να δω το βραχιoλάκι στον καρπό σου, τράβα ξυρίσου» – στο δρόμο μου για την κουζίνα, αυτό είναι το ρεφρέν που ακούω μονίμως να λένε σε διάφορους κρατουμένους τα χοιρινά όσο πηγαινοέρχονται πάνω κάτω στην αίθουσα. Τώρα είμαι στην ουρά του σερβιρίσματος. Δεν έχει γάλα σήμερα, μόνο νερουλή πολέντα, αυγά σε σκόνη, ένα κουταλάκι του γλυκού ζελέ και δυο πατημένα μικρά μπισκότα, συν χυμό πορτοκαλιού σε σκόνη. Λέω από μέσα μου: «Ε γαμώ τη! Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια σκατά κάθε μέρα». Τρώω αυτά τ’ αποπλύματα τα τελευταία 28 χρόνια. Ο κοιτώνας μου είναι δεύτερος στη σειρά για συσσίτιο, έτσι παλουκώνομαι ανάμεσα σ’ εκατό και βάλε φυλακισμένους. Κάποιοι κουβεντιάζουνε, άλλοι κοιτάζουν το ταβάνι· είτε έχοντας το νου τους στα πουλιά που ζούνε στο φεγγίτη της κουζίνας, ελπίζοντας να μην πέσουνε κουτσουλιές απάνω τους ή στο φαΐ τους, είτε τσεκάροντας τα φωτιστικά σώματα που είναι γνωστό πως πέφτουν χωρίς προειδοποίηση απ’ την οροφή. Τρώω βιαστικά κι ύστερα περπατάω γρήγορα μέσα απ’ την αίθουσα προς τον κοιτώνα μου, μιλώντας με κάμποσους κρατουμένους στο διάβα μου που απλά παραμένουνε στην αίθουσα. Είναι περίπου τεσσερισήμισι το πρωί, και δε γυρνάω στο κρεβάτι, αλλά πάω στην αίθουσα τηλεόρασης κι ακούω ειδήσεις (NPR) στο ραδιόφωνο έως τις έξι η ώρα, όταν αλλάζει η βάρδια.

«Ώρα για καταμέτρηση!» κραυγάζει το νέο χοιρινό που μόλις ξεκίνησε τη βάρδιά του. «Πιάστε την τάβλα σας, ένας σε καθεμιά». Γυρνάω πλάι στον πάγκο μου· άλλα τρία γουρούνια μπαίνουν στον κοιτώνα για να μετρήσουν. «Σε μονή και ζυγή, όπως είμαστε!» ωρύονται κρατούμενοι σ’ όλο τον κοιτώνα, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σε ανυποψίαστους κρατουμένους οι οποίοι μπορεί να μιλάνε σε κινητό που έχουν προμηθευτεί στη ζούλα, να φουμάρουν τσιγαριλίκι, να γαμάνε, κι ούτω καθεξής. Μονή είναι η σειρά με τους μονούς αριθμούς και ζυγή είναι η σειρά με τους ζυγούς αριθμούς. Εγώ είμαι στη μονή σειρά (107). Μόλις βγαίνουν οι φύλακες απ’ τον κοιτώνα, ξαναπάω στην αίθουσα της τηλεόρασης και συνεχίζω ν’ ακούω NPR. Το δωμάτιο τηλεόρασης σιγά σιγά γεμίζει με κρατουμένους που περιμένουν να τους καλέσουν για μεροκάματο, να πάνε για βάρη και/ή να τους φωνάξουν στο μεγάλο προαύλιο, ή απλά περιμένουν ν’ ανοίξουν οι πόρτες ώστε να μπορέσουν να σουλατσάρουν έξω κι από κοιτώνα σε κοιτώνα. Όμως, τέτοιαν ώρα, σπάνια είναι ανοιχτό το μεγάλο προαύλιο, εκτός κι αν είναι μέρες «αδειάσματος». Μερικοί έχουν να πάνε σε διαφορετικά προγράμματα, όπως «διαχείριση άγχους», «αλλαγή εγκληματικού τρόπου σκέψης» κι άλλες συνεδρίες πλύσης εγκεφάλου. Μερικά ραντεβού είναι ιατρικά. Οι περισσότεροι απλά παρακολουθούν τις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές (Good Morning America, The Today Show), κι η πλειονότητα κάθεται γενικώς μπροστά στην τηλεόραση ολημερίς κι ολονυχτίς. Αδιάκοπη, συνεχής, συστηματική πλύση εγκεφάλου. Υπάρχει χρονοδιάγραμμα για την τηλεόραση, ας πούμε υπαγορεύεται ποιο κανάλι θα παίζει σε συγκεκριμένες ώρες μέσα στη μέρα και τη νύχτα. Δεν επιτρέπεται ν’ αποφασίσουμε εμείς τι θα θέλαμε να παρακολουθήσουμε.

«Πάτε έξω! Βιομηχανεργάτες, ασκούμενοι με βάρη!» γκαρίζει ο δεσμοφύλακας. Είναι γύρω στις εφτά και τέταρτο προ μεσημβρίας. Αν πρόκειται για μέρα «αδειάσματος» θα δώσει το σχετικό παράγγελμα. «Άδειασμα» είναι όταν ο αρχιφύλακας θέλει να μας γαμήσει υποχρεώνοντας τους πάντες να εκκενώσουμε τους κοιτώνες, δήθεν για τον καθαρισμό τους. Μαλακίες όμως, κι όταν δεν είναι μέρες «αδειάσματος», πάλι καθαρισμένα είναι τα καθιερωμένα. Το μόνο λοιπόν που θέλει είναι να μας γαμήσει τα πρέκια. Τα χοιρινά μάς βάζουν να στεκόμαστε, χωρίς να έχουμε κάπου να καθίσουμε ή να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τουαλέτα, χωρίς να μπορούμε να πιούμε νερό από κάποια βρύση σε εργατοώρες, σε υπερβολική ψύχρα ή ζέστη επί τέσσερις ή πέντε ώρες. Αυτή είναι μια περίπτωση πρακτικής κρατικού βασανισμού. Μα έτσι κι αλλιώς εγώ βγαίνω έξω τέτοιαν ώρα, οπότε δεν ανησυχώ τόσο πολύ γι’ αυτό το πράγμα. Απλά νευριάζω επειδή ξέρω ότι (τα χοιρινά) το μόνο που κάνουνε είναι να μας πιλατεύουνε. Στην πάροδο των ετών έχω σκληραγωγήσει το σώμα μου ώστε να είναι σε θέση ν’ αντέξει το κρύο και τη ζέστη για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς δυσφορία.

Να πώς καταλήγω να την περνάω με τζόκινγκ για μπόλικη ώρα. Σε μέρες χωρίς «άδειασμα» μένω έξω ως τις εννιάμιση περίπου, ώσπου να ξανάρθει η στιγμή για καταμέτρηση. Μετά πηγαίνω πίσω στον κοιτώνα μου και διαβάζω ή απλά ξεκουράζομαι μέχρι τις έντεκα το πρωί (ώρα του μεσημεριανού γεύματος). Ακολουθείται η ίδια ρουτίνα όπως και με το πρόγευμα. Η μόνη διαφορά είναι στ’ αποπλύματα που σερβίρουν. Μπορεί να φάμε μαυρομάτικα και μπομπότα. Πολύ μ’ αρέσουνε. Δεν τρώω κρέας, γι’ αυτό πρέπει να συμπληρώνω τη διατροφή μου με ό,τι μου κάνει λιγότερο επικίνδυνο. Τελειώνω το φαγητό και βγαίνω έξω, όπου αράζω μ’ έναν δυο παίδες. Είναι πήχτρα έξω γιατί όλοι βρίσκονται σε διάλειμμα, και προκειμένου να φτάσεις στην κουζίνα για το συσσίτιο πρέπει να πας απ’ έξω κι όχι από την αίθουσα (μην τυχόν διασχίσεις τα όμορφα πλακάκια τους, τα οποία πληρώθηκαν με κεφάλαια της Επιτροπής Πρόνοιας Τροφίμων), η οποία είναι κι η συντομότερη διαδρομή. Σήμερα όμως, με το που στρίβω στη γωνία βγαίνοντας απ’ την κουζίνα, βλέπω πως τρέχει λεκτικός τσαμπουκάς ανάμεσα σε δυο τύπους. Ένας απ’ αυτούς τραβάει ξαφνικά ένα μαχαίρι απ’ τη ζώνη του κι αρχίζει να μαχαιρώνει τον άλλον τυπά. Τους προσπερνώ με βιάση. Γνωρίζω και τους δυο, τον έναν τον ξέρω πραγματικά καλά. Ο τύπος που δε βαστάει μαχαίρι προσπαθεί ν’ αντεπιτεθεί, μα σωριάζεται. Ο άλλος τυπάς τον καβαλικεύει και συνεχίζει να τον μαχαιρώνει. Περνάω μέσα απ’ το πλήθος που μαζεύτηκε σβέλτα να δει τι παίζει, και πάω στον κοιτώνα μου. Θα είχα προσπαθήσει να παρέμβω, αλλά είχα κι εγώ μαχαίρι απάνω μου, όπως συνηθίζουμε να κουβαλάμε μπόλικοι κρατούμενοι. Οι δεσμοφύλακες έχουνε πάρει γραμμή το μαχαίρωμα, και δυο απ’ αυτούς με προσπερνάνε τρέχοντας στο σημείο, ενώ άλλοι σκούζουνε «Κλείδωμα!».

Αυτή είναι η πραγματικότητα με την οποία έχω να παλέψω, κυριολεκτικά, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Μερικοί από μας είμαστε τόσο κατεστραμμένοι απ’ αυτόν τον πολιτισμό, που ’χουμε μετατραπεί σε κινούμενες ωρολογιακές βόμβες. Περπατάμε τριγύρω με κάθε είδους καταπνιγμένου εκνευρισμού, θυμού, κι άλλα θέματα. Δεν έχω ανοσία σ’ αυτά τα συναισθήματα, αλλά έχω μάθει πώς να ανακατευθύνω τις απογοητεύσεις και την οργή μου σε ξεσηκωμό ενάντια στον πραγματικό εχθρό. Τέλος πάντων, όταν γυρνάω στον κοιτώνα, που έχει κλειδωθεί, πιάνω κουβέντα μ’ έναν τυπά που ονομάζεται Ραλφ, ο οποίος επιμένει να συζητά για θρησκεία μαζί μου. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι δεν πιστεύω στον Θεό. Του λέω πως, αν υπάρχει ο θεός του, τότε είναι τύραννος, κι ότι δε θέλω να ’χω καμιά σχέση μαζί του (με τον Θεό). Και γιατί ντε και καλά να είναι αρσενικό; Τώρα θέλει να στήσει καυγά. Μα ο θεός του είναι ελεήμων, επιεικής κι αγαπησιάρης.

(Συνεχίζεται άλλη ώρα…)

Πηγή: Anarchy Live!

Ισπανικές φυλακές: Ενημέρωση για την κατάσταση του Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα

Την Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014, ο σύντροφος Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα βγήκε τελικά από την πειθαρχική απομόνωση (μέτρο που του είχε επιβληθεί στη φυλακή της Α Λάμα από τις 17 Ιούνη) για να τον μεταγάγουν στη φυλακή του Τόπας (στη Σαλαμάνκα). Εκεί έφτασε την Παρασκευή, 8 Αυγούστου, και τώρα βρίσκεται σε ατομικό κελί.

Ωστόσο, με το καλημέρα, ενημερώθηκε εκ νέου για την παρέμβαση των Αρχών σε κάθε του επικοινωνία (γραπτή, τηλεφωνική και επισκεπτήρια). Η διεύθυνση των φυλακών διαθέτει επιπλέον ένα ολόκληρο οπλοστάσιο μέτρων και εξευτελισμών για να τιμωρήσει και να εκδικηθεί εκείνες κι εκείνους που, όπως ο Γκαμπριέλ, ο Φρανσίσκο, η Μόνικα και πολλοί ακόμα, αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι και να υποταχθούν. Σημειώνουμε πως, μεταξύ άλλων, επιχειρούν επανειλημμένα να σπάσουν τις σχέσεις του συντρόφου, δυσκολεύοντας (και για κάποιους καθιστώντας αδύνατες) τις επαφές με τον έξω κόσμο ή χωρίζοντάς τον από φίλους μέσω μεταγωγών σε άλλες πτέρυγες, όπως συνέβη και σ’ αυτή την περίπτωση, μόλις τρεις μέρες μετά την άφιξή του στη φυλακή του Τόπας.

Αυτά τα βρόμικα παιχνίδια της εξουσίας και των Αρχών δεν μας εκπλήσσουν, αποτελούν μάλιστα κομμάτι της αποκρουστικής ρουτίνας του εγκλεισμού και του εκβιασμού της «καλής διαγωγής» με το καρότο και το μαστίγιο.

Ακριβώς επειδή το γνωρίζουμε κι επειδή δεν είμαστε διατεθειμένοι να το δεχτούμε θα παραμείνουμε σε επιφυλακή σχετικά με την κατάσταση των συντρόφων, και πάνω απ’ όλα θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην κρεατομηχανή με την οποία επιχειρούν να μας συνθλίψουν.

Εντός κι εκτός των τειχών, ας καταστρέψουμε ό,τι μας καταστρέφει!

Για τη λευτεριά,
Μερικοί/-ές αναρχικοί/-ές
16 Αυγούστου 2014

Για να γράψετε στο σύντροφο:

Gabriel Pombo Da Silva
Centro Penitenciario de Topas – Salamanca
Ctra. N-630, km. 314
37799 Topas (Salamanca)
España / Ισπανία

στα ισπανικά, γαλλικά, πορτογαλικά

Πόρτλαντ, ΗΠΑ: Σαμποτάζ σε εργοτάξιο επέκτασης των McDonald’s

Νωρίτερα μες στη βδομάδα σαμποτάραμε αρκετά βαρέα μηχανήματα, συμπεριλαμβανομένων ενός ανατρεπόμενου φορτηγού και μιας αντλίας νερού, εντός του εργοταξίου ανακατασκευής ενός εστιατορίου ΜακΝτόναλντς, στη γωνία της 29ης και λεωφόρου Πάουελ στο νοτιοανατολικό Πόρτλαντ, χύνοντας διάλυμα λευκαντικού μες στις δεξαμενές καυσίμου.

Μέσα απ’ την υπερ-εκμετάλλευση ενός ολοένα και αυξανόμενου επισφαλούς εργατικού δυναμικού, τη μαζική σφαγή δισεκατομμυρίων συναισθανόμενων ζώων και την καταστροφή οικοσυστημάτων και άγριων βιότοπων, τα ΜακΝτόναλντς ήταν πάντοτε ένα παγκόσμιο σύμβολο καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και οικολογικής καταστροφής. Η επιχείρηση των ΜακΝτόναλντς ενέργησε επίσης ως χορηγός του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου της ΦΙΦΑ στη Βραζιλία, που έχει οδηγήσει στο βίαιο εκτοπισμό χιλιάδων ανθρώπων και στην εφαρμογή οικονομικής λιτότητας σε μία ήδη υπερ-εξαθλιωμένη περιοχή του κόσμου. Ενεργούμε σε αλληλεγγύη προς όλους εκείνους διεθνώς που αγωνίζονται ενάντια στη λιτότητα και στον ιμπεριαλισμό· για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, φυλακές και έθνη κράτη.

Αυτή η απλή πράξη, που ’ναι εύκολο ν’ αναπαραχθεί, αφιερώνεται στους Αμελί, Κάρλος και Φάλλον, φυλακισμένους από 5 Γενάρη 2014 (στην Πόλη του Μεξικού), καθώς και σε όσους καταζητούμενους βρίσκονται σ’ αναγκαστική εξορία κρατώντας το στόμα τους κλειστό.

- μερικοί αναρχικοί

(14 Αυγούστου 2014)

Τσάπελ Χιλ, ΗΠΑ: Πέσιμο αναρχικών στο αρχηγείο της αστυνομίας

(φωτ. απ’ τους δρόμους του Φέργκιουσον)

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Αυγούστου σπάστηκαν τρία περιπολικά έξω απ’ το κτήριο του αρχηγείου της τοπικής αστυνομίας στο Τσάπελ Χιλ της Βόρειας Καρολίνας. Πατήθηκε επίσης ένα σύνθημα σ’ ένα από τ’ αστυνομικά οχήματα, που έγραφε «Για τον Λουκ».

Αυτό έγινε ως μια μικρή χειρονομία αλληλεγγύης στον Λουκ Ο’Ντόνοβαν, απ’ την Ατλάντα της Τζώρτζια, ο οποίος πρόσφατα καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκισης επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του έναντι πέντε ομοφοβικών επιτιθέμενων. Ελπίζουμε να φέρει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του.

Επίσης, πραγματώσαμε αυτή την πράξη σε αλληλεγγύη στους ταραχοποιούς και πλιατσικολόγους του Φέργκιουσον στο Μιζούρι [όπου στις 9 Αυγούστου 2014 ένας λευκός μπάτσος ονόματι Ντάρρεν Ουίλσον πυροβόλησε θανάσιμα τον Μάικλ Μπράουν, έναν άοπλο μαύρο 18χρονο], οι οποίοι αντιμέτωποι με τη συνεχιζόμενη κτηνωδία της ρατσιστικής αστυνομίας έχουν εμπνεύσει τον κόσμο με τη γενναία τους αντίσταση ενάντια στις δυνάμεις του κράτους, του Κεφαλαίου και της λευκής υπεροχής. Ευχόμαστε η εξέγερσή τους να εξαπλωθεί.

Τόσο ως μικρές ομάδες όσο κι ως ολόκληρες γειτονιές, είναι δυνατόν να αντεπιτεθούμε.

- μερικοί αναρχικοί

Βερολίνο: Σαμποτάζ σε γραφεία του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος

17 Αυγούστου 2014Αρχές αυτής της βδομάδας, εδώ στο Βερολίνο, σπάσαμε με πλάκες πλακόστρωτου τα τζάμια γραφείων του SPD (Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας). Επιτεθήκαμε έχοντας το σύντροφο Λουκ Ο’Ντόνοβαν στις σκέψεις μας. Όπως κι ο Λουκ, η ταπεινή μας δράση υποκινήθηκε απ’ αγάπη για ζωή κι ενεργή απόρριψη της παραίτησης στο θάνατο.

Σ.τ.μ: Ο Luke O’Donovan αμύνθηκε ενεργά ενάντια σε ομοφοβική επίθεση κι ακολούθως διώχθηκε για διακεκριμένη επίθεση με φονικό όπλο και απόπειρα ανθρωποκτονίας. Στις 12 Αυγούστου 2014 καταδικάστηκε σε δύο έτη φυλάκισης και οκτώ έτη επιτήρησης (κατά τη διάρκεια της οποίας θα έχει τον περιοριστικό όρο απαγόρευσης εισόδου στην Πολιτεία της Τζώρτζια, πλην μιας κομητείας).
Σε πρόσφατη δήλωσή του, έγραψε: «Τ’ όνομά μου είναι Λουκ Ο’Ντόνοβαν. Τα ξημερώματα της 1ης Γενάρη 2013 σ’ ένα πάρτι δέχτηκα επίθεση από μία ομάδα ανδρών λόγω της σεξουαλικότητάς μου. Σε μια προσπάθεια να υπερασπιστώ τον εαυτό μου κατά την επίθεση, που σκέφτηκα πως θα έβαζε τέλος στη ζωή μου, μαχαίρωσα 5 από αυτούς, ενώ δέχτηκα κι εγώ 3 μαχαιριές. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι χρειάστηκε να προκληθούν τραυματισμοί, αλλά μπροστά στην επιλογή να χάσω τη ζωή μου από μιαν επίθεση μίσους ή να παλέψω για να ’χω μια πιθανότητα να ζήσω, πάντοτε θα επέλεγα τη λυσσαλέα άρνηση να με φάει αδιαμαρτύρητα το μαύρο σκοτάδι. Αυτή η άρνηση δεν τροφοδοτήθηκε από μίσος για κείνους που μου επιτέθηκαν, αλλά απ’ την αγάπη μου για ζωή. Αυτό το πάθος για ζωή είναι που συγκρούστηκε με τους επιτιθέμενους, κι αυτό το ίδιο πάθος είναι που συνελήφθη απ’ τους μπάτσους και τιμωρείται από τα δικαστήρια. Αυτό το πάθος είναι που προσπαθούν ν’ αλυσοδέσουν, να χώσουνε σ’ ένα κλουβί, για να με αναμορφώσουν και να μου το πάρουνε, όμως το πάθος αυτό είναι που θα τραβάει το βλέμμα μου –πάντοτε μπροστά– μέσα στη σκοτεινιά. Μπορώ ήδη να διακρίνω το φως στο τέλος του τούνελ. Θα γυρίσω σπίτι σύντομα».
Επί της παρούσης ο Λουκ βρίσκεται σε φυλακή της Ατλάντα. Ενημερώσεις για την υπόθεση, στ’ αγγλικά, εδώ.

[Ιούνης 2014] Συνέντευξη της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας με τον Κώστα Γουρνά, φυλακισμένο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Μπορείς να μας μιλήσεις για τη γενική κατάσταση στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη η πιο πολύπλευρη κρίση που γνώρισε ο τόπος σε καιρό ειρήνης στην πιο πρόσφατη ιστορία του. Μόλις σε 5,5 χρόνια έχουν συμβεί τόσο βαθιές ανακατατάξεις που μόνο σε καιρό πολέμου θα μπορούσε κανείς να συναντήσει. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έφερε την Ελλάδα στην κορυφή της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους και έθεσε τη συντεταγμένη χρεοκοπία της χώρας ως μοντέλο για την επιβολή μιας ακραίας πολιτικής λιτότητας σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Σε καμιά άλλη χώρα δεν εφαρμόστηκε τόσο καταιγιστική «θεραπεία σοκ» σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, με τόσο καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία – ούτε και στα πρώτα πειράματα της νεοφιλελεύθερης σχολής στη Λατινική Αμερική. Μια θεραπεία που ισοπέδωσε την οικονομία εξαϋλώνοντας το 25% του ΑΕΠ της χώρας, δημιουργώντας σχεδόν 2 εκατομμύρια ανέργους και αναγκάζοντας την πλειοψηφία της κοινωνίας να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Η ελληνική κοινωνία ζει μια διπλή χρεοκοπία. Η οικονομική εξελίχθηκε ως εξής: Ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα της κυβέρνησης διόγκωσε τα spreads των δεκαετών ομολόγων με αποτέλεσμα να μην μπορεί το ελληνικό κράτος να εξυπηρετήσει το χρέος του. Η επιβολή της Τρόικας (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) στον έλεγχο της οικονομίας –κι όχι μόνο– της χώρας γιγάντωσε το χρέος της, καθιστώντας το μη βιώσιμο. Παράλληλα με τη διαδικασία της αναδιάρθρωσης του χρέους (PSI) αντικαταστάθηκε η έκθεση των ξένων πιστωτικών ιδρυμάτων σε ελληνικά ομόλογα με το φόρτωμά τους στις πλάτες των λαών, αφού συνάφθηκαν νέα διακρατικά δάνεια μέσω του EFSF (Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και του ESM (Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας).

Η άλλη χρεοκοπία είναι πολιτική. Από τα τέλη του 2008, το πολιτικό σύστημα της χώρας έδειχνε σημάδια κατάρρευσης. Το δικομματικό σύστημα εξουσίας που κυβέρνησε τη χώρα για 35 έτη κλείνει τον κύκλο του. Η καταλήστευση του κοινωνικού πλούτου από την ελληνική οικονομική ελίτ που είναι διαπλεκόμενη με την πολιτική εξουσία, η απόλυτη διαφθορά των αξιωματούχων έριξαν την αξιοπιστία του πολιτικού προσωπικού στο ναδίρ. Για πρώτη φορά στις εκλογές του 2012 δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση, με τις παραδοσιακές δυνάμεις που κυβερνούσαν να έχουν χάσει μεγάλο ποσοστό της εκλογικής τους δύναμης. Παράλληλα παρατηρήθηκε μεγάλη αύξηση της εκλογικής δύναμης της καθεστωτικής αριστεράς και της ναζιστικής ακροδεξιάς.

Η κυβέρνηση που προέκυψε από την εκλογική αναμέτρηση του 2012 έχει ως πλειοψηφικό πυλώνα της το δεξιό κόμμα της ΝΔ, του οποίου ηγείται και βρίσκεται στην πρωθυπουργία ένας ακροδεξιός και το επιτελείο του. Αφού υποτάχθηκε πλήρως στις επιταγές της Τρόικας φέρνοντας ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή στον τόπο, υιοθέτησε μια σκληρή ακροδεξιά ατζέντα πραγματοποιώντας μια λυσσώδη επίθεση σε κοινωνικούς και εργασιακούς αγώνες και σε πολιτικούς χώρους που αντιστάθηκαν στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Αυτή η κατεύθυνση είχε ως στόχο να εξασφαλίσει την ομαλή εφαρμογή των μνημονίων με ωμή καταστολή και τρομοκρατία, να διατηρήσει ένα ακροδεξιό προφίλ διεμβολίζοντας το μονοπώλιο της Χ.Α. για να της αποσπάσει ψηφοφόρους και, τέλος, να εξωθήσει τον αριστερό διεκδικητή της εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ) σε αναδίπλωση υιοθετώντας πιο συντηρητικές πολιτικές.

Το τελευταίο εξάμηνο, κατά το οποίο η Ελλάδα έχει την προεδρία του συμβουλίου της Ε.Ε., όλα κινούνται γύρω από τις εκλογές που διενεργούνται στις 18 και 25 Μαΐου 2014. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί, αφήνοντας προς στιγμή την ακροδεξιά της ρητορική και τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που στοχεύουν τους πολιτικούς κρατούμενους, όταν αποκαλύφθηκε ευθεία διασύνδεσή της με το ναζιστικό κόμμα, και ανέδειξε ως έργο της τη θετική πρόοδο των οικονομικών δεικτών. Με μια συντονισμένη προεκλογική κίνηση στις χώρες με μνημόνια, το ευρωπαϊκό διευθυντήριο παρουσίασε την επιτυχία των προγραμμάτων που επέβαλε και εξώθησε την Ελλάδα σε έκδοση πενταετούς ομολόγου που καλύφθηκε από τις αγορές. Την εξέλιξη αυτή προσπαθεί να αναδείξει η κυβέρνηση ως βασικό της επιχείρημα ότι αποτελεί τη μοναδική αξιόπιστη επιλογή για τον ελληνικό λαό.

Σε κοινωνικό και κινηματικό επίπεδο επικρατεί στασιμότητα. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης είναι η ψυχολογική κατάρρευση. Η απελπισία και η απαισιοδοξία έχουν βάλει σε γύψο κάθε κοινωνική και πολιτική δυναμική από τα κάτω. Οι βαθιές ανακατατάξεις που συμβαίνουν έχουν δημιουργήσει ένα ιδιότυπο «χρονικό κενό». Ακόμη και οι όποιες ελπίδες επαφίενται στην καθεστωτική αριστερά είναι εκ των προτέρων καταδικασμένες, και αυτό έχει γίνει κοινωνική συνείδηση. Το κοινωνικό κομμάτι που ελπίζει στην αριστερά απλά θέλει να αποφύγει τα χειρότερα παρά να καλυτερέψει τη ζωή του. Κι ενώ η ακροδεξιά φαίνεται ότι ενισχύεται σημαντικά παρά τις κυβερνητικές διώξεις σε βάρος της ηγεσίας της Χ.Α., αποδεικνύεται γι’ ακόμα μια φορά η ιστορική ροπή των κρίσεων προς το συντηρητισμό της κοινωνίας.

Το ευρύτερο ριζοσπαστικό κίνημα φαίνεται να μην μπορεί να κατανοήσει το βάθος της κρίσης και τις κοινωνικές ανακατατάξεις γύρω του. Έχοντας απολέσει σημαντικά και παραδοσιακά εργαλεία αγώνα λόγω της καταστολής, προσπαθεί να ξανασχηματίσει την πολιτική του ταυτότητα, να βρει τη θέση του μέσα σ’ αυτόν το μετασχηματισμό. Είναι μια περίοδος όπου πρέπει να συζητηθούν πάλι όλα απ’ την αρχή, να επινοηθούν νέα εργαλεία αγώνα που σε συσχετισμό με τα παλιά να μπορέσουν να ανατρέψουν τους εις βάρος μας συσχετισμούς.

Σε ποιο πλαίσιο θα πρέπει να γίνει κατανοητό το κρατικό πρότζεκτ για το ελληνικό «Γκουαντάναμο»;

Το νομοσχέδιο για την υλοποίηση φυλακών υπερ-υψίστης ασφαλείας και ολόκληρο το πρότζεκτ για την αυστηροποίηση των συνθηκών διαβίωσης στις φυλακές εντάσσεται στη διεύρυνση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε με την υπαγωγή της χώρας στον έλεγχο της Τρόικας. Εντάσσεται επίσης στη διαχρονική προσπάθεια του ελληνικού κράτους να δημιουργήσει ένα καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους. Βρίσκεται στην ίδια ακολουθία εφαρμογής της ακροδεξιάς ατζέντας της κυβέρνησης. Πυρήνας του νομοσχεδίου είναι η εξόντωση των πολιτικών κρατουμένων σε μια περίοδο όπου παρατηρείται αναθέρμανση του αντάρτικου πόλης.

Προφανώς δεν πρόκειται για την πρώτη απόπειρα εγκαθίδρυσης τέτοιων πτερύγων απομόνωσης. Ποιοι ήταν οι λόγοι που βοήθησαν αντιστεκόμενους να μπλοκάρουν αυτό το καθεστώς στο παρελθόν;

Οι ίδιες συνθήκες επιχειρήθηκαν να επιβληθούν το 2002 με τις συλλήψεις για τη 17Ν, αλλά και αργότερα, μετά το τέλος των δικών τους με τη μεταφορά τους σε ειδική πτέρυγα απομόνωσης. Αυτό το καθεστώς απομόνωσης ίσχυσε για αρκετούς μήνες, μέχρι να σπάσει με απεργίες πείνας και την κινητοποίηση των αλληλέγγυων. Πριν δέκα χρόνια δεν υπήρχε η κοινωνική συναίνεση που θα μπορούσε να νομιμοποιήσει ένα τέτοιο καθεστώς. Δεν χωρούσαν τότε τα «λευκά κελιά» στην Ελλάδα. Ήταν πολύ σημαντική και η μεγάλη κινητοποίηση σε συνδυασμό με τις δυναμικές ενέργειες που ανέκοψαν αυτό το πρότζεκτ.

Φαίνεται να υπάρχει μια αυξανόμενη αποφασιστικότητα αντιστεκόμενων στο νέο καθεστώς εγκλεισμού… Ποιες είναι οι ιδέες σου σχετικά με πρωτοβουλίες και αγώνες που θα πρέπει να λάβουν χώρα;

Οι αγώνες ενάντια στο νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση έχουν ξεκινήσει με πρωτεργάτες τους πολιτικούς κρατούμενους και με τη συμμετοχή αρκετών άλλων σε διάφορες φυλακές της χώρας εδώ και δυο μήνες. Από την εξαγγελία του μέχρι και τώρα, όπου έχει επιβραδυνθεί η διαδικασία νομοθέτησής του λόγω εκλογών, υπάρχει ένας πόλεμος χαρακωμάτων ωσότου υπάρξει κάποια εξέλιξη. Είναι βέβαιο ότι θα χρειαστεί μια μεγάλου βεληνεκούς ουσιαστική καμπάνια κρατουμένων και αλληλέγγυων για να αποτραπεί η ψήφισή του αφού αποτελεί στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης.

Στην Ελλάδα είναι ενεργές διάφορες ομάδες, εκ των οποίων κάποιες δρουν στην παρανομία. Ποιες είναι οι στοχεύσεις τους;

Στην Ελλάδα υπάρχει μια μακρά και σημαντική παράδοση ένοπλου αγώνα. Το μοναδικό αυτό φαινόμενο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, που εξακολουθεί να τροφοδοτεί την αντίσταση, έχει να κάνει σαφώς με την κοινωνική νομιμοποίηση που απολαμβάνει. Αφ’ ενός δεν έχουν εκλείψει οι αιτίες που παράγουν αυτήν την έκφραση αντίστασης, πόσω μάλλον στις σημερινές συνθήκες κρίσης, και αφ’ ετέρου δεν έχουν παρατηρηθεί σημάδια αποδοκιμασίας από τον ελληνικό λαό.

Πώς μπορεί η επαναστατική διεθνής αλληλεγγύη να γίνει ένα όπλο στον αγώνα σας;

Στην Ελλάδα της κρίσης επιχειρείται να επιβληθεί το καθεστώς απομόνωσης για τους πολιτικούς κρατούμενους που ισχύει ήδη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Το διευθυντήριο της Ε.Ε. θέλει να αναδείξει τον ελληνικό λαό σε πρότυπο υπηκόου, κραδαίνοντας την υποταγή του στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ακραίας λιτότητας ως φόβητρο και για τις υπόλοιπες χώρες-μέλη. Είναι λοιπόν στοίχημα για το κίνημα και τον ελληνικό λαό να προτάξει την αντίστασή του σ’ αυτήν τη βαρβαρότητα. Η διεθνής επαναστατική αλληλεγγύη είναι ένας απαραίτητος κρίκος στον αγώνα ενάντια στο νέο νομοσχέδιο και στις φυλακές. Για να δημοσιοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο αυτός ο αγώνας και να ασκηθεί πίεση στο ελληνικό κράτος. Σήμερα που οι εξελίξεις στην Ελλάδα εξακολουθούν να βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος σε όλο τον κόσμο γιατί διακυβεύεται το μέλλον της ευρωζώνης, μπορούν οι επαναστάτες σ’ όλο τον κόσμο να ενισχύσουν αυτόν τον αγώνα εκμεταλλευόμενοι τη ρευστή κατάσταση στον τόπο μας.

Ιούνης 2014

Κώστας Γουρνάς
Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, Παράρτημα Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού (Π.Γ.Φ.Κ.), ΣΤ Πτέρυγα, Σολωμού 3-5, 18110 Κορυδαλλός, Αθήνα, Ελλάδα

Χαλκιδική: 10ήμερο αγώνα στις Σκουριές (22-31 Αυγούστου)

κάλεσμαπρόγραμμα

Έμμα Γκόλντμαν: «Τον είπανε καρμίρη, π’ αγαπούσε το χρήμα πάνω απ’ το ιδανικό του»

Τον Μάη του 1898 στρατεύματα ανοίγουν πυρ εναντίον πλήθους εξεγερμένων εργατών κι εργατριών στους δρόμους του Μιλάνου. Ο στρατηγός Μπάβα-Μπεκκάρις, που έδωσε την εντολή για τη μαζική σφαγή, παρασημοφορείται μεγαλοπρεπώς απ’ το μονάρχη. Ο αναρχικός Γκαετάνο Μπρέσι, γεννημένος στην Ιταλία το 1869, είναι κιόλας εμιγκρές στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν πληροφορείται τα καθέκαστα. Το βάζει σκοπό να γυρίσει στην Ιταλία, αποφασισμένος να ξεκάνει την ανώτατη αρχή του καθεστώτος, όμως δεν αποκαλύπτει το σχέδιό του σε κανέναν, ούτε καν στον άμεσο περίγυρό του.

Τον Ιούλη του 1900 ο αναρχικός Μπρέσι πυροβολεί θανάσιμα τον Ουμβέρτο Α’ στην Ιταλία. Ένα μήνα μετά, περνάει δίκη όπου ενώπιον του προεδρεύοντα δικαστή δηλώνει μεταξύ άλλων: «Την πράξη την έφερα εις πέρας μόνος μου, δίχως συνεργούς. … Το λοιπόν, λέγω πως η καταδίκη με αφήνει αδιάφορο, ποσώς με νοιάζει, κι είμαι βέβαιος ότι δεν έσφαλα κάνοντας ό,τι έκανα. Ούτε που σκοπεύω να ασκήσω έφεση. Εγώ απευθύνω έκκληση μονάχα προς την επικείμενη προλεταριακή επανάσταση. … Δε σκότωσα τον Ουμβέρτο· σκότωσα το Βασιλιά, σκότωσα μιαν Αρχή! Και μην το λέτε αδίκημα, αλλά γενόμενο! … Μετά τα καθεστώτα πολιορκίας στη Σικελία και στο Μιλάνο, παρανόμως εγκαθιδρυμένα με βασιλικό διάταγμα, εγώ αποφάσισα να σκοτώσω το βασιλιά ώστε να πάρω εκδίκηση για τα θύματα. … Τα γενόμενα στο Μιλάνο, όπου ανοίχτηκε πυρ, με κάνανε να κλάψω κι ο νους μου πήγε στην εκδίκηση. Ο νους μου πήγε στο βασιλιά διότι, εκτός του ότι υπέγραψε τα σχετικά διατάγματα, αντάμειψε τους παλιανθρώπους που ’χουν διαπράξει τούτες τις σφαγές».

Μετά την πράξη του Μπρέσι, ο Τύπος και εν προκειμένω μια φυλλάδα της Νέας Υόρκης κάνει λόγο για συνωμοσία…

Μετά τη βασιλοκτονία, οι κάθε λογής εθνικόφρονες οδύρονται μανιωδώς και κατονομάζουν το σύντροφο ως ανθρωπόμορφο κτήνος που στόχευσε μ’ ένα ρεβόλβερ στην καρδιά του καλού τους του μονάρχη. Ακολουθεί άγριο ανθρωποκυνηγητό εναντίον συντρόφων, φίλων και συγγενών του Μπρέσι, με κύρια επιδίωξη να καταδειχθεί πως ο ίδιος δεν έπραξε ατομικά, αλλά ότι τάχα ενέργησε εντός μιας διεθνούς αναρχικής συνωμοσίας.

Ο Μπρέσι καταδικάζεται σε ισόβια καταναγκαστικά έργα στη νήσο Σάντο Στέφανο, και πριν παρέλθει ο πρώτος χρόνος κάθειρξης, τον Μάη του 1901, βρίσκεται «αυτοκτονημένος», κρεμασμένος μέσα στο κελί του. Να και δυο συμπτώσεις που καταγράφονται το αμέσως επόμενο διάστημα: απονέμεται απροσδόκητη χάρη σ’ έναν ισοβίτη, ενώ ο μισθός του διευθυντή της ίδιας φυλακής διπλασιάζεται.

Ακολουθεί απόσπασμα από το 23ο κεφάλαιο του βιβλίου της Έμμα Γκόλντμαν «Ζώντας τη ζωή μου», που πρωτοεκδόθηκε στη Νέα Υόρκη το 1931:

«Πριν αναχωρήσω προς δυσμάς, είχα μια πρότερη δέσμευση στο Πάτερσον του Νιου Τζέρσεϋ, όπου η τοπική ιταλική ομάδα είχε κανονίσει να με ανταμώσει. Οι ιταλοί σύντροφοί μας πάντοτε ήταν εξαιρετικά φιλόξενοι, και με την ευκαιρία αυτήν ετοίμασαν μιαν άτυπη συνάντηση που θ’ ακολουθούσε την ομιλία μου. Χάρηκα που μου δόθηκε η δυνατότητα να μάθω περισσότερα για τον Μπρέσι και για τη ζωή του. Αυτά που έμαθα απ’ τους κοντινότερους συντρόφους του με πείσανε για άλλη μια φορά πόσο δύσκολο είναι ν’ αντιληφθεί κανείς με πραγματική διορατικότητα τι κρύβεται μες στην ανθρώπινη καρδιά και πόσο πιθανό είναι για όλους μας να κρίνουμε ανθρώπους βάσει επιφανειακών ενδείξεων.

Ο Γκαετάνο Μπρέσι ήταν ένας ανάμεσα στους ιδρυτές της ιταλικής αναρχικής εφημερίδας La Questione Sociale («Το κοινωνικό ζήτημα»), η οποία έβγαινε στο Πάτερσον. Ήταν επιδέξιος υφαντής, κι οι εργοδότες του τον θεωρούσαν μετρημένο και δουλευταρά, αλλά το βδομαδιάτικό του δεν ξεπερνούσε τα δεκαπέντε δολάρια κατά μέσο όρο. Συντηρούσε γυναίκα και παιδί· παρ’ όλα αυτά, κατάφερνε να ενισχύει την εφημερίδα με βδομαδιάτικες οικονομικές συνεισφορές. Είχε ακόμη μαζέψει εκατόν πενήντα δολάρια, τα οποία έβαλε δανεικά στην ομάδα σε μία κρίσιμη περίοδο για την έκδοση του La Questione Sociale. Συνήθιζε να περνάει τα ελεύθερα απογεύματά του και τις Κυριακές βοηθώντας με τις δουλειές του γραφείου και στην προπαγάνδα. Ήταν πολύ αγαπητός και σεβαστός λόγω της αφοσίωσής του απ’ όλα τα μέλη της ομάδας του.

Ύστερα, μια μέρα ο Μπρέσι ζήτησε αναπάντεχα να του επιστραφεί το δάνειό του προς το έντυπο. Τον πληροφόρησαν ότι αυτό ήταν αδύνατον· η εφημερίδα δεν είχε πόρους και, στην πραγματικότητα, είχανε μπει και μέσα. Όμως ο Μπρέσι επέμενε, και μάλιστα αρνούνταν να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση για το αίτημά του. Τελικά η ομάδα κατάφερε να εξασφαλίσει αρκετά λεφτά για να ξεπληρώσει το χρέος στον Μπρέσι. Ωστόσο, οι ιταλοί σύντροφοι πικράθηκαν και δυσφόρησαν με τη συμπεριφορά του Μπρέσι, και τον είπανε καρμίρη, π’ αγαπούσε το χρήμα πάνω απ’ το ιδανικό του. Οι περισσότεροι απ’ τους φίλους του τον κάνανε και πέρα.

Λίγες βδομάδες αργότερα, κυκλοφόρησε η είδηση ότι ο Γκαετάνο Μπρέσι είχε σκοτώσει το βασιλιά Ουμβέρτο. Μαθαίνοντας την πράξη του η ομάδα του Πάτερσον, πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνειδητοποίησε πόσο σκληρά τον είχανε αδικήσει τον άνθρωπο. Επέμενε να του επιστραφούν τα χρήματά του προκειμένου να εξασφαλίσει τα ναύλα για την Ιταλία! Δε χωρεί αμφιβολία πως η επίγνωση της αδικίας που ’χε γίνει στον Μπρέσι ήτανε πιο βαριά για τους ιταλούς συντρόφους απ’ ό,τι η δικιά του δυσαρέσκεια απέναντί τους. Για να επανορθώσουν κατά μία έννοια, η ομάδα του Πάτερσον ανέλαβε να συντηρεί το παιδί του μάρτυρα συντρόφου τους, ένα όμορφο κοριτσάκι. Η χήρα του, από την άλλη, δε φάνηκε μήτε να καταλαβαίνει το πνεύμα του πατέρα του παιδιού της μήτε να νιώθει κάποια συμπόνια μπροστά στη μεγάλη του θυσία».

[Αγγλία] Παραβατικότητα τότε και τώρα

Άμα διερωτάται κανείς ποια είναι η αιτία της νεανικής παραβατικότητας, τότε θέτει το λάθος ερώτημα. Πιο ρεαλιστικά, θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν τόσο συχνά μια τέτοια συμπεριφορά.

Ένας πιτσιρικάς περιπλανιέται μέσα σ’ ένα πολυκατάστημα, όπου βλέπει πολλά αντικείμενα, τα οποία κι εποφθαλμιά και θα μπορούσε να κλέψει χωρίς να υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τον τσακώσουν – παρ’ όλα αυτά, αποφεύγει να το κάνει. Ποια είναι η αιτία της αναστολής της δράσης του; Σίγουρα ένα απ’ τα αίτια είναι ένας ρεαλιστικός φόβος εντοπισμού, ωστόσο αυτή η προφυλακτικότητα από μόνη της δε δικαιολογεί πλήρως τη διαδεδομένη πρακτική της τιμιότητας. Όλοι θα συμφωνήσουν ότι υπάρχει επίσης ένας ανασταλτικός παράγοντας, μια εσωτερική συγκράτηση, την οποία αποκαλούμε συνείδηση. Πολλά αγόρια θα νιώσουν αναστολές μπροστά στην ικανοποίηση της αρπακτικότητάς τους ακόμα κι όταν είναι απολύτως σίγουρα ότι δεν πρόκειται να πιαστούν. Όμως το να κοτσάρει κανείς το χαρακτηρισμό «συνείδηση» σ’ έναν ανασταλτικό παράγοντα δε σημαίνει πως εξήγησε το πράγμα και ξεμπέρδεψε. Ο Φρόυντ προσέγγισε το φαινόμενο από τη σκοπιά του «υπερεγώ», αλλά δεν είναι ανάγκη να υποθέσει κανείς όλες τις πολύπλοκες συνιστώσες του συστήματός του για να μελετήσει τη λειτουργία αυτής της μορφής ενσώματου περιορισμού που διέπει τόσο πολλές από τις ενέργειές μας, μερικές φορές κατά αυθαίρετο και γελοιώδη τρόπο.

Ο μηχανισμός με τον οποίο συνήθως οι άνθρωποι αποτρέπουν τον εαυτό τους από απαγορευμένες πράξεις είναι συζητήσιμος, και μένει τώρα να εξεταστεί γιατί ο μηχανισμός αυτός καταρρέει με ορισμένη συχνότητα, ιδίως στ’ αγόρια που είναι στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών περίπου. Ένας λόγος είναι ότι η παιδαγώγηση που έλαβαν δεν ήταν και πολύ αποτελεσματική. Πολλοί γονείς της εργατικής τάξης επιτρέπουν κάποια ευελιξία κινήσεων στα παιδιά τους, η οποία είναι πολύ διαφορετική απ’ αυτήν που επιτρέπεται σε οικογένειες της μεσαίας τάξης. Το αγόρι θα μάθει ότι μπορεί να τις αρπάξει αν η μάνα τον πιάσει να ξαφρίζει χρήματα απ’ την τσάντα της, μα αυτό δεν είναι το είδος της αντιμετώπισης που χτίζει προδιάθεση για ένα αίσθημα φόβου συνυφασμένου με την κλοπή. Οι περισσότερες μελέτες των μεθόδων ανατροφής έχουν δείξει ότι αυτό που παράγει μιαν «ισχυρή ηθική αίσθηση» στα παιδιά είναι η αγωγή υπό την απειλή της «απόσυρσης της αγάπης». Αν το παιδί μεγαλώνει σε μια συνθήκη στοργικής συναισθηματικής εξάρτησης απ’ τους γονείς του, τότε η απόσυρση της γονικής έγκρισης συνιστά πολύ ισχυρή κύρωση. Το παιδί που απλώς ξυλοφορτώνεται όποτε κάνει αταξίες, μαθαίνει πώς ν’ αποφεύγει να πιαστεί, ή όντως να σταθμίζει τον πόνο από ένα μπερντάκι ξύλο μπροστά στην έκνομη απόλαυση. Το παιδί που ’χει μάθει να αισθάνεται ηθική αποδοκιμασία από ενηλίκους οι οποίοι συνήθως τον αντιμετωπίζουν τρυφερά είναι λιγότερο σε θέση να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την τιμωρία που επιφέρουν οι ατασθαλίες· προκειμένου να επαναφέρει τον εαυτό του σε κατάσταση χάριτος, χρειάζεται να κοπιάσει εργωδώς για να ’ναι καλό παιδί, κι ως εκ τούτου να εσωτερικεύσει τα ηθικά μέτρα και σταθμά των γονιών του.

Βέβαια ό,τι περιγράφηκε παραπάνω είναι τα άκρα δυο διαφορετικών τύπων μεταχείρισης παιδιών. Κατά γενική ομολογία, ο κανόνας βρίσκεται κάπου στη μέση. Αν ωστόσο οι γονικές φιγούρες είναι άστοργες, αδιάφορες ή απούσες, δεν μπορούνε να διαπαιδαγωγήσουν το παιδί με την «απόσυρση της αγάπης», και το παιδί είναι πιθανόν να μεγαλώσει έχοντας πολύ ισχνή συνείδηση. Κι ύστερα, άμα οι γονείς είναι ιδιαίτερα ασυνεπείς στη συμπεριφορά τους, άλλοτε επικρίνοντας και τιμωρώντας το παιδί για κατεργαριές, κι άλλοτε παραβλέποντας μια τέτοια συμπεριφορά, η διαδικασία παιδαγώγησης δεν πρόκειται να λειτουργήσει, και το παιδί δε θ’ αναπτύξει οποιαδήποτε συνεπή ηθικά μέτρα και σταθμά.

Πολλά από τα παραπάνω ενδέχεται να παρερμηνευτούν από κάποιον απρόσεκτο αναγνώστη. Μπορεί εσφαλμένα να θεωρηθεί ότι ο παρών συντάκτης προτάσσει ένα πρόγραμμα αυστηρής ηθικής αγωγής για τους νέους μέσω της δραστικής κύρωσης της «απόσυρσης της αγάπης». Να ’στε σίγουροι πως δεν έχει υποστηριχτεί κάτι τέτοιο εδώ πέρα. Ή, πάλι, θα μπορούσε να υποτεθεί, εξίσου λανθασμένα, ότι ο υπογράφων ισχυρίζεται πως ο μόνος λόγος που απέχουμε απ’ τη ληστεία και τη βία είναι ότι μας κλοτσάει δυσάρεστα η πλημμυρίδα της αγωνίας κάθε φορά που σχεδιάζουμε τέτοιες ενέργειες. Ένα τέτοιο μοντέλο παραείναι χοντροκομμένο. Αυτό που πραγματικά υποδηλώνεται εδώ είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν μια κοινή ηθική συμπεριφορά εντελώς από συνήθεια.

Σε μια κοινωνία στηριγμένη στην αμοιβαία βοήθεια, ούτε που θα υπήρχε πρόβλημα ηθικής. Όμως η κοινωνία μας βασίζεται στον επιθετικό ανταγωνισμό, στην αδικία και μεροληψία. Το κατεστημένο συντηρείται από ένα συνδυασμό αμιγούς εκφοβισμού και γελοιωδώς στρεβλής ηθικής εκπαίδευσης. Ένας από τους πιο ιερούς θεσμούς εντός της κοινωνίας μας είναι η ιδιοκτησία. Αν ένας πιτσιρικάς μου ’κλεβε τ’ αυτοκίνητο, θα ένιωθα ενοχλημένος και θα ζητούσα απ’ την αστυνομία να μου το φέρει πίσω. Ωστόσο δε θα ένιωθα καμία ικανοποίηση αν τον πιάνανε και τον βάζανε στη στενή. Ούτε και πιστεύω ότι η πράξη του να κλέψει είναι «ανήθικη». Σαν οδηγώ στους βρεγμένους, κρύους δρόμους καθισμένος μες στο ζεστό κι άνετο άδειο αμάξι μου, και βλέπω τις εξαθλιωμένες μανάδες αυτών των αγοριών να περιμένουν στην ουρά σε στάσεις λεωφορείων, μάλλον θα πρέπει ν’ αναρωτηθώ αν η δική μου θέση δεν είναι ανήθικη – πολύ πιο ανήθικη από κείνη των μη προνομιούχων νεαρών που κατά καιρούς κλέβουν ένα κάρο. Είμαι συγκριτικά μυαλωμένος κι έχω λάβει καλή μόρφωση, συνεπώς πληρώνομαι αδρά για μια δουλειά με ενδιαφέρον και ποικιλία, ενώ κείνοι είναι συγκριτικά αλαφρόμυαλοι και φρικιαστικά απαίδευτοι, εξ ου και πληρώνονται ένα κομμάτι ψωμί για μια ανιαρή δουλειά τίγκα στη ρουτίνα. Γι’ αυτό εγώ βολτάρω με τ’ αυτοκίνητο ενώ εκείνοι στέκονται στην ουρά και γίνονται μουσκίδι. Αυτό είναι κοινωνικό γεγονός, και καθιστά βλακώδεις τις απόπειρες των ηθικολόγων να μπλέξουνε το έγκλημα με την ανηθικότητα.

Η κοινωνία παίρνει το ποσοστό παραβατικότητας που της αξίζει, ωστόσο αυτό το απλό γεγονός παραγνωρίζεται από μπόλικους καλούς ανθρώπους των οποίων το επάγγελμα είναι η σπουδή της εγκληματολογίας. Οι καλοπράγμονες ελπίζουν αορίστως ότι θα μειώσουν κάπως το ποσοστό παραβατικότητας μέσω προληπτικών μεθόδων κοινωνικής φύσεως ή ακόμα και μέσω «θεραπείας» εφαρμοσμένης σ’ όσους βρίσκονται έγκλειστοι – και πάντοτε χωρίς ν’ αλλάζει η θεμελιώδης δομή της κοινωνίας μας. Το 1962 το εγκληματολογικό τμήμα του Συμβουλίου της Ευρώπης έκανε μια γύρα σε διάφορες χώρες, ρωτώντας τους αρμοδίους τι προγράμματα πρόληψης εγκλήματος έχουν εγκαινιαστεί σε καθεμία. Το έγγραφο που προέκυψε αποκαλύπτει την απόλυτη ένδεια φαντασίας της πλειονότητας εκείνων που συνέβαλαν στην εν λόγω έρευνα. Γενικώς η απάντηση θα μπορούσε να συνοψιστεί στην ειλικρινή απάντηση «τίποτα», έλα όμως που καταφεύγουν πολλάκις σε μια γερή δόση από παπαριές προκειμένου να κουκουλώσουν το γεγονός ότι κανένας τους δεν είχε σαφή και εφαρμόσιμη ιδέα για το πώς θα μπορούσε να προληφθεί η παραβατικότητα.

Όσον αφορά τη «θεραπεία» που ασκείται σε κρατουμένους προκειμένου ν’ αναμορφωθούν οι «ποινικές τάσεις» τους, το μεγαλύτερο μέρος της είναι ένα κακόγουστο αστείο που φανερώνει την ηλιθιότητα των ψυχολόγων οι οποίοι συγχέουν την εγκληματικότητα με την ψυχική νόσο. Τώρα, αν και ορισμένοι άντρες καταλήγουν στη φυλακή εξαιτίας ψυχολογικών διαταραχών, π.χ. ο επιδειξίας, ο πυρομανής, αυτό δεν εμπίπτει σε καμιά ψυχιατρική έννοια. Είναι πράγματι τεράστιο το θράσος του κάθε καλοπράγμονα, τη στιγμή που παίζουν πωρωμένοι ανθρωποφύλακες· το τελευταίο πράγμα που θέλουν είναι να κάνουν καλό στους κρατουμένους – κακό θέλουν να τους κάνουν, να τους ταπεινώσουν, να τους συντρίψουν και να τους τιμωρήσουν. Υπάρχει κάτι τρομακτικά βαρεμένο στο χαρακτήρα οποιωνδήποτε επιλέγουν αυτοβούλως να περάσουν την επαγγελματική τους ζωή στη φυλακή, όταν έχουνε πρόσβαση σε κάθε άλλη ασχολία, έστω και στα ταπεινότερα των επαγγελμάτων. Κι όμως, διάβασα για έναν αυτόκλητο δημοσιολόγο ονόματι Χάουζερ, ο οποίος διατείνεται πως δείχνει στους ανθρωποφύλακες πώς να γίνουν «θεραπευτές»: δε γνωρίζω να παρήγαγε το ναζιστικό κίνημα τίποτε τσαρλατάνους που να διατείνονταν πως δείχνουν στους άντρες των Ες-Ες πώς να καλυτερεύσουν την εβραϊκότητα των Εβραίων αντί να τους περιποιηθούν με τον καθιερωμένο τρόπο.

Πηγή: Τόνυ Γκίμπσον [Tony Gibson, 1914-2001], στο αναρχικό τριμηνιαίο περιοδικό The Raven, τ. 22 («Έγκλημα»), σελ. 105-107, Λονδίνο, Απρίλιος-Ιούνιος 1993

Χιλή: Πρώτο τεύχος του αναρχικού περιοδικού La Idea (Απρίλης 2014)

Επιτρέπεται και ενθαρρύνεται η αναπαραγωγή, χρήση και διακίνηση αυτού του υλικού με οποιοδήποτε μέσο: pdf

Η Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας καταπιάνεται με την αγκιτάτσια, προπαγάνδα και διάχυση των ακρατικών ιδεών.

Κρίνουμε απαραίτητο να σημειώσουμε πως το όνομα της ομάδας μας ανήκει αρχικά σε μία οργάνωση αναρχικού ένοπλου αγώνα στην Ελλάδα. Ο Επαναστατικός Αγώνας δικαιώνει τον ένοπλο αγώνα ως κάτι το συνεχές στο χρόνο και μεγάλης σημασίας για την καταστροφή κράτους και Κεφαλαίου, για την κοινωνική επανάσταση και τη δημιουργία μιας κοινωνίας εν αναρχία, ελεύθερη και δίχως εξουσία. Κατά τη διάρκεια της δράσης του, ο ΕΑ πραγματοποίησε ποικίλες επιθέσεις εναντίον πολιτικών και οικονομικών στόχων, καθένας απ’ αυτούς συμμέτοχος στην κατάσταση κρίσης που επηρεάζει την κοινωνία και υπεύθυνος για το καθεστώς τρόμου στο οποίο υπόκειται ο κόσμος.

Στις 10 Μάρτη 2010 δολοφονήθηκε από την αστυνομία ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας σε μια ένοπλη συμπλοκή, όταν επιχειρούσε να κλέψει ένα όχημα το οποίο θα χρησιμοποιούνταν σε επιχείρηση της οργάνωσης. Μετά από ένα μήνα και τη σύλληψη έξι ατόμων κατηγορούμενων για συμμετοχή στην οργάνωση, που το ελληνικό κράτος καταχωρεί ως τρομοκρατική, τρεις από τους συλληφθέντες αναγνωρίζουν τη συμμετοχή τους, αναλαμβάνουν τις ενέργειες και το χαμό στη μάχη του συντρόφου τους μέσα από την «Πολιτική επιστολή προς την κοινωνία».

Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του εγκλεισμού τους γεννήθηκε ο Βίκτωρας-Λάμπρος, παιδί δύο εκ των κρατούμενων συντρόφων που ανέλαβαν τη συμμετοχή τους στην οργάνωση. Αξιοποιώντας το τέλος της περιόδου προφυλάκισης, η φαμίλια περνά στην παρανομία χωρίς ν’ αφήσει κανένα ίχνος.

Αντιλαμβανόμαστε ως κοινή μας στοχοθεσία, αλλά και ως πλέον σημαντική, την καθημερινή δουλειά, δίχως παύσεις, διαχέοντας ανοιχτά τις αναρχικές ιδέες/πρακτικές, μακριά από τη λογική του πολίτη και κάθε άλλου ατόμου που στηρίζει και προασπίζεται το ηγεμονεύον σύστημα. Πιστεύουμε στη συστηματική επίθεση ενάντια στην εξουσία, στα σύμβολά της και στους προστάτες της.

Απευθύνουμε ένα κάλεσμα για οργάνωση, μιας και θεωρούμε πως είναι ουσιώδης για την ανάπτυξη οποιουδήποτε σκοπού, και ακολούθως αφήνουμε κατά μέρος τον αυτοσχεδιασμό. Μας λυπεί το ότι πολλά συντρόφια περιορίζονται στο να κριτικάρουν εγχειρήματα, δίχως να κάνουν τίποτα, αυτοχειροκροτούμενα για την ευγλωττία τους και χωρίς να κατορθώνουν καμία εξέλιξη στις ιδέες, οι οποίες αν και καλές δεν αναπτύσσονται εντέλει στην πληρότητά τους.

Έχουμε επίσης ξεκινήσει να προετοιμάζουμε την Αναρχική Γιορτή Λάμπρος Φούντας, προς τιμήν του συντρόφου που έπεσε στη μάχη, και τέλος τις εκδόσεις La Idea. Μέσω αυτών των εκδόσεων σκοπεύουμε να διακινήσουμε τις ιδέες και εμπειρίες με έναν τρόπο πιο διευρυμένο, όπου θα είναι δυνατόν να δημοσιεύονται κείμενα προερχόμενα από διαφορετικούς τόπους και περιεχόμενα, με ποικιλομορφία απόψεων, τα οποία θα προωθούν το διάλογο και πάνω απ’ όλα την ανάπτυξη νέων πρακτικών.

Αυτό το περιοδικό αφιερώνεται με πολλή στοργή στα πεσόντα συντρόφια μας, σε όσους βρίσκονται έγκλειστοι και σε όσους είναι στην παρανομία. Πέρα από τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν, η αλληλεγγύη θα είναι ενεργής και μαχητική, μέχρι την καταστροφή κράτους και Κεφαλαίου.

Ενάντια σε κάθε Αρχή: αυτοδιαχείριση και κοινωνικός πόλεμος!
Ζήτω η αναρχία!

Συλλογικότητα Επαναστατικός Αγώνας (CLR)
lucharevolucionaria@riseup.net

Ουρουγουάη: Τρίτη γιορτή αναρχικού βιβλίου στο Μοντεβιδέο

Το δικό μας καθήκον είναι να ωθήσουμε το λαό να διεκδικήσει και να πάρει στα χέρια του όλες τις πιθανές ελευθερίες, καλύπτοντας μόνος του τις ανάγκες του, δίχως να περιμένει τις εντολές καμίας εξουσίας. Καθήκον μας είναι να καταδείξουμε την αχρηστία και τη βλαπτικότητα της κυβέρνησης, προκαλώντας και ενθαρρύνοντας, λόγω και έργω, όλες τις καλές ατομικές και συλλογικές πρωτοβουλίες... (Μαλατέστα)

Οι καιροί τούτοι είναι καιροί όπου οι άνθρωποι συνεχίζουμε να ’μαστε κάτω από το ζυγό του κράτους και του Κεφαλαίου, καιροί στους οποίους πολλοί αποδέχονται αυτή την κατάσταση ως κάτι το φυσικό. Καιροί όπου μας έλαχε να πίνουμε το πικρό δηλητήριο της σκλαβιάς που μας επιβάλλει ένα κράτος, το οποίο γνωρίζουμε στα σίγουρα πως δεν είναι κάτι το φυσικό, και πως όποια κι αν είναι η μορφή ή μόστρα του κυριαρχεί επί της κοινωνίας όπου ζούμε και τείνει να την απορροφήσει και να την υποδουλώσει στην εξουσία του.

Αυτοί οι καιροί είναι όμως και καιροί ξεσηκωμού και εξέγερσης. Καιροί στους οποίους οι αναρχικές ιδέες καταλήγουν να έχουν μεγάλη σημασία, κάτι που αποτέλεσε το πρωταρχικό κίνητρο το οποίο μας ώθησε να πραγματοποιήσουμε την 3η γιορτή αναρχικού βιβλίου στο Μοντεβιδέο.

Οι αναρχικές ιδέες όπως αυτές εκφράζονται στα περιοδικά και στις εκδόσεις μας, όπως διακινούνται στους πάγκους βιβλίων και αντεξουσιαστικού υλικού, όπως κουβεντιάζονται σε συζητήσεις-εκδηλώσεις, αλλά και στις λοιπές και διαφορετικές μορφές και εκφάνσεις τους, δεν είναι μονάχα ιδέες, είναι συναίσθηση, συγκίνηση: ορμή για δράση.

Σε αυτήν τη γιορτή αναρχικού βιβλίου ελπίζουμε να συναντηθούμε με όλους εκείνους από μας που πιστεύουμε πως ένας άλλος κόσμος είναι πιθανός, που πιστεύουμε στη λευτεριά και στην αλληλεγγύη πέρα από τα λόγια.

Προσκαλούμε όλους αυτούς τους παράφορους εραστές της λευτεριάς, αυτούς τους αντεξουσιαστές, αυτούς που γράφουν με τις πράξεις τους το βιβλίο της ζωής τους, αυτούς που βασίζουν την προπαγάνδα τους στις καθημερινές τους ενέργειες.

Η τρίτη γιορτή αναρχικού βιβλίου του Μοντεβιδέο (30-31 Αυγούστου 2014) αποτελεί έναν ακόμη τόπο συνάντησης για να δημιουργήσουμε, να αναστοχαστούμε και να δράσουμε εύστοχα, μια γιορτή στην οποία πράττοντας μαζί με άλλους δυναμώνουμε την ιδέα του «εμείς» μέσα στις σκέψεις και ενέργειές μας. Ένας χώρος στον οποίο, αγαπώντας και μισώντας, με αγώνα και κάματο, ονειρευόμενοι και δρώντας, υφαίνουμε αυτόν τον όμορφο κόσμο για τον οποίο μιλάμε. Ένα σημείο όπου θα συναντηθούμε για να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε με το πνεύμα και την καρδιά μας, πάνω απ’ όλα την καρδιά, γιατί όπως είπε και μια παλιά αναρχική συντρόφισσα: «αυτό που δεν το φτάνει ο λόγος, θα το μαντέψει η καρδιά».